II SA/Kr 847/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 marca 2012 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Prezydent Miasta decyzją z 2.12.2011 r., na podstawie art.28, art.33, ust. 1 art.34 ust.4 i art.36 ustawy z 7.07.1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243 póz. 1623 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla "A" Spółka z o.o. w K. na zamierzenie inwestycyjne pn. "Zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych "[...]", z garażami, murem oporowym, zagospodarowaniem terenu, wraz z infrastrukturą techniczną: wewnętrznymi instalacjami: wód - kań, gaz, c.o., elektrycznymi i słaboprądowymi; przyłączami: teletechnicznym, kanalizacji sanitarnej, wodociągowym i gazowym; oraz wjazd z działki nr [...] obr. [...] przy ulicy P. w K., obejmujący [...] budynki mieszkalne wielorodzinne (po 10 lokali mieszkalnych w każdym budynku) l etap inwestycji ul. P., dz. nr [...], [...], [...] obr. [...]. Zgodnie z treścią art. 36 ust 1 oraz art. 42 ust.1 i 2 ustawy Prawo budowlane organ ustalił następujące warunki: 1. Szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych: a) zgodnie z obowiązującymi przepisami BHP, b) należy zabezpieczyć teren przed dostępem osób trzecich, c) należy zastosować się do warunków zawartych w pismach ZKUPSUT z 27. 01. 2009 r; WKŚ 20. 08. 2010 i z 13. 09. 2007; MPWiK z 16. 03. 2010, 29.03. 2010, 21. 02. 2011; ZG z 15. 10. 2010, ZIKiT z 30.03. 2010, 8. 01. 2009, 18. 07. 2008; ZD iT (aktualnie ZIKiT) z 5.05. 2008, 9. 05. 2008, 2. 09. 2008, d) po zakończeniu robót budowlanych teren należy uporządkować. 2) Kierownik budowy (robót) jest obowiązany prowadzić dziennik budowy oraz umieścić na budowie lub w widocznym miejscu, tablicę informacyjną oraz ogłoszenie, zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia. 3) Masy ziemne przemieszczane w związku z realizacją inwestycji zostaną w części zagospodarowane na działce Inwestora w sposób nienaruszający interesów osób trzecich, oraz w ilości ok. 700 m3 zostaną zagospodarowane przez Przedsiębiorstwo Budowlane [...] z siedzibą w K. przy ulicy K. na terenie kopalni kruszywa "[...]" w K.. Inwestor jest zobowiązany uzyskać pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego. Szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie: * Ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego na podstawie § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19.11.2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego. * Inwestor zobowiązany jest zapewnić nadzór archeologiczny podczas wykonywania prac ziemnych. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z 25.09.2007r. znak [...]. Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym decyzją. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowłanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant i sprawdzający do projektu budowlanego dołączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Następnie organ ustosunkował się do zastrzeżeń wniesionych w toku postępowania przez E. W. odnośnie niespełnienia warunku o zachowaniu i pełnej ochronie wiązu rosnącego przy granicy z działką nr [...]. Organ wskazał, że wiąz rosnący przy granicy z działką nr [...] pozostawiono do zachowania na warunkach decyzji wz. W tej sytuacji organ nie może kwestionować rozwiązań projektowych w tym zakresie. Od decyzji odwołanie złożył J. K., w którym zarzucił wadliwe procedowanie postępowania w oparciu o "stary" wniosek o pozwolenie na budowę z 8.04.2011 r., zgłosił obawy związane z zagrożeniami, z którymi mogą spotkać się przyszli użytkownicy obiektów związanymi z linią kolejową, oraz znajdującym się na działce słupem energetycznym. Zakwestionował przyjętą metodykę obliczeń, w wyniku czego nastąpiło okrojenie terenów zielonych i zbytnie zagęszczenie zabudowy. Wątpliwości skarżącego związane są ponadto z brakiem współzależności pod względem estetycznym i urbanistycznym z zabudową znajdującą się tym terenie. Nadto zarzucił brak prawidłowej autoryzacji wprowadzonych zmian, nieprawidłową lokalizację zjazdu w związku z istniejącym na tym terenie świerkiem, wadliwą lokalizacją placyku zabaw dla dzieci wynikającej z bliskości terenu kolejowego, utrudnieniami w zabudowie działki sąsiedniej, oraz wyłączeniem z realizowanego l etapu budynku portierni, co w ocenie skarżącego jest nieprawidłowe. Wreszcie wydana decyzja nie uwzględnia ustalonych w decyzji warunków zabudowy. Wojewoda [...] decyzją z 20.03.2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, w punkcie l - uchylił zaskarżoną decyzję w części obejmującej: 1. udzielenie pozwolenia na budowę oraz 2. określającej szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych zawartych w pkt 2 i 3 i w tym zakresie: ad. 1) udzielił pozwolenia na l etap zamierzenia inwestycyjnego pn: "Zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych "[...]", z garażami, murem oporowym i zagospodarowaniem terenu, wraz z infrastrukturą techniczną: wewnętrznymi instalacjami: wod-kan, gaz, c.o., elektrycznymi słaboprądowymi, przyłączami: teletechnicznym, kanalizacji sanitarnej, wodociągowym i gazowym; oraz wjazdem z działki nr [...] obr. [...] przy ul P. w K., na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...], obejmujący: [...] budynki mieszkalne wielorodzinne z garażami (po 10 lokali mieszkalnych w każdym budynku), murem oporowym i zagospodarowaniem terenu, wraz z infrastrukturą techniczną: wewnętrznymi instalacjami: wod-kan, gaz, c.o., elektrycznymi słaboprądowymi, przyłączami: teletechnicznym, kanalizacji sanitarnej, wodociągowym i gazowym; oraz wjazd z działki nr [...] obr. [...] przy ul P. w K., na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...]": ad. 2. 1. szczegółowe warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych: a. zabezpieczyć teren budowy wraz ze znajdującymi się obiektami budowlanymi, urządzeniami technicznymi i stałymi punktami osnowy geodezyjnej oraz podlegającymi ochronie elementami środowiska przyrodniczego i kulturowego b. prace budowlane prowadzić pod nadzorem osób uprawnionych c. sporządzić plan bezpieczeństwa i ochrony zdrowia d. prowadzić budowę w sposób zgodny z projektem, pozwoleniem na budowę, przepisami w tym techniczno-budowlanymi, instrukcją prowadzenia robót w pasie drogowym i zatwierdzonym projektem organizacji ruchu, przepisami bezpieczeństwa i higieny zdrowia oraz zasadami bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w tym również określonymi w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zasadami wiedzy technicznej, e. prace ziemne prowadzić pod szczególnym nadzorem kierownika budowy, inspektora nadzoru inwestorskiego, f. masy ziemne przemieszczane w związku z realizacją inwestycji zostaną w części zagospodarowane na działce inwestora w sposób nie naruszający interesów osób trzecich, oraz w ilości 700 m3 zostaną zagospodarowane przez Przedsiębiorstwo Budowlane [...] z siedzibą w K. przy ul. [...], na terenie kopalni kruszywa "[...]" w K., g. po zakończeniu robót budowlanych teren należy uporządkować h. obiekty tymczasowe użytkować przez okres prowadzenia robót budowlanych, a przed oddaniem obiektu do użytkowania rozebrać tymczasowe obiekty budowlane; w punkcie II organ w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego, warunków zawartych w pkt 2, 4, 5 oraz ustalonego obszaru oddziaływania obiektu utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że materiał dowodowy jest wystarczający do udzielenia pozwolenia na wykonanie przedmiotowej inwestycji. Zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego w cyt. przepisu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego, winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone. Ponadto osoby projektujące i sprawdzające legitymowały się stosownymi uprawnieniami i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Wprowadzona korekta zaskarżonej decyzji w części dotyczy orzeczonego zakresu inwestycji, która jest realizowana w l jej etapie. Z treści orzeczenia zawartego w decyzji l instancji wynika, że przedmiotem inwestycji realizowanej w tym etapie jest budowa [...] budynków mieszkalnych. Oprócz [...] budynków, realizowana ma być również cała związana z nimi infrastruktura, a więc wjazd, mury oporowe oraz pozostałe zagospodarowanie terenu w tym infrastruktura techniczna i przyłącza. Obowiązek realizacji inwestycji jako etapu w powyższym zakresie, wynika również z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Tak określona inwestycja może samodzielnie funkcjonować. Z kolei korekta zaskarżonej decyzji w części określającej szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych zawartych w pkt I wynikła z faktu, że organ l instancji w tym punkcie zawarł wykaz pism określonych z daty i znaku, które są uzgodnieniami, oświadczeniami właściwych jednostek organizacyjnych czy też decyzjami i dotyczą etapu przygotowania tej inwestycji. Wytyczne zawarte w tych dokumentach winny być uwzględnione przy projektowaniu inwestycji i stanowić materiał dowodowy, w oparciu o który organ ocenia zgodność inwestycji z prawem. Natomiast w tej części decyzji, jak wynika z wzoru decyzji o pozwoleniu na budowę, w miejscu gdzie wymieniono przedmiotowe pisma, winny się znaleźć, w razie potrzeby, wymogi dotyczące zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, a nie uzgodnienia i oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych. Organ skorygował w tym zakresie decyzję, wskazując warunki, które winny być uwzględniane podczas realizacji robót. Pomimo, że zaskarżona decyzja nie odpowiada literalnie wzorowi decyzji znajdującym się w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę, zawiera elementy pozwalające uznać, że w zakresie nie skorygowanym przez organ odwoławczy, zawiera informacje wymagane przepisami prawa niezbędne dla realizacji przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ 11 instancji podał, że nie są uzasadnione zgłaszane obawy dotyczące zagrożeń, z którymi mogą spotkać się przyszli użytkownicy obiektów, a które mogą wynikać z sąsiedztwa z linią kolejową, oraz znajdującym się na działce słupem energetycznym. Lokalizacja inwestycji nie narusza wymogów wynikających z art. 53 ust. 3 ustawy o transporcie kolejowym. Zgodnie bowiem z tym przepisem budynki między innymi mieszkalne winny być sytuowane w odległości od obszaru kolejowego, która zapewni zachowanie norm dopuszczalnego hałasu w środowisku. Jak wynika z Rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, dopuszczalny poziom hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wynosi od 50-60 dB. Jak wynika z mapy imisyjnej dla hałasu kolejowego dla [...], na terenie inwestycji norma ta nie jest przekroczona. W art. 53 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym określone są minimalne odległości w jakich można sytuować budynki i budowle inne niż mieszkalne w stosunku do obszaru kolejowego (10 m) i do skrajnego toru (20m). Placyk zabaw jest obiektem małej architektury I nie jest zaliczany do budowli. Oznacza to, że przepisy dotyczące odległości wynikających z tej ustawy, nie mają dla obiektów małej architektury zastosowania. W odniesieniu do istniejącego na działce słupa energetycznego wyjaśnił, że przedmiotowy słup ma być docelowo zlikwidowany. Wynika to z pisma PKP Energetyka [...]. W odniesieniu do zgłaszanych w odwołaniu wątpliwości o braku współzależności pod względem estetycznym i urbanistycznym z zabudową na tym terenie oraz zbytnim okrojeniem terenów zielonych i zagęszczeniem zabudowy, wskazano, że zagadnienia dotyczące charakteru obiektu, w tym między innymi jego dopuszczalnych parametrów, intensywności zabudowy czy wielkości terenów biologicznie czynnych, rozstrzygane są na etapie decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z warunkami tej decyzji wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działek ustalono w wysokości do 37%, natomiast powierzchni biologicznie czynnej nie mniej niż 30%. Przedmiotowa inwestycja zarówno dla l etapu, jak i obu etapów, w tym zakresie spełnia wymogi decyzji WZ. O formie architektonicznej obiektu, jego walorach estetycznych, w tym o zharmonizowaniu z otoczeniem, decyduje projektant, który posiada stosowne uprawnienia budowlane. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego usytuowania zjazdu, organ podał, że inwestor uzyskał decyzję zezwalająca na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego. Jak natomiast wynika z wprowadzonej, w ramach postępowania odwoławczego, korekty konstrukcji murku oporowego, realizacja przedmiotowego zjazdu nie spowoduje konieczności likwidacji świerka rosnącego w jego pobliżu. Odpowiadając na zgłaszane w odwołaniu uwagi, z których wynika, że inwestycja może utrudniać zabudowę sąsiednich działek, wyjaśniono, że każda inwestycja może wprowadzać ograniczenia w zagospodarowaniu terenów sąsiednich. Wyłącznie ta okoliczność wpływa na uznanie, właścicieli sąsiednich nieruchomości jako stron postępowania. W przedmiotowej sprawie projektowane obiekty znajdują się w odległości ponad 7m od granicy z działką nr [...] ponad 4,70 m od granicy z działką 40. Działki te są obecnie niezabudowane i możliwa jest ich zabudowa w sposób zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Analizując możliwość lokalizacji budynków na działce nr [...], która jest działką wąską (jej szerokość wynosi od około 10-13 m), należy założyć, że jedna ze ścian budynku od strony wschodniej lub zachodniej nie będzie mogła mieć otworów okiennych lub drzwiowych od strony jednej z granic, jednak projektowana obecnie zabudowa pozostaje bez wpływu na tą okoliczność. Działka nr [...] ma szerokość około 30 m i można na niej zlokalizować budynki mieszkalne w przepisowych odległościach. Dodano, że organ w niniejszym postępowaniu nie mógł odnieść się do konkretnej sytuacji, bowiem właściciele tych nieruchomości nie przedstawili żadnych propozycji ich zabudowy. Zauważono, że przepisy rozporządzenia w zakresie zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi jak i nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych, dotyczą istniejących budynków na sąsiednich działkach, a jak wynika z przedłożonej mapy na której wykonany został projekt zagospodarowania, brak jest na tych działkach zabudowy. Natomiast jak wynika z § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, który określa usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe w odniesieniu do niezabudowanej działki w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy przyjąć, że na sąsiedniej działce będzie zlokalizowany budynek ZŁ (tj. mieszkalny, zamieszkania zbiorowego, użyteczności publicznej). Nie są uzasadnione zastrzeżenia związane z realizacją portierni w innym etapie. Zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę, może na wniosek inwestora dotyczyć wybranych obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować. Zarówno obiekty budowlane objęte etapem I jak i obiekty z etapu II (budynek oznaczony V jak i budynek portierni) są niezależne względem siebie i mogą samodzielnie funkcjonować. Organ stwierdził, że inwestor spełnił wymogi będące przedmiotem oceny organu administracji wynikającej z art. 35 ust. 1 jak i z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Nadto przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Wskazał również, że zakończenie postępowania nie wyklucza jednak możliwości dochodzenia roszczeń na drodze postępowania cywilnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J. K., domagając się stwierdzenia nieważności decyzji, ewentualnie jej uchylenia. W uzasadnieniu wskazał, że organ nie rozpatrzył wszystkich zarzutów podniesionych przez niego w odwołaniu jak również w poprzednich dwóch odwołaniach jakie składał w toku postępowania. Wśród wad postępowania wymienił przede wszystkim: uniemożliwienie mu wzięcia udziału w postępowaniu odwoławczym poprzez niewłaściwe wyznaczenie terminu zapoznania się z aktami, przedłużanie okresu doręczenia mu zaskarżonej decyzji, różnice w oznaczeniu działek w decyzji wojewody a w decyzji o warunkach zabudowy, obniżenie na skutek planowanej inwestycji o ponad 50% wartości nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, degradacja istniejącego krajobrazu, niekorzystne naruszenie stanu wód na gruntach ze szkodą dla terenów sąsiednich, niewyegzekwowanie obowiązku uzyskania opinii, uzgodnień, ekspertyz itp. odnośnie do bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ludzi, którzy na danym terenie mogliby przebywać. W szczególności skarżący zarzucił, że organ nie żądał przedłożenia ani warunków, ani uzgodnień, ani opinii PKP co do odległości zabudowy mieszkalnej od torów kolejowych w konkretnym miejscu. Wskazał, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy na terenie jego działek PKP w wydanej opinii określiły odległość od toru na 100 m, a przy wzięciu pełnej odpowiedzialności przez inwestora, na 60 m. Tę ostatnią liczbę (60m) wpisano do decyzji o warunkach zabudowy - względnie bezpieczna odległość, ale też przy absolutnie niezbędnych odpowiednich wzmocnieniach konstrukcji i izolacji akustycznej powinna wynosić 300 m, a tego dany projekt techniczny nie przewiduje. W postępowaniu dotyczącym obecnej inwestycji o taką opinię do PKP już się nie zwrócono. Zignorowano również niezbędność wykonania przez odpowiednią, jednostkę na zlecenie i koszt wnioskodawcy ekspertyz dotyczących wstrząsów i drgań oraz hałasu, jakich źródłami są głównie przejeżdżające w pobliżu długie składy ciężkich pociągów i wszelkiego rodzaju pojazdy samochodowe oraz stałe przelatujące dość nisko samoloty. Skarżący wyraził zdumienie, że plac zabaw, przewidziany do usytuowania w bezpośrednim sąsiedztwie wieloszynowego zespołu torów kolejowych został uznany za dopuszczalny do realizacji, bo "nie jest budowlą". Nie wzięto pod uwagę, że plac przeznaczony jest dla dzieci. Organ nie wziął także pod uwagę i nie odniósł się do kwestii wibracji, czyli drgań i wstrząsów. A ten czynnik zagrażający zdrowiu, a nawet życiu ludzi, został przecież stwierdzony przez uprawnionego eksperta - urbanistę w decyzji o warunkach zabudowy dla innej inwestycji. Wskazał na wątpliwości co do przebiegu granic działek stanowiących teren inwestycji. Ponadto skarżący podniósł że transformator został usytuowany zbyt blisko względem granicy działki stanowiącej jego własność, wskazał na nieprawidłowości w zakresie zebranej dokumentacji i zakwestionował wydane warunki zabudowy. W ocenie skarżącego istniała konieczność powołania biegłego (biegłych) z zakresu architektury, urbanistyki i konstrukcji, jako że projekt techniczny, w oparciu o który wnioskodawca wystąpił o pozwolenie na budowę, jest niekompletny oraz zawiera istotne błędy pominięte i nie rozważone w toku postępowania odwoławczego. Skarżący zwrócił również uwagę na konieczność pociągnięcia do odpowiedzialności osób które wydały decyzje dopuszczające przedmiotową inwestycję. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., póz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga zasługuje na uwzględnienie, przy czym nie z powodu zarzutów w niej podniesionych. Na wstępie należy poczynić uwagi o charakterze ogólnym, ponieważ Skarżący wniósł w skardze o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Wojewody z 20.03. 2012 r. lub jej o uchylenie. Trzeba zatem wskazać, że stwierdzenie nieważności decyzji ma charakter nadzwyczajny, gdyż stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej stanowi wyjątek od kodeksowej zasady trwałości decyzji administracyjnych z art. 16 K.p.a. i z tego powodu przesłanki nieważnościowe z art. 156 § 1 K.p.a. nie powinny być interpretowane rozszerzające. W konsekwencji sądowa kontrola dotycząca zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji pierwszym rzędzie dotyczyła oceny czy w rozpoznawanej sprawie wystąpiły lub nie wystąpiły przesłanki z art. 156 § 1 K.p.a., jednak wobec niestwierdzenia występowania takich przesłanek, w dalszej części kontrola prowadzona była w kierunku ewentualnego naruszenia przez organy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania , jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, które to naruszenia uzasadniają uchylenie decyzji w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c ustawy p.p.s.a.). Odnosząc się do okoliczności rozpatrywanej sprawy zgodzić się należy z zarzutem skargi, iż zatwierdzony projekt budowlany dla inwestycji pn: "Zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych "[...]", obejmujący: [...] budynki mieszkalne wielorodzinne z garażami (po 10 lokali mieszkalnych w każdym budynku), murem oporowym i zagospodarowaniem terenu, wraz z infrastrukturą techniczną: wewnętrznymi instalacjami: wod-kan., gaz., c.o., elektrycznymi słaboprądowymi, przyłączami: teletechnicznym, kanalizacji sanitarnej, wodociągowym i gazowym; oraz wjazdem z działki nr [...] obr. [...] przy ul [...] w K., na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...]" - l etap zamierzenia inwestycyjnego nie spełnia wszystkich wymogów z art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy z 7. 07. 1994 r. (Dz. U. nr 243, poz. 1623 ze zm.). Należy bowiem zważyć, że co prawda przepis art. 34 ustawy -Prawo budowlane nie stanowi o obligatoryjności obowiązku w zakresie uzgadniania projektu budowlanego w oparciu o wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, tym niemniej zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy projekt powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. Oznacza to, że dokumentacja taka powinna być opracowana wtedy, gdy projektant konstrukcji obiektu budowlanego uzna to za konieczne. Co do zasady nie ma zatem potrzeby sporządzania takiej ekspertyzy. Zważyć jednak należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 1 ab. initio przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W projekcie budowlanym przedmiotowej inwestycji (dokumentacja techniczna t. l) w postanowieniach warunków zabudowy dla ww. inwestycji ustalonych w decyzji Prezydenta M z 25.09.2007 r., znak: [...] w punkcie 2 "warunków w zakresie geologii" nakazano: rozpoznanie warunków gruntowo-wodnych zgodnie z ww. rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24. 09. 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. nr 126, poz. 839) oraz " w przypadku zaliczenia obiektu do II kategorii geotechnicznej oraz stwierdzenia złożonych warunków gruntowych poza dokumentacją geotechniczną należy wykonać dokumentację geologiczno- inżynierską opracowaną zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 3.01.2005 r. w sprawie szczegółowych wymagań jakim powinny odpowiadać dokumentacje hydrologiczne i geologiczno-inżynierskie (Dz. U. nr 201, póz. 1673 ) oraz uzyskać zawiadomienie o przyjęciu w/w wymienionej dokumentacji, wydanej przez Prezydenta M. na podstawie art. 45 ust. 1a ustawy z 4.02.1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. nr 228, póz. 1947 ze zm.)". Zgodnie z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 24. 08. 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych - które stosownie do § 11 rozporządzenia z Min. Transportu , Budownictwa i Gosp. Wodnej z 25.04.2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 483) należało stosować w przedmiotowym postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę - zakres czynności wykonywanych przy ustalaniu geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych jest uzależniony od zaliczenia obiektu budowlanego do kategorii geotechnicznej obiektów budowlanych, o której mowa w § 7, zwanej dalej kategorią geotechniczną (ust. 1). Zgodnie z ww. przepisem pierwsza kategoria geotechniczna (pkt 1) obejmuje niewielkie obiekty budowlane o statycznie wyznaczalnym schemacie obliczeniowym, w prostych warunkach gruntowych, dla których wystarczy jakościowe określenie właściwości gruntów, takie jak: a. 1- lub 2 -jednokondygnacyjne budynki mieszkalne lub gospodarcze, b. ściany oporowe i rozparcia wykopów, jeżeli różnica poziomów nie przekracza 2m, c. wykopy do głębokości 1,2 m i nasypy do wys. 3 m (....) Przepis § 5 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia wprowadza rozróżnienie warunków gruntowych i określa, że proste warunki gruntowe występują w przypadku warstw gruntów jednorodnych genetycznie i litologicznie, równoległych do pow. terenu, nie obejmujących gruntów słabonośnych, przy zwierciadle wód gruntowych poniżej projektowanego poziomu posadawiania oraz braku występowania niekorzystnych zjawisk geologicznych. W związku z tym trzeba zważyć, że jakkolwiek przepis § 6 ww. rozporządzenia wskazuje, że kategorię geotechniczną całego obiektu lub poszczególnych jego części określa projektant obiektu w uzgodnieniu z osobą upoważnioną na podstawie odrębnych przepisów do ustalania geotechnicznych warunków posadawiania budynków, to ponieważ w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji pierwszej i drugiej instancji (także w obecnym) brak przepisów wykonawczych w zakresie "uzgodnienia osoby upoważnionej na podstawie odrębnych przepisów do ustalania warunków geotechnicznych posadawiania budynków - powyższy przepis nie znajduje zastosowania. W konsekwencji ustaleń w zakresie geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych dokonuje projektant posiadający uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. W świetle dokonanej analizy przedłożonego do akt sprawy projektu zatwierdzonego zaskarżoną decyzją należy stwierdzić, że projekcie projektant - dr inż. K. P. i projektant sprawdzający - mgr inż. M. P. określając warunki gruntowo - wodne wskazali, że poszczególne obiekty (tj. budynki mieszkalne wielorodzinne) posadowione będą w złożonych warunkach gruntowych (§ 5 ust. 3.2 rozporządzenia z 1998 r. ) oraz zaliczyli planowane obiekty w całości do drugiej kategorii geotechnicznej (§ 7 pkt 2). Dodatkowo w uwagach nadmieniając (s. 257 , 383, 445 przedłożonego projektu) że: "brak w chwili obecnej szczegółowych badań geotechnicznych, które jednoznacznie dokonałyby rozpoznania podłoża gruntowego, pod każdy z przedmiotowych obiektów. W trakcie ich realizacji należy bezwzględnie dokonać weryfikacji założeń projektowych przez uprawnionego geologa (w zakresie nośności podłoża, oraz konstruktora w zakresie konstrukcji posadowienia)". Należy zważyć, że zgodnie z § 8 cyt. rozporządzenia dla obiektów budowlanych wymagających wykonania robót geologicznych należących do III kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach geotechnicznych do drugiej kategorii, poza dokumentacją geotechniczną należy wykonać dokumentację geologiczno-inżynierską, opracowaną zgodnie z odrębnymi przepisami. A zatem jeśli uprawnieni projektanci zakwalifikowali planowane do realizacji przedmiotowe budynki jako posadowione w złożonych warunkach oraz jeśli są to obiekty należące do drugiej kategorii geotechnicznej to wykonanie dokumentacji geologiczno-inżynierskiej jest obligatoryjne. Taka dokumentacja wymaga także zawiadomienie o przyjęciu przez Prezydenta M. na podstawie art. 45 ust. 1a ustawy z 4.02.1994 r. Prawo geologiczne i górnicze. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że w przedłożonych aktach administracyjnych sprawy (dokumentacja techniczna t. l) znajduje się co prawda zawiadomienie Prezydenta M. z 13. 09. 2007 r. o przyjęciu bez zastrzeżeń dokumentacji geologicznej jednakże zatwierdzona dokumentacja - co wynika z treści "zawiadomienia" - stanowi "dokumentację geologiczno-inżynierską dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego [...] kondygnacyjnego typu tarasowego z parkingiem podziemnym na dz. Nr [...], [...], obr. [...] przy ul. P. w K.". Z zaświadczenia wynika nadto, że dokumentacja podlegająca przyjęciu sporządzona została na wniosek inwestora przez Biuro Usług Geologicznych "[...]" J. O. K., os. [...] w sierpniu 2007 r,, i dotyczy budynku mieszkalnego przedsięwzięcia inwestycyjnego inwestycji pn. budynku mieszkalnego wielorodzinnego [...] kondygnacyjnego typu tarasowego z parkingiem podziemnym na dz. Nr [...] i [...], obr. [...] przy ul. P. w K.. W związku z tym należy wskazać, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji dotyczą innej inwestycji pn. "Zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych "[...]", obejmujący: [...] budynki mieszkalne wielorodzinne z garażami (po 10 lokali mieszkalnych w każdym budynku), murem oporowym i zagospodarowaniem terenu, wraz z infrastrukturą techniczną: wewnętrznymi instalacjami: wod-kan., gaz., c.o., elektrycznymi slaboprądowymi, przyłączami: teletechnicznym, kanalizacji sanitarnej, wodociągowym i gazowym; oraz wjazd z działki nr [...] obr. [...] przy ul P. w K., na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...]". A zatem, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz decyzja l instancji nie odpowiadają prawu zostały bowiem wydane z uchybieniem przepisowi z art. 34 ust.3 lit. 4 ustawy Prawo budowlane. Nie można bowiem przyjąć jak to uczyniły organu obu instancji, że inwestycja polegająca na budowie (jednego) budynku mieszkalnego wielorodzinnego typu tarasowego z parkingiem podziemnym, dla której sporządzono dokumentację geologiczno-inżynierską jest tożsama z budową [...] budynków wielorodzinnych z garażami i m. in. z murem oporowym. Nadto należy zważyć, iż w U etapie inwestor przewiduje realizację piątego budynku wielorodzinnego na ww. terenie. Sam fakt, że przedłożona analiza geologiczno-inżynierską dotyczy tego samego terenu inwestycyjnego ponieważ nieruchomość oznaczona w dacie sporządzenia dokumentacji jako działki nr [...] i [...] obr. [...] aktualnie oznaczona jest jako działki nr [...] i [...] (co wynika z przedłożonych do akt administracyjnych dokumentów) nie może skutkować uznaniem, że inwestycja, której dotyczy przedmiotowa dokumentacja jest tożsama z inwestycją, której dotyczą decyzje I i II instancji., wobec czego należy przyjąć, że dla przedmiotowej inwestycji wymagana prawem dokumentacja geologiczno-inżynierska nie została sporządzona. Dodatkowa trzeba wskazać, że Inwestor zobowiązany na rozprawie w dniu 28.012013 r. do przedłożenia Sądowi dokumentacji geologiczno-inżynierskiej dla przedsięwzięcia inwestycyjnego objętego zaskarżoną decyzją przedstawił w dniu 18.02.2013 r. ww. dokumentację z 6.08.2007 r. wykonaną dla jednego budynku typu tarasowego z parkingiem podziemnym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uczyni zadość postanowieniom art. 34 ust. 3 pkt 4, a także uwzględni potrzebę aktualizacji wymaganych oświadczeń i zapewnień i sprawdzi zgodność przedłożonego projektu z wymaganiami prawa (niepodpisane przez projektanta poprawki (m.in. na s. 136, 137). Nadto należy doprecyzować wniosek inwestora co do zakresu i nazwy inwestycji, ponieważ zgodnie z wnioskiem złożonym 8.04.2011 r. spółka "A" sp. z o.o. w K. wniosła o wydanie pozwolenia na budowę "Zespołu budynków mieszkalnych , wielorodzinnych "[...]" ... l etap inwestycji , na dz. Nr [...], [...], [...] obr. [...] nie określając ilości tych budynków w l etapie. Mając na względzie zasadę dwuinstancyjności z art. 15 k.p.a., która sprowadza się do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy należało uchylić decyzje l i II instancji. W zakresie zarzutów podniesionych skardze, a stanowiących powtórzenie zarzutów odwołania Sąd podziela w całej rozciągłości poglądy przedstawione przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji. Przedstawiona tam argumentacja z uwagi na jej trafność została obszernie przytoczona w części historycznej uzasadnienia i w związku z tym nie zachodzi konieczność jej powtarzania. Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów zawartych w skardze w pierwszej kolejności Sąd pragnie odnieść się do sygnalizowanego naruszenia zasady określonej w art. 10 k.p.a. gwarantującej zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy w dniu 1.03.2012 r. materiał dowodowy został uzupełniony, stąd pismem z 2.03.2012 r. strony zostały zawiadomione o możliwości zapoznania się z uzupełnionymi aktami postępowania. Rzeczywiście, należy zgodzić się ze skarżącym, że organ II instancji wyznaczył zbyt krótki termin na zapoznanie się z aktami, zawiadomienie zostało bowiem wydane w dniu 2.03.2012 r., natomiast termin do zapoznania się z aktami został określony do 14.03.2012 r. W tej sytuacji, skoro skarżący odebrał awizowaną przesyłkę w dniu 20.03.2012 r. to nie miał możliwości skorzystania z przysługującego mu uprawnienia. Tym bardziej, że w tym samym dniu została wydana decyzja organu II instancji. Mimo takiego stanu faktycznego nie można czynić organowi II instancji zarzutu z faktu nieprzywrócenia terminu do zapoznania się z aktami, gdyż po pierwsze, zgodnie z uregulowaniami zawartymi w kodeksie postępowania administracyjnego strona ma prawo w każdym czasie, również po zakończeniu postępowania wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów (por. 73 § 1 kpa), a termin do zapoznania się z aktami czy wnoszenia uwag jest zakreślony wyłącznie jako wyraz realizacji zasady szybkości postępowania administracyjnego. Po drugie w dacie złożenia żądania decyzja weszła już do obrotu prawnego, więc przywrócenie terminu celem umożliwienia ustosunkowania się do uzupełnionego materiału dowodowego nie miałoby już sensu. Zaskarżonej decyzji, mimo podwójnego awizowania, skarżący nie odebrał z placówki pocztowej w zakreślonym w art. 44 § 1 kpa - 14 dniowym terminie. Stosownie do treści art. 44 § 1 w zw. z § 4 kpa należy uznać, że przesyłka zawierająca tę decyzję została doręczona w dniu 5.04. 2012 r. (pierwsze awizo miało miejsce w dniu 22.03.2012 r.). Na wniosek skarżącego decyzja została mu wydana w dniu 30.04.2012 r. Zdaniem Sądu, skarżący nie może upatrywać naruszenia jego praw w zbyt późnym udostępnieniu mu decyzji. Organ jest zobligowany doręczyć wydaną przez siebie decyzję i zgodnie z art. 39 kpa, a dokonuje tego przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Dodatkowo w art. 39 1 kpa została przewidziana możliwość doręczenia decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Organ dopełnił ciążącego na nim obowiązku wysyłając skarżącemu decyzję pocztą. Wskazywanie w związku z tym na opieszałość organu w wydaniu zwróconej przez pocztę decyzji, czy też niedogodności wynikające z faktu, że decyzję można było uzyskać "tylko z jednego źródła" jest nieuzasadnione, skoro zaniedbanie wystąpiło w sposób oczywisty po stronie skarżącego. Należy przy tym podkreślić, że jakkolwiek sąd dostrzega naruszenie zasady określonej w art. 10 § 1 kpa. poprzez nie stworzenie stronom odpowiednich gwarancji zapoznania się z uzupełnionym materiałem dowodowym, wskutek wyznaczenia zbyt krótkiego terminu, to jednak samo to naruszenie nie uzasadniałoby uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, naruszenie to nie miało bowiem wpływu na treść decyzji. Za takim stanowiskiem przemawia analiza skargi, gdyż skarżący, mimo zredagowania bardzo obszernego pisma procesowego nie zawarł w nim żadnych rzeczowych argumentów poddających w wątpliwość dokonane przez organ odwoławczy ustalenia. Odnosząc się do stwierdzenia, że składałby wnioski "w tym na przykład o powołanie biegłych", sąd wskazuje, że specyfika postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, przejawiająca się przede wszystkim w obowiązku sporządzenia projektu budowalnego przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, w zasadzie wyklucza możliwość powołania biegłych w celu dokonania oceny przewidzianych w projekcie rozwiązań. W tym miejscu należy wskazać, że bezpodstawne są też zastrzeżenia co do posiadania przez osoby wydające decyzje z upoważnienia Wojewody [...] odpowiednich kwalifikacji i wiedzy z zakresu architektury i sugerowanie, że jedynie w organie l instancji sprawy są prowadzone przez osoby z odpowiednim wykształceniem. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd zwraca uwagę, że zarzuty te zostały sformułowane w sposób ogólny, skarżący wyraził bowiem swoje niezadowolenie z planowanej inwestycji, opisując głównie subiektywne obawy związane z powstaniem budynków. Zaznaczyć wypada, że przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę. Projekt budowlany musi być zgodny z warunkami określonymi w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Natomiast poza kognicją sądu pozostaje ocena poszczególnych parametrów i ustaleń określonych w decyzji o warunkach zabudowy. A zatem Sąd pominął zastrzeżenia skarżącego pod adresem tej decyzji. Do czasu uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji jej ustalenia są wiążące. Nieuprawniony jest też zarzut, że teren inwestycji określony w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie pokrywa się z terenem określonym w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednym z głównych zarzutów skarżącego jest brak odpowiednich uzgodnień dokonanych z PKP co do odległości zabudowy od torów kolejowych. W związku z tym wypada wskazać, że art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowalne nakłada na inwestora obowiązek uzyskania wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Przepis wyraźnie odwołuje się uregulowań szczególnych z których taki obowiązek ma wynikać. Skarżący nie wskazał na jakiej podstawie organ winien żądać od PKP wyrażenia, w jednej z wymienionych wyżej form, stanowiska w sprawie inwestycji. Jak wyjaśnił już organ II instancji kwestia usytuowania budowli, budynków, drzew i krzewów oraz wykonywanie robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych została uregulowana w art. 58 ust. 1 ustawy z 28.03.2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2003 Nr 86 poz. 789 ze zm.), który został przytoczony w zaskarżonej decyzji, jak również w wydanym na podstawie tej ustawy rozporządzeniu wykonawczym. Warunki określone w tych przepisach zostały spełnione. Trudno przy tym się pozbyć wrażenia, że skarżącemu nie tyle zależy na uchronieniu nieświadomych nabywców mieszkań przed uciążliwościami wynikającymi z bliskości torów kolejowych w postaci drgań i nadmiernego hałasu, ile wyraża w ten sposób swoje rozczarowanie, że mimo podobnego usytuowania nie uzyskał dla swojego terenu satysfakcjonujących warunków zabudowy (efektem czego było odstąpienie przez dewelopera od zamiaru nabycia jego nieruchomości). W kontekście obaw co komfortu życia przyszłych mieszkańców i zagrożeń jakie wiązać się będą z zamieszkaniem w projektowanym budynku należy przypomnieć, że w ustawie Prawo budowlane przewidziano szeroką odpowiedzialność projektanta. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z 27.04.2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2006 r. Nr 129 póz. 902), lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z 21.03.1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. 2003 r. Nr 153 póz. 1502 ze zm.), wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 Prawa budowlanego stanowi wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 Prawa budowlanego). Osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, które dopuściły się występków lub wykroczeń, określonych ustawą -Prawo budowlane podlegają ponadto odpowiedzialności zawodowej w budownictwie (art. 95 Prawa budowlanego). Nadto organ administracji architektoniczne -budowlanej obowiązany jest dokonać kontroli zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust.1 pkt 1 i 2). Sąd zwraca przy tym uwagę, że w wyroku z 26.02.2009 r., sygn. akt II OSK 1041/08 Naczelny Sąd Administracyjny opowiedział się za wyłączeniem na gruncie obowiązujących przepisów prawa budowlanego uprawnienia organów administracji publicznej do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Sąd stwierdził, że rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 kpa). Skoro więc w przedmiotowej sprawie osoby biorące udział w sporządzaniu projektu budowlanego uznały, że zaproponowane rozwiązania konstrukcyjne dają gwarancję bezpiecznego użytkowania obiektu, a Skarżący kwestionując prawidłowość projektu oparł się jedynie na swoich przypuszczeniach, to żądania dotyczące wykonania specjalistycznych ekspertyz dotyczących wstrząsów, drgań i hałasu generowanych przez przejeżdżające pociągi, samochody, a nawet nisko latające samoloty nie mogą znaleźć aprobaty Sądu. Wreszcie należy wskazać, że to inwestor ponosi ryzyko, że inwestycja zrealizowana w bliskości torów kolejowych i na niekorzystnym terenie nie znajdzie nabywców i okaże się nieopłacalna. Nie ulega wątpliwości, że osoby które będą zainteresowane zakupem mieszkań będą zdawały sobie sprawę z uciążliwości jakie muszą wiązać się z mieszkaniem w bliskiej odległości od terenów kolejowych po których przejeżdżają pociągi. Nie można również postawić organom zarzutu dotyczącego nieprawidłowego zebrania materiału dowodowego poprzez niedostrzeżenie potrzeby przeprowadzenia rozprawy, przesłuchania świadków, czy stron postępowania, przeprowadzenia wizji lokalnej, czy też wytyczenia granic terenu inwestycji na gruncie. W przedmiotowej sprawie nie było potrzeby przeprowadzenia żadnej z tych czynności. Nadto należy wskazać, że brak znaków granicznych na gruncie nie oznacza, że nie są znane granice poszczególnych działek, albowiem wytyczenie granic działek następuje na podstawie map ewidencyjnych przez uprawnionych geodetów. Sąd nie podziela zastrzeżeń skarżącego co do uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim miałoby nie odnosić się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Stosownie do treści art.145 § 1 pkt a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie dokonanym przez Sąd z urzędu wskazuje na ziszczenie się tych przesłanek. Dlatego też, na podstawie powołanego wcześniej przepisu i art.135 ustawy orzeczono jak w punkcie l wyroku . Orzeczenie w punkcie II wyroku oparto na przepisie art.152 p.p.s.a.