II SA/Kr 869/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : WSA Iwona Niżnik-Dobosz NSA Anna Szkodzińska (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. -[....] sprawy ze skargi M.L. na uchwałę nr XXIII/209/2013 Rady Gminy Mogilany z dnia 8 marca 2013 r w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty skargę oddala II SA/Kr 869/13 Uzasadnienie Uchwałą Nr XXIII/209/2013 z dnia 8 marca 2013 r., podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, oraz art. 6j ust. 2 i 2a, art. 6k ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (DZ.U. 20123.391) Rada Gminy Mogilany dokonała wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty. W uchwale (§ 1) przyjęto, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, stanowi iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki opłaty. Pismem z dnia 16 maja 2013 r. M. L., mieszkanka gminy Mogilany, wezwała Radę Gminy Mogilany "o ponowne rozpatrzenie uchwały podjętej w dniu 8 marca 2013 r.". W załączonym do wezwania opracowaniu przedstawiła obszernie własną propozycję metody rozliczania odbioru odpadów wskazując jako zasadniczy miernik wagę tych odpadów. W dniu 20 czerwca 2013 r. M. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Rady Gminy Mogilany z dnia 8 marca 2013 r. Zarzuciła w niej, że przyjęcie "stawki podatkowej" w zależności od ilości zamieszkałych osób godzi w zasady sprawiedliwości społecznej, narusza art. art. 67, 69 i 71, a także art. 217 Konstytucji RP. Wskazała, że Uchwała nie uwzględnia różnic w standardzie życia poszczególnych osób i tego, że osoby skromnie uposażane z reguły wytwarzają stosunkowo najmniej odpadów. Podniosła też, że Rada Gminy nie zastosowała art. 6d o podziale gminy na obszary, choć gmina liczy 12.500 mieszkańców. Nadto podniosła, że przepisy ustawy, w szczególności dotyczące systemu kar nakładanych na przedsiębiorstwa odbierające odpady, oraz dotyczące sprawozdawczości są wadliwe i niespójne. W odpowiedzi na skargę organ w pierwszej kolejności wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że M. L. nie wyczerpała trybu przedskargowego. Jej pismo bowiem z dnia 16 maja 2013 r. nie było wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, lecz jedynie propozycją innego rozwiązania problemu. Wnosząc ewentualnie o oddalenie skargi organ wskazał, że zarzuty są całkowicie chybione. Uchwała podjętą została zgodnie z prawem i nie może być weryfikowana w kontekście ogólnego przekonania skarżącej o jej "niesprawiedliwości". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu pismo M. L. z dnia 16 maja 2013 r. stanowi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca wyraźnie w nim wskazała, że przyjęte rozwiązanie nie jest jej zdaniem prawidłowe w warunkach gminy Mogilany i narusza interesy osób najuboższych. Takie stwierdzenia są wystarczające dla nadania pismu charakteru wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Przepisy dla takiego wezwania nie przewidują szczególnej formy, w szczególności nie zawierają wymagania wskazania konkretnych naruszonych norm. Skargę należało więc uznać za dopuszczalną. Przyjąć też należy, że skarżąca, jako prowadząca jednoosobowe gospodarstwo domowe mieszkanka Gminy zobowiązana do uiszczenia opłat za odbiór odpadów, ma interes prawny w zaskarżeniu opisanej uchwały. Skarga ta jednak na uwzględnienie nie zasługuje. Zadaniem sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, jest kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracji nie jest uprawniony więc do oceny słuszności czy racjonalności skarżonego aktu, lecz do oceny jego legalności. Rada Gminy Mogilany w podstawie prawnej uchwały powołała przepis art. 6j ust. 1 i art. 6 k ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zgodnie z którymi (w brzmieniu z daty podjęcia uchwały) opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn: liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, albo ilości zużytej wody z danej nieruchomości, albo powierzchni lokalu mieszkalnego, a wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dokonuje rada w drodze uchwały. Rada Gminy Mogilany dokonała więc, w ramach przyznanych jej ustawą kompetencji, wyboru metody, nie naruszając przy tym prawa. Podkreślić trzeba, że podstawą działania Rady były przepisy ustawy, a nie bezpośrednio przepisy Konstytucji RP. Te ostatnie zresztą stanowią zasadniczo wzorzec dla ustawodawcy, który dopiero odpowiednim aktem prawnym nadaje organom samorządu terytorialnego kompetencje do regulowania określonych kwestii. Jeśli więc działania lokalnego prawodawcy pozostają w zgodzie z ustawą, to zarzut ich niezgodności w Konstytucją jest w istocie zarzutem dotyczącym ustawy, a nie aktu prawa miejscowego. Zgodnie z art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dostrzegł żadnych powodów, aby z opisanego uprawnienia skorzystać. Wskazywane przez skarżącą przepisy art. 67, 69 i 71 Konstytucji dotyczą problemu zabezpieczenia społecznego i nie stanowią prostego wzorca dla regulacji w zakresie ustalania metody rozliczania należności za odbiór odpadów. Samo przekonanie skarżącej o "niesprawiedliwości" przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania nie może uruchamiać procedury przewidzianej w art. 193 Konstytucji. Swą aktywność w promowaniu innego rozwiązania kwestii opłat za odbiór odpadów na terenie Gminy Mogilany skarżąca skierowała więc nietrafnie na podważanie legalności podjętej przez Radę uchwały. Tą drogą nie jest możliwe osiągnięcie oczekiwanego przez skarżącą rezultatu. Z powyższych powodów skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy ppsa należało oddalić.