II SA/Kr 851/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel- Ziaja Sędziowie: WSA Piotr Głowacki (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2008 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie skargę oddala. Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r., znak: [...], na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), art. 104 k.p.a. oraz art. 89 ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133 poz. 872 z późn. zm.) Burmistrz [...] udzielił S. J. pozwolenia na użytkowanie parteru rozbudowanego budynku mieszkalnego, w którym zlokalizowany jest lokal handlowy i garaż. W uzasadnieniu tej decyzji Burmistrz [...] wskazał, że przedmiotowy obiekt budowlany został wykonany w oparciu o decyzję Burmistrza [...] o pozwoleniu na budowę z dnia [...].10.1995r. znak: [...]. W toku postępowania inwestor dołączył dokumenty wymagane art. 57 Prawa budowlanego z 1994 r. Wypełniając dyspozycję art. 59 ust. 1 w/w ustawy dokonano w dniu [...] lipca 2003 r. protokolarnego stwierdzenia na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu budowlanego z warunkami pozwolenia na budowę, a także stwierdzono uporządkowanie terenu budowy. Organ uznał za spełnione wymagania z art. 57 ust. 1-4 i 59 ust. 1 Prawa budowlanego. Z decyzją tą nie zgodził się J. F. wnosząc w terminie odwołanie od powyższej decyzji. W odwołaniu podniesiono okoliczności związane z nie doręczeniem J. F. decyzji o pozwoleniu na dobudowę do przedmiotowego obiektu, wydanej w dniu [...].10.1995 r. Ponadto podniósł okoliczności dotyczące zawarcia w dniu [...] września 1980 r. ugody pomiędzy inwestorem a odwołującym się przed Sądem Rejonowym w [...]; sygn. akt: [...]. Odwołujący wskazał, że inwestor winien uregulować prawnie dojazd do swojego lokalu handlowego od drogi publicznej. Korzystanie z niej przez potencjalnych klientów lokalu handlowego spowoduje utrudnienia w przejeździe. Zwrócił również uwagę na to, że od czasu wydania decyzji o pozwoleniu na dobudowę upłynęło około 8 lat i skoro nie ukończono budowy w terminie jej ważności, to pozwolenie na użytkowanie tego obiektu nie powinno być wydane. Decyzją z [...] r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) i art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 80 poz. 718), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że z dniem 11 lipca 2003 r., tj. z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), organami właściwymi w sprawach pozwolenia na użytkowanie stały się organy nadzoru budowlanego. Do rozpoznania odwołania właściwym był więc w zakresie art. 132 k.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., a następnie w sytuacji jego nie uwzględnienia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Organ odwoławczy podkreślił, że w świetle art. 55 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. uzyskanie pozwolenia na użytkowanie jest wymagane, gdy przystąpienie do użytkowania obiektu lub jego części ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę. Inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie lokalu handlowego i garażu rozbudowanego budynku mieszkalnego na działce nr [...] i [...] w A. Do wniosku dołączył wymagane przepisem art. 57 ust. 1-3 Prawa budowlanego z 1994 r. dokumenty. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podkreślił, że odmowa udzielenia pozwolenia na użytkowanie może być wydana w przypadku nie spełnienia wymagań określonych w: art. 57 ust. 1-4 (brak przedłożenia wymaganych dokumentów), art. 59 ust. 1 (stwierdzenie podczas sprawdzenia na miejscu budowy naruszenia warunków pozwolenia na budowę lub braku uporządkowania terenu budowy) i art. 59 ust. 3 (jeżeli organ stwierdzi brak wykonania części robót objętych pozwoleniem na budowę, co uniemożliwia wydanie pozwolenia na użytkowanie części obiektu). W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z powyżej przytoczonych okoliczności. W odniesieniu natomiast do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ odwoławczy podniósł, że kwestia nie doręczenia decyzji o pozwoleniu na dobudowę J. F. i naruszenia jego praw jako właściciela sąsiedniej nieruchomości znalazła swój wyraz w rozstrzygnięciach Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] lipca 1997 r., znak: [...], Wojewody [...] z [...] października 1997 r., znak: [...], Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] kwietnia 1998 r., znak: [...] a także w wyroku NSA z 20 czerwca 2000 r., sygn. akt: IV S.A. 811/98. Zwrócił uwagę, że z odwołania wynika, ze kwestią sporną jest droga dojazdowa położona na części działki własności J. F. i na działce nr [...], w sprawie której zawarto ugodę, a nie sprawa rozbudowy obiektu. Wspomniana ugoda nie jest jednak przedmiotem niniejszego postępowania. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie złożył J. F., powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu oraz podnosząc, iż decyzja nie spełnia wymogów zawartych w k.p.a. w zakresie prawidłowego uzasadnienia. Nadto skarżący zarzucił, że organ nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, w tym dotyczących ugody zawartej pomiędzy inwestorem S. J., a J. F. w zakresie działki nr [...] oraz naruszenia prawa własności przez inwestora względem skarżącego, a także nieprawomocnej decyzji o pozwolenia na budowę z dnia [...].10.1995r. W oparciu o powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 15 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 2699/03, po rozpoznaniu w/w skargi J. F. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, wskazując że organy administracyjne nie zadośćuczyniły wymogom art. 7 i 77 § 1 k.p.a., w szczególności organ odwoławczy, wskazując na fakt wejścia w życie z dniem 11 lipca 2003 r. ustawy nowelizującej Prawo budowlane z 1994 r., nie wypowiedział się z jakich powodów zastosowanie winny mieć przepisy art. 55 ust. 2, art. 57 ust. 1-4, art. 59 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu dotychczasowym, czym naruszony został art. 107 § 3 k.p.a. Następnie jednak wyrokiem z dnia 10 lipca 2008r. sygn. akt II OSK 816/07 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej S. L. J. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W motywach rozstrzygnięcia NSA wskazano, że Sąd pierwszej instancji zobowiązany był w ramach sądowej kontroli wypowiedzieć się co do prawidłowości zastosowania przepisów intertemporalnych, a nie przerzucania na organ obowiązku dodatkowego uzasadniania okoliczności zastosowania w/w art. 7 ustawy zmieniającej prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ponownie rozpoznając sprawę zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd , w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga analizowana i z tej perspektywy nie jest uzasadniona. W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, odpowiadają przepisom prawa. W pierwszej kolejności trzeba wskazać, iż Sąd nie dopatrzył się uchybień w stosowaniu przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie, poprzedzające wydanie kontrolowanych aktów administracyjnych, zostało przeprowadzone w sposób zgodny z przepisami procesowymi, zawartymi w k.p.a. Stronom - zgodnie z art. 10 k.p.a.-zapewniono możliwość czynnego udziału w sprawie, zaś postępowanie wyjaśniające czyni zadość wymogom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W szczególności zaskarżona decyzja spełnia wymogi zawarte w art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie prawidłowości sporządzenia uzasadnienia i naprowadzeniu w nim argumentów do zarzutów zawartych w odwołaniu. Ponadto wykonując wskazania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2008r. (sygn. akt II OSK 816/07)5 należy uznać, że zaskarżona decyzja została wydana przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. po wejściu w życie z dniem 11 lipca 2003 r. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80 , poz. 718). Organ odwoławczy zatem prawidłowo w podstawie prawnej decyzji wskazał na art. 7 tej ustawy, który dotyczy kwestii intertemporalnych. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 - do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. 11 lipca 2003 r.), a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe z zastrzeżeniem ust. 2. Przepis powyższy wprowadza zatem zasadę stosowania przepisów dotychczasowych. Organ odwoławczy stosując tę normę prawidłowo w niniejszej sprawie uznał, że zastosowanie mają przepisy dotychczasowe tj. art. 55 ust. 2, art. 57 ust. 1-4 i art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego. Z uwagi na fakt zmiany przepisów ustawy Prawa budowlanego pomiędzy wydaniem decyzji przez Burmistrza [...] a decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wystąpiła kwestia zmiany właściwości organów orzekających w sprawie. Ust. 4 wyżej wskazanego art. 7 wskazuje, że właściwość organów w zakresie dotyczącym załatwiania spraw, o których mowa w ust. 1 i 2, określa się na podstawie przepisów ustawy. Przepis ten w kwestii właściwości wprowadza zasadę stosowania ustawy nowej. Dokonując oceny zastosowania w niniejszej sprawie przepisów o właściwości organów Sąd uznał, że normy te zostały zastosowane prawidłowo, ponieważ postępowanie odwoławcze prowadził Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. czyli organ właściwy stosownie do brzmienia nowych przepisów. Zachowane zostały również przepisy o właściwości organu l instancji ponieważ Burmistrz [...] był organem właściwym w chwili wydawania decyzji l instancji. Sąd nie dopatrzył się również żadnych uchybień przy zastosowaniu przepisów prawa materialnego, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) mogłyby być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. Decyzja organu drugiej instancji w warstwie merytorycznej uzasadnienia zawiera wystarczająco obszerną argumentację prawną dotyczącą subsumcji norm prawa materialnego względem stanu faktycznego sprawy, aby stwierdzić jej prawidłowość. Nie powtarzając owej argumentacji zauważyć jedynie należy, iż wobec niewadliwie ustalonych, w istocie bezspornych faktów o wiodącym znaczeniu - subsumcja ta nie budzi wątpliwości co do swej poprawności, a wyprowadzona przez organ ocena prawna nie może być poważnie kwestionowana. Analiza przedstawionych przez skarżącego zarzutów prowadzić musi do konstatacji, iż są one nieuzasadnione. Przede wszystkim podnoszone kwestie ugody zawartej pomiędzy inwestorem, a skarżącym oraz naruszenia prawa własności nie mają w niniejszej sprawie doniosłości prawnej ponieważ pozostają poza przedmiotem niniejszej sprawy i nie mogą być objęte zakresem dokonywanej aktualnie kontroli. Zarzuty dotyczące decyzji o pozwoleniu na dobudowę do budynku mieszkalnego z dnia [...].10.1995r. również nie mogą zasługiwać na uwzględnienie ponieważ wzmiankowana decyzja była weryfikowana nie tylko w postępowaniu nadzwyczajnym ale i przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 20 czerwca 2000 r., IV SA 811/98 oddalił skargę na decyzję w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na dobudowę do budynku mieszkalnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.