II SA/Kr 870/19

Kraków, dnia 16 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 16 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. F. na pismo Wojewody [...] z dnia 9 lipca 2019 r. znak [...] w przedmiocie udzielenia wyjaśnień postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 30 czerwca 2019 r. A. F. wystąpił do Wojewody z wnioskiem "o udzielenie należytej i wyczerpującej informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego". Powołał się na szereg przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ("tekst. jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 60"; obecnie Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej "K.p.a." w zw. z art. 9a ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 61 i art. 63 Konstytucji RP. Wniósł o udzielenie informacji o wynikach podjętych przez Starostę T. czynności w zakresie wyjaśniania przyczyn i ustalenia osób winnych bezczynności z rażącym naruszeniem prawa oraz podjętych środków zapobiegających bezczynności w przyszłości w świetle postanowienia Wojewody z 3 czerwca 2019 r. znak: [...]. Na wniosek ten udzielono odpowiedzi pismem z 9 lipca 2019 r. znak: [...] wskazując, że postępowanie o ww. sygnaturze zakończyło się postanowieniem Wojewody z 3 czerwca 2019 r. znak [...]. W takiej sytuacji nie może być mowy o ustalaniu jakichkolwiek praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Jednocześnie podkreślono, że nie jest rzeczą Wojewody zajmowanie stanowiska odnośnie praw i obowiązków strony w postępowaniu prowadzonym przez inny organ administracji publicznej. Ponadto wyjaśniono, że do Wojewody nie wpłynęła dotąd informacja o wynikach podjętych przez Starostę czynności w zakresie wyjaśniania przyczyn i ustalenia osób winnych bezczynności oraz podjętych środków zapobiegających bezczynności w przyszłości, przy czym w ww. postanowieniu nie stwierdzono, by bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo z 17 lipca 2019 r. zatytułowane "Skarga na decyzję wydaną przez [...] Urząd Wojewódzki w K. Wydział Skarbu Państwa i Nieruchomości z dnia 9 lipca 2019 r. znak: [...]. Podniósł m.in., że "sprawa dotyczy działania organu administracji publicznej z obrazą przepisów prawa powszechnie obowiązującego, ponieważ organ wydał decyzję, w której kontynuowany jest cel niemieckiego okupanta". Wskazał, że sprawa dotyczy niezgodności z prawem w przedmiocie własności pastwiska rolnego klasy V oznaczonego jako p.gr.l.kat. [...] i p.bud.l.kat. [...] zapisanych w LWH nr [...] gm. kat. Z. W obszernym uzasadnieniu pisma skarżący opisał przebieg postępowań w sprawie ww. nieruchomości i swoje związane z tym niezadowolenie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie wskazując, że sprawa o sygn. [...] dotyczyła rozpatrzenia ponaglenia A. F. na bezczynność Starosty [...] w postępowaniu o sygn. [...] w przedmiocie rozpatrzenie skargi z 9 listopada 2018r., w której skarżący domagał się wydania decyzji o zwrocie ww. nieruchomości. Powyższe postępowanie zakończyło się postanowieniem Wojewody z 3 czerwca 2019 r. znak [...] stwierdzającym m.in., że Starosta T. rozpatrujący przedmiotową sprawę dopuścił się bezczynności. Końcowo Wojewoda wskazał, że pismo z 9 lipca 2019 r. nie stanowi decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga A. F. na pismo Wojewody z 9 lipca 2019 r. znak [...] podlega odrzuceniu, bowiem pismo to w przedmiocie udzielenia wyjaśnień nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV,V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2018 r., poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2a P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego a zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zaskarżone w niniejszej sprawie pismo Wojewody z 9 lipca 2019 r., w którym poinformowano skarżącego, że postępowanie o sygn. [...] zostało zakończone postanowieniem Wojewody z 3 czerwca 2019 r., a w takiej sytuacji nie może być mowy o ustalaniu jakichkolwiek praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, nie mieści się w katalogu aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Pismo to ma wyłącznie charakter informacyjny. Nie stanowi w szczególności decyzji administracyjnej, gdyż nie zawiera wszystkich elementów konstytutywnych takiej decyzji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do postanowienia z 12 grudnia 2018 r., sygn. I OSK 4147/18 (powołane orzeczenie dostępne jest w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie – www.orzeczenia.nsa.gov.pl) niezbędnym elementem prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej jest przede wszystkim rozstrzygnięcie, a więc władcze ukształtowanie określonego stosunku administracyjnoprawnego, stanowiące "rdzeń" decyzji w postępowaniu administracyjnym. Jest to jeden z tych elementów składowych, bez którego decyzja nie może istnieć. Zaskarżone w niniejszej sprawie pismo z 9 lipca 2019 r. znak: [...] nie zawiera minimum cech charakterystycznych dla decyzji administracyjnej, bowiem nie zawiera ono rozstrzygnięcia. Nie jest ono ani decyzją administracyjną (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.) ani też postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, ani postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.), czy też postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.). Oczywistym jest też, że nie jest to również żaden z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a do 7 P.p.s.a. Zaskarżone pismo nie mieści się również w kategorii "innych aktów i czynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zastosowanie tego przepisu może mieć miejsce, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) akt lub czynność nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych i kierowane do konkretnego podmiotu, 3) mają charakter publicznoprawny oraz 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania przez organ administracji publicznej a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność. Zaskarżone w niniejszej sprawie pismo z 9 lipca 2019 r. nie posiada tej ostatniej cechy, ponieważ brak jest bezpośredniego związku między treścią pisma (mającego wyłącznie charakter informacyjny a nie władczy) a sferą praw i obowiązków skarżącego. Powyższe prowadzi do wniosku, że pismo to nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skoro zatem złożona przez skarżącego skarga nie dotyczyła wykonywania zadań administracji publicznej w formach prawnych poddanych przez ustawodawcę kontroli sądu administracyjnego, to na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. podlegała ona odrzuceniu, bowiem jej wniesienie było niedopuszczalne. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1-5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Obowiązek informowania stron zgodnie z art. 9 K.p.a., na który powołuje się skarżący, dotyczy konkretnego postępowania administracyjnego i jest adresowany do organu będącego jego gospodarzem, a nie jakiegokolwiek innego organu, w tym organu II instancji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.