II SA/Kr 83/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2022 r. sprawy ze skargi [...] Sp. J. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2021r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej [...] Sp. J. z siedzibą w K. kwotę 997zł ( dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 listopada 2021 r. nr [...] uchyliło w części decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 9 listopada 2018 r. nr [...] orzekającą o ustaleniu na wniosek S. K. warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "Rozbudowa i nadbudowa istniejących budynków biurowo - magazynowych na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] Obr[...] przy ul. [...] w K.". Uchylona część decyzji organu I instancji obejmowała określony w załączniku nr 1 w pkt 4c sposób odprowadzania wód opadowych z planowanej inwestycji. W tym zakresie SKO w K. orzekło w ten sposób, że odprowadzanie wód opadowych z działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...], przy ul. [...] w K. następuje: - z zachowaniem warunków zawartych w pkt II.2.a decyzji na zasadzie rozbudowy istniejącej instalacji wewnętrznej. W rejonie obowiązuje rozdzielczy system kanalizacji W bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowych działek nie ma miejskiej sieci kanalizacyjnej, natomiast na ich terenie znajduje się wewnętrzna instalacja kanalizacyjna, która posiada wylot do potoku [...] na terenie działki nr [...] obr. [...], co potwierdza opinia Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w K. z dnia 14.07.2020. Zgodnie z tą opinią odprowadzenie wód możliwe jest na następujących warunkach: - retencjonowanie odpływu (budowa zbiornika retencyjnego, zwiększenie średnic rurociągów kanalizacji deszczowej, zastosowanie regulatora odpływu, itp.) jak dla terenów zielonych, współczynnik odpływu = 0,1; - wykonanie nowego wylotu zaprojektować jako budowle monolityczne, betonowe, fundament wylotu winien być posadowiony poniżej strefy przemarzania, należy ubezpieczyć koryto cieku na odcinku 15 m (5 m w górę, 10 m w dół); - konserwacja cieku i ubezpieczenia będzie należała do użytkownika; - na wykonanie przyłącza kanalizacji deszczowej, wylotu i odprowadzania wód opadowych i roztopowych do potoku [...] - zgodnie z obowiązującym prawem wodnym – wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego w Państwowym Gospodarstwie Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w K.; - jakość odprowadzania ścieków zgodnie z wymogami Rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska; - po uzyskaniu pozwolenia wodnoprawnego inwestor jest zobowiązany do zawarcia z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie, Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. umowy użytkowania gruntów pokrytych wodami, stanowiącymi własność Skarbu Państwa – zgodnie z art. 261 Prawo wodne. W pozostałej części decyzja organu I instancji utrzymana została w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 9 listopada 2018 r. Prezydent Miasta K. ustalił na wniosek S. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie istniejących budynków biurowo-magazynowych na ww. działkach przy ul. [...] w K.. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 czerwca 2019 r. znak: [...] utrzymująca w mocy powyższe rozstrzygnięcie została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 1068/19. Powodem uchylenia decyzji była dostrzeżona przez Sąd konieczność zbadania kwestii odprowadzania wód opadowych oraz struktury ruchu. W tym drugim zakresie Sąd zobowiązał organ do ustalenia i przesądzenia, czy podawane przez inwestora prognozy w zakresie wielkości ruchu występującego na drodze (37 samochodów) odnoszą się do ilości występującej w miesiącu, czy też jest to wartość dzienna. W ocenie Sądu, arbitralny charakter miało stwierdzenie organu administracji, że nawet przyjmując wartość 37 pojazdów na godzinę, to taka wartość nie wpłynęłaby znacząco na strukturę ruchu na spornej drodze. WSA w Krakowie w analizowanym wyżej wyroku akcentował także, iż nie było w sprawie jasne to, jaki - w ocenie ZIKiT - wpływ na istniejący na przedmiotowym obszarze układ drogowy będzie miało wprowadzenie dodatkowego ruchu kołowego wygenerowanego przez planowaną inwestycję w kontekście możliwości zapewnienia prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji przez ul. [...]. W ocenie Sądu, w kontrolowanej wówczas sprawie istotna była ocena przez organ odwoławczy, czy rzeczywiście w realiach rozstrzyganej sprawy i jej stanu faktycznego, uzasadnione jest stanowisko inwestora, że natężenie ruchu nie wzrośnie. Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie obejmującym kwestię wystarczalności uzbrojenia terenu inwestycji w zakresie obsługi komunikacyjnej, a także odprowadzania wód opadowych, organ odwoławczy wydał decyzję, w której częściowo uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji. Decyzja ta została ponownie uchylona przez Sąd wyrokiem z dnia 22 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1307/20. Tym razem Sąd nie miał zastrzeżeń co do zagadnień związanych z odprowadzaniem wód opadowych, te zostały bowiem rozstrzygnięte w oparciu o nową opinię Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 14 lipca 2020 r. i nie były przedmiotem zarzutów strony skarżącej. Sąd uznał natomiast, że organ odwoławczy nie wykonał należycie zaleceń zawartych w uprzednio wydanym wyroku. Organ nie pozyskał miarodajnej opinii Zarządu Dróg Miejskich K., gdyż pozyskana opinia nic nie wniosła do sprawy. Sąd wyraźnie wskazał, że ustalenie zakwestionowanego przez orzekający Sąd aspektu sprawy (37 samochodów w miesiącu, czy 37 samochodów dziennie przez miesiąc) winno zostać w pierwszej kolejności poczynione przez skierowanie stosownego zapytania do inwestora. W oparciu o jasne i pewne wyjaśnienie tego aspektu przez inwestora (w odniesieniu się zarazem do zmiany parametrów budynku obejmowanego decyzją o warunkach zabudowy) – wypowiedzieć się winien zarządca drogi odnośnie do zagadnienia bezpieczeństwa w zakresie korzystania z drogi publicznej, z uwagi na wnioskowaną zamianę zagospodarowana terenu. To zaś zagadnienie (bezpieczeństwo ruchu) winno być przedmiotem starannie poczynionych ocen, skoro uprzednio orzekający sąd uznał jako arbitralne to stanowisko ZDMK - że nawet 37 pojazdów na godzinę nie wpłynęłoby znacząco na strukturę ruchu. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ odwoławczy orzekł w opisany na wstępie sposób. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a także w kontekście twierdzeń WSA w Krakowie zawartych w obu zapadłych w przedmiotowej sprawie wyrokach, materiał zgromadzony w aktach sprawy potwierdza możliwość ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Organ wskazał w szczególności, że teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej. W aktach sprawy znajdują się też aktualne – uzupełnione w toku ponownego rozpatrywania sprawy – warunki techniczne potwierdzające zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę (oświadczenie MPWiK S.A.), energię elektryczną i cieplną (oświadczenie T. D. S.A.). Jeśli chodzi o odprowadzanie wód i ścieków opadowych wiążące zalecenia zawiera opinia Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 14 lipca 2020 r., które Kolegium wprowadziło do rozstrzygnięcia w przedmiocie warunków zabudowy częściowo uchylając kwestionowaną decyzję organu I instancji. W załączniku nr l do decyzji pkt II.4 lit. f ustalony został odpowiedni wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia. Organ odwoławczy ocenił również, że wykonana w sierpniu 2019 r. analiza urbanistyczno-architektoniczna jest prawidłowa i mogła stanowić podstawę do ustalenia parametrów dla planowanej inwestycji, w sposób wynikający z decyzji organu I instancji. Co zaś się tyczy spornej w sprawie kwestii wystarczalności uzbrojenia terenu inwestycji w zakresie dróg i infrastruktury drogowej Kolegium stwierdziło, że kwestia ta została wyjaśniona w sposób jednoznaczny. Jak wynika z klarownego oświadczenia inwestora z dnia 21 września 2021 r. przedmiotowa inwestycja, która polega jedynie na rozbudowie i nadbudowie budynków biurowo — magazynowych, nie wygeneruje dodatkowego ruchu stanowiącego obciążenie ul. [...]. Działalność gospodarcza prowadzona już w tym miejscu przez inwestora generuje określonych ruch samochodowy, który oszacował on na 25 samochodów dziennie. Ta skala ruchu występuje już obecnie i realizacja inwestycji nie doprowadzi do jej zwiększenia. Powyższe oświadczenie inwestora stanowi uzupełnienie wniosku inicjującego postępowanie i Kolegium uznało, że jest ono przekonujące w kontekście programu przedmiotowej inwestycji. Z tego względu, z uwagi na ustalenie w oparciu o ww. oświadczenie inwestora, pozyskane zgodnie z wiążącym zaleceniem WSA w Krakowie, Kolegium uznało, że stanowisko ZDMK w omawianej kwestii nie wymaga już dalszego uzupełnienia. Skoro bowiem z wcześniejszego stanowiska tej jednostki wynika, iż uzbrojenie w zakresie drogi dojazdowej jest dla przedmiotowej inwestycji wystarczające, a z wniosku inwestora wynika, że planowana rozbudowa i nadbudowa biur i magazynów nie stworzy dodatkowego natężenie ruchu w tym rejonie, ponowne opiniowanie inwestycji byłoby całkowicie bezzasadne i prowadziłoby jedynie do nieuzasadnionego wydłużenia niniejszego postępowania. Od powyższej decyzji Firma A złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzuciła: 1. naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez brak wykonania przez Samorządowego Kolegium Odwoławcze wskazań sądu co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2021 r. (sygn. akt II SA/Kr 1307/20) i nie uwzględnienia oceny prawnej Sądu wyrażonej w tym wyroku, w szczególności: a) poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie; nieuzupełnienie materiału dowodowego mimo wskazań sądu, w szczególności brak pozyskania opinii zarządcy drogi odnośnie do zagadnienia bezpieczeństwa w zakresie korzystania z drogi publicznej, z uwagi na wnioskowaną zmianę zagospodarowania terenu, poprzez brak pozyskania wyjaśnień inwestora, które miałyby charakter jasny i pewny oraz odnosiłyby się do zarazem do zmiany parametrów budynku obejmowanego decyzją o warunkach zabudowy, b) poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, c) poprzez brak zbadania czy uzasadnione jest stanowisko inwestora, że natężenie ruchu nie wzrośnie, d) poprzez brak zbadania możliwości zapewnienia prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji przez ul. [...] w porównaniu do dotychczasowego zastanego stanu bezpieczeństwa (poprzez brak zbadania zgodności planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, poprzez brak oceny wystarczalności istniejącego uzbrojenia terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej przez istniejący zjazd w kontekście podnoszonych przez skarżącą kwestii niezachowania wymogów bezpieczeństwa ruchu drogowego), e) poprzez brak rozpatrzenia zarzutów podniesionych przez skarżącą w poprzedniej skardze, w szczególności dotyczących blokowania przejezdności ul. [...], f) poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu stosownych rozważań w miarodajnych dla sprawy kwestiach, g) poprzez zaniechanie samodzielnych ustaleń i dokonania wnikliwej i obiektywnej oceny kwestii bezpieczeństwa w zakresie korzystania z drogi publicznej z uwagi na wnioskowaną zmianę zagospodarowania terenu oraz oparcie się na nie ocenionym/zweryfikowanym samodzielnie i wszechstronnie przez organ ogólnym i arbitralnym stanowisku Zarządu Dróg Miasta K., które to stanowisko zostało już w wyroku z dnia 22.01.2021 uznane za niewystarczające (wadliwe). 2. naruszenie art. 7, 11, 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez: - poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie, - poprzez brak ustalenia czy jest możliwe jest zapewnienia prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji przez ul. ul. [...], - poprzez brak dokonania ustaleń wskazanych przez Sąd (czy prawdziwe jest twierdzenie inwestora, iż planowana rozbudowa budynków nie będzie generowała dodatkowego ruchu oraz czy jest możliwość zapewnienia prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji przez ul. [...], etc.), - poprzez niewyjaśnienie kwestii, czy istniejący zjazd pozwala na wjazd i wyjazd z terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy bez łamania przepisów ruchu drogowego, - poprzez brak odniesienia się do zarzutów negatywnej z dnia ZIKiT z dnia 24.03.2017 [...], - poprzez pominięcie dowodu z opinii ZIKiT z dnia 24.03.2017r. zawierającej szczegółowe uzasadnienie i konkretne informacje na temat zagrożenia dla ruchu drogowego związanego z planowaną inwestycją, a oparcie się na pozbawionej uzasadnienia opinii ZIKiT z dnia 12.04.2017 r. oraz wadliwych wyjaśnieniach ZDMK z dnia 05.03.2019r. i piśmie ZDMK z dnia 22.06.2020 znak: [...], w którym ZDMK odmówił uzupełnienia opinii z dnia 12.04.2017 znak [...] (które to dokumenty już wcześniej zostały uznane przez Sąd za wadliwe), - poprzez wadliwe ustalenia faktyczne, polegające na przyjęciu, iż planowane zamierzenie posiada należyte uzbrojenie w zakresie infrastruktury drogowej; 3. art. 11 i art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji, w szczególności poprzez brak wskazania na jakiej podstawie organ dokonał ustaleń faktycznych, poprzez sprzeczność ustaleń z zebranym materiałem dowodowym, poprzez brak wskazania dlaczego organ II odmówił wiarygodności lub mocy dowodowej negatywnej opinii ZIKIT z dnia 24.03.2017 [...] oraz poprzez brak uwzględnienia wytycznych i oceny prawnej WSA zawartej w wyroku z dnia 22.01.2021r, w tym poprzez brak rozpatrzenia zarzutów podniesionych przez skarżącą w poprzedniej skardze, w szczególności dotyczących blokowania przejezdności ul. [...] oraz poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu stosownych rozważań w miarodajnych dla sprawy kwestiach, 4. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3) ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 9 listopada 2018r. nr [...], mimo iż zamierzenie budowlane nie posiada wystarczającego istniejącego lub planowanego uzbrojenia terenu w zakresie infrastruktury drogowej, 5. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2) u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 9 listopada 2018r, nr [...], mimo iż planowane zamierzenie budowlane w rzeczywistości nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej, 6. naruszenie art. art. 136 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia w niezbędnym zakresie dodatkowego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenie tego postępowania organowi I instancji. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zaskarżonym zakresie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 1842), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Stosownie natomiast do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021r., poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie. Ponieważ przed wydaniem zaskarżonej obecnie decyzji sprawa była już dwukrotnie kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozważania prawne należy rozpocząć od przypomnienia, że zgodnie z art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13.01.2009 r., sygn. II GSK 614/08, LEX nr 528074). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Analizując zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że organ odwoławczy po raz kolejny nie wykonał wskazań Sądu zawartych w obydwu wydanych uprzednio wyrokach, pomimo tego, że jak wskazano powyżej był tymi wskazaniami związany. Z przedstawionych powyżej szczegółowo wskazań Sądu wynikało jednoznacznie, że organ miał w sposób jednoznaczny i wiarygodny wyjaśnić kwestię "struktury ruchu" w celu ustalenia, czy zrealizowanie objętej wnioskiem inwestycji nie spowoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu w zakresie korzystania z drogi publicznej. W tym celu organy zostały zobowiązane po pierwsze do uzyskania od inwestora oświadczenia o dokładnym natężeniu ruchu w związku z planowaną inwestycją, po drugie - do oceny wiarygodności tego oświadczenia, a po trzecie – do uzyskania od Zarządu Dróg Miasta K. odpowiedniej opinii dotyczącej obsługi komunikacyjnej przedsięwzięcia w aspekcie generowanego ruchu. Analiza uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy wykonał wyłącznie pierwszy punkt powyższych wskazań, uzyskując od inwestora oświadczenie z dnia 21 września 2021 r. W oświadczeniu tym inwestor stwierdził, że sporna inwestycja nie wygeneruje dodatkowego ruchu drogowego, który na obecnym etapie implikuje ruch 25 samochodów dziennie. W opinii Sądu stwierdzenie Kolegium, że powyższe oświadczenie jest klarowne i przekonujące – jest sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego oraz logicznego myślenia. Skoro planowana inwestycja nie polega wyłącznie na modernizacji istniejącego obiektu ale na jego rozbudowie i nadbudowie, to oczywiste jest, że pociągnie ona za sobą zwiększenie ruchu samochodowego. Otwarte pozostaje natomiast pytanie o wielkość tego wzrostu oraz o skutki tego wzrostu dla bezpieczeństwa ruchu. Ponadto wątpliwości organu winno wzbudzić oświadczenie inwestora w zakresie, w jakim stwierdził on, że w chwili obecnej nastąpiło zmniejszenie intensywności ruchu (z 37 do 25 samochodów dziennie), która to zmiana wynika z modyfikacji profilu działalności. Wiarygodność tego oświadczenia wymaga dodatkowego zweryfikowania z tego względu, że doświadczenie życiowe wskazuje, iż ruch samochodowy na przestrzeni lat ma tendencję do zwiększania, a nie do zmniejszania się. Ponadto na intensywność ruchu drogowego mają wpływ nie tylko samochody należące do inwestora, a to wyłącznie na ich liczbie oparto dane w oświadczeniu. Opierając się na tak sformułowanym oświadczeniu inwestora organ dopuścił się naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a., co słusznie zarzucono w skardze. W odpowiedzi na skargę organ bronił się, że nie miał uprawnień do oceny wiarygodności tego oświadczenia, ponieważ jako część wniosku inwestora ma ono charakter wiążący dla organu. W tym miejscu raz jeszcze należy podkreślić związanie organu oceną prawną oraz wytycznymi co do dalszego postępowania wynikającymi z wyroku kasacyjnego. Skoro w przedmiotowej sprawie Sąd wyraźnie wskazał, że organ powinien dokonać "oceny, czy rzeczywiście w realiach rozpoznawanej sprawy i jej stanu faktycznego, uzasadnione jest stanowisko inwestora, że natężenie ruchu nie wzrośnie", organ był nie tylko uprawniony ale również zobowiązany do dokonania oceny wiarygodności oświadczenia inwestora. To samo tyczy się zobowiązania organu do uzyskania opinii od Zarządu Dróg Miasta K.. Skoro Sąd wyraźnie wskazał, że zarządca drogi winien wypowiedzieć się odnośnie bezpieczeństwa w zakresie korzystania z drogi publicznej, nie było w związku z tym miejsca na polemikę z celowością tego dowodu, a zrezygnowanie z jego uzyskania rażąco narusza art. 153 p.p.s.a. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania wytyczają kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy, a organy są zobowiązane, żeby tym wskazaniom się podporządkować. Jak jednoznacznie wynika z art. 153 p.p.s.a. od zastosowania się do wskazań zawartych w wyroku kasacyjnym zwalnia wyłącznie zmiana przepisów, a ta w przedmiotowej sprawie nie nastąpiła. Jak jednoznacznie wskazuje się w orzecznictwie "tylko wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku jest prawnie dopuszczalnym środkiem weryfikacji przez strony prawidłowości stanowiska wojewódzkiego sądu administracyjnego. Tym samym, nieuwzględnienie przez organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy oceny prawnej, zawartej w prawomocnym wyroku sądu, stanowi nieuprawnioną polemikę z oceną sądu, która dowodzi naruszenia przez organ art. 153 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy" (por. wyrok WSA w Olszynie z dnia 5 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Ol 699/21). Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni zatem ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania zawarte zarówno w niniejszym orzeczeniu, jak i w poprzednich prawomocnych wyrokach tutejszego Sądu. W tym celu organ uzyska stanowisko Zarządu Dróg Miasta K., które zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. podda stosownej ocenie wraz z oświadczeniem inwestora o strukturze ruchu w związku z planowaną inwestycją. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.