II SA/Kr 875/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej im. [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 kwietnia 2013 r., znak:[...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Decyzją z dnia 29 stycznia 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. przebudowa i nadbudowa istniejącego budynku usługowego na dz. nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. K. w K.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano między innymi, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzone zostało postępowanie w trybie art. 59 i nast. ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji wskazał, iż w przypadku planowanej inwestycji zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 cyt. ustawy, a ponadto projekt decyzji o warunkach zabudowy został przygotowany przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w K. podnosząc, że brak określenia w decyzji wszystkich wymaganych przepisami parametrów stanowić może podstawę do obejścia prawa, co jest tym bardziej istotne, że decyzja ustalająca warunki zabudowy jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Odwołująca zarzuciła również, że zaskarżona decyzja nie rozpatruje wpływu oraz ingerencji planowanej inwestycji na walory estetyczne ulicy oraz na komfort życia mieszkańców sąsiednich budynków. W tym zakresie w odwołaniu wskazano, że planowane roboty będą się wiązać z użyciem ciężkiego sprzętu budowlanego, co doprowadzi do powstania ponadnormatywnego hałasu oraz wibracji, a także może skutkować zagrożeniem dla stabilności konstrukcji okolicznych budynków. Spółdzielnia Mieszkaniowa zwróciła również uwagę na prawdopodobieństwo niemożności zapewnienia przez inwestora miejsc postojowych w ilości odpowiedniej do planowanego zagospodarowania terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 24 kwietnia 2013r. znak: [...], na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 647 zezn.), § 1-10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Art. 61 ust. 1 cyt. ustawy przewiduje natomiast, że wydanie takiej decyzji wymaga łącznego spełnienia kilku warunków, w tym co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, ma być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, przy czym wymagania te ustala się w oparciu o analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W myśl natomiast art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Kolegium stwierdziło, że projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji został sporządzony oraz podpisany przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów wraz z odpowiednią analizą warunków i zasad zagospodarowania terenu. Zaskarżona decyzja, w załączniku nr 1, określa między innymi rodzaj inwestycji stwierdzając, iż ma ona polegać zgodnie z terminologią ustaloną w/w rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. nr 164, poz. 1589) na zabudowie usługowej, która stanowić będzie kontynuację funkcji i formy architektonicznej, jaka już istnieje na działkach sąsiednich tj. działkach nr [...] i nr [...] obr. [...], które, jak wskazuje załącznik graficzny, dostępne są z tej samej drogi publicznej tj. ulicy K.. W załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji wskazano również warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym także wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich oraz sporządzono załącznik nr 3, stanowiący część tekstową wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, jak również załączniki graficzne: nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy i nr 4, zawierający część graficzną wyników wyżej wspomnianej analizy. Odnosząc się do zarzutu odwołania, który dotyczy braku określenia w zaskarżonej decyzji wszystkich wymaganych parametrów dla planowanej inwestycji, organ podał, że planowana inwestycja będzie się wiązać tylko ze zmianą wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz częściowo geometrii dachu. Pozostałe parametry, takie jak: linia zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu (w tym udział powierzchni biologicznie czynnej) oraz szerokość elewacji frontowej, pozostać mają na niezmienionym, dotychczasowym, poziomie, co wynika z przeprowadzonej analizy oraz z zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że nie ma potrzeby analizowania tychże parametrów, skoro mają one pozostać niezmienne. Wiążący charakter decyzji o warunkach zabudowy dla organu wydającego pozwolenie na budowę oznacza natomiast, że w postępowaniu w sprawie wydania ewentualnego pozwolenia na budowę, nie będzie mogła nastąpić, wbrew obawom odwołującej, zmiana któregoś z tych parametrów np. wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, ponieważ taka zmiana nie będzie miała oparcia w wydanej decyzji o warunkach zabudowy. W zakresie sposobu wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przewiduje, że wyznacza się ją jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, z tym, że jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, przyjmuje się wartość średnią występującą w obszarze analizowanym (§ 7 ust. 3). Dopuszczalne jest także ustalenie innej wysokości, niż to wynika z podanych powyżej zasad, o ile wynika to z przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej (§ 7 ust. 4). Opracowanie sporządzone w przedmiotowej sprawie podaje, że będący przedmiotem zamierzonej inwestycji budynek składa się z dwóch brył: wyższej i niższej, przy czym nadbudowie podlegać ma tylko część niższa, o około 1 m. Skoro zaś część wyższa budynku posiada wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej około 7,7 m do okapu oraz kalenicy około 10 m, zaś część niższa odpowiednio: około 5 m i około 8 metrów, to planowana nadbudowa spowoduje podniesienie tej części do wysokości 6 m i 9 m, przy czym ze względów technologicznych możliwe jest zastosowanie tolerancji rzędu 0,5 m. W rezultacie nie zostanie przekroczona wysokość części wyższej budynku oraz maksymalnej wysokości budynków usytuowanych wzdłuż ul. K., wynoszącej 10,5 m, wobec czego w analizie wskazano, że planowana inwestycja nie spowoduje zakłócenia zastanego w obszarze analizowanym ładu przestrzennego. W części dotyczącej wymagań związanych z ochroną interesów osób trzecich organ I instancji między innymi prawidłowo wskazał, iż realizacja inwestycji nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jak również możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności oraz, że winna być zapewniona ochrona przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Szczegółowe rozwiązania techniczne w zakresie rozwiązań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, podobnie jak w ogóle w zakresie rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych, nastąpią jednak dopiero na etapie postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. W tym postępowaniu przedmiotem badania przez właściwy organ będzie projekt budowlany zawierający odpowiednie rozwiązania techniczno-budowlane. Pogląd taki znajduje oparcie w stanowisku prezentowanym jednolicie przez sądy administracyjne: Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie może być oceniana tak szeroko, jak w kolejnym postępowaniu inwestycyjnym, to jest w pozwoleniu na budowę. W przeciwnym razie orzekanie o wymaganiach ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu lokalizacyjnym pozbawiłoby w istocie osoby trzecie możliwości dochodzenia przysługujących im praw w późniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę. Z kolei z punktu widzenia inwestora nie może być tak, że obowiązki z innego postępowania administracyjnego (pozwolenia na budowę) są wymagane w postępowaniu lokalizacyjnym, a więc w innej sprawie i w innym postępowaniu. Skoro zasada ochrony interesu prawnego osób trzecich wyrażona w ustawie o p.z.p. znajduje konkretyzację w Prawie budowlanym, to stosownie do wymogów tego prawa, obiekt budowlany należy projektować, budować i utrzymywać zgodnie z przepisami i w sposób zapewniający m.in. ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6.12.2007r. sygn.akt IV SA/Wa 1958/07, Lex nr 420595). Zbadanie, czy planowana inwestycja ograniczy dopływ naturalnego światła do pomieszczeń budynku, który planuje wybudować skarżący i czy w związku z tym spełnione będą warunki określone w § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jest możliwe dopiero na etapie oceny konkretnego projektu budowlanego przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Na tym etapie ocenia się bowiem zgodność przedstawionego projektu z wymaganiami technicznymi (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25.09.2008r. sygn. akt IV SA/Wa 488/08, Lex nr 517960). Wobec powyższego zarzuty podnoszone w tym zakresie, są, zdaniem Kolegium, przedwczesne, ponieważ odnoszą się do kolejnego etapu procesu inwestycyjnego, czyli postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Podobnie, zarzuty co do braku określenia w zaskarżonej decyzji ilości miejsc postojowych są również przedwczesne w tym sensie, że organ I instancji w pkt.II.4 lit.d załącznika nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy wskazał, że inwestor winien zapewnić miejsca parkingowe w ilości odpowiedniej do planowanego zagospodarowania, natomiast uszczegółowienie tego zapisu, poprzez podanie konkretnej liczby miejsc parkingowych nastąpi także w projekcie budowlanym. Zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności oraz uprawnień osób trzecich. Oznacza to w rezultacie, że decyzja ustalająca warunki zabudowy dla określonej inwestycji w żadnym razie nie jest równoznaczna z pozwoleniem na budowę, ani nie daje inwestorowi tytułu do wejścia na teren budowy, ani tym bardziej do rozpoczęcia prac budowlanych, lecz pozwala dopiero wnioskodawcy ubiegać się o wydanie pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w K. zarzucając: - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające wpływ na wynik postępowania, w szczególności: a) art. 138 § 2 kpa poprzez błędne przyjęcie, że decyzja Prezydenta Miasta wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami, a w konsekwencji utrzymanie jej w mocy, podczas gdy skarżący zgłaszał naruszenia prawa materialnego uniemożliwiające wydanie decyzji o treści zgodnej z zaskarżoną. b) art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnychdo dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia niniejszej sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a to w związku z brakiem podjęcia uzupełniającego postępowania celem rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. - naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: a) art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie i ustalenie warunków zabudowy poprzez błędne przyjęcie, że planowa zabudowa, stanowić będzie kontynuację: rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich, podczas gdy z w rzeczywistości sąsiednia zabudowa ma w przeważającej mierze charakter mieszkaniowy, a nie jak przyjęto usługowy. b) art. 64 w zw. z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotu postępowania w sprawie wydania decyzji o zabudowie nie stanowią zagadnienia techniczno budowlane, w tym również przepisy dotyczące odległości usytuowania obiektów od granicy sąsiednich nieruchomości, podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy jest dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę jest wiążąca, a zatem kwestie niedostatecznie rozstrzygnięte na obecnym etapie postępowania nie będą konwalidowane na dalszych etapach postępowania. c) § 2 ust 7 lit a i b poprzez błędne przyjęcie, że planowana inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, podczas gdy biorąc pod uwagę zakres planowanych inwestycji, wystąpią uciążliwości związane z nadmiernym utrudnieniem w komunikacji w związku ze wzmożonym ruchem aut ciężarowych, a w przyszłości innych pojazdów korzystających z usług hotelu oraz uciążliwości w postaci hałasu i wibracji będących następstwem prowadzonych prac budowlanych. Uzasadniając zarzuty strona skarżąca wskazała, iż skarżony organ nie uwzględnił w części dotyczącej warunków ochrony zdrowia ludzi i środowiska wpływu oraz ingerencji planowanej inwestycji ani na walory estetyczne okolicy, ani na negatywny wpływ na poziom hałasu i spalin płynących od ul. K. do sąsiednich domów. We wskazanej decyzji brak analizy w tym przedmiocie, została ona pominięta. W decyzji, nie dokonano również szczegółowej analizy, uciążliwości dla osób trzecich, które powstaną w związku z realizacją planowanej inwestycji, w związku z koniecznością użycia ciężkiego sprzętu budowlanego, istnieje uzasadnione ryzyko powstania pozanormatywnego hałasu i stopnia wibracji, których konsekwencję stanowić może nie tylko dyskomfort mieszkańców, ale przede wszystkim zagrożenia dla stabilności konstrukcji pobliskich obiektów, zwłaszcza, iż jedyny dojazd dla mieszkańców okolicznych stanowi ulica K.. Natężenie ruchu na wskazanej drodze już w chwili obecnej jest wysoki i stanowi uciążliwość dla mieszkańców, dodatkowy ruch pojazdów ciężarowych, i w przyszłości wzmożony ruch pojazdów należących do osób korzystających z usług w/w inwestycji, stanowić będzie poważne utrudnienie. strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Przepis art. 151 p.p.s.a. mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. W ocenie Sądu wydana w sprawie decyzja o warunkach zabudowy jest prawidłowa i spełnia wszystkie wymagania z ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także wydanego na podstawie art. 61 ust. 6 tej ustawy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy prawidłowo oceniły, iż spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 cyt. ustawy, w tym wymóg, iż co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, ma być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, przy czym wymagania te ustala się w oparciu o analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto uczyniono zadość wymogowi z art. 60 ust. 4, dotyczącego sporządzenia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Projekt zawierał analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu. W zakresie zatem podnoszonego zarzutu naruszenia art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczącego błędnego przyjęcia, że planowa zabudowa, stanowić będzie kontynuację: rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, wskazać należy, że sprawa należąca do zakresu inwestycji budowlanych musi być rozpatrywana i rozstrzygana przy zastosowaniu systemowej, a także celowościowej (funkcjonalnej) wykładni przepisów prawa materialnego. Systemowo i funkcjonalnie rozumiane ustawodawstwo nie może być tak stosowane, aby służyło hamowaniu budownictwa. Wprost przeciwnie, wprowadzenie przykładowo w ustawie Prawo budowlane instytucji kary pieniężnej i to bardzo dotkliwej za opóźnienie (zwłokę) w załatwieniu wniosku inwestora o pozwolenie na budowę jednoznacznie wskazuje, że Państwo jest zainteresowane w popieraniu działalności inwestycyjnej w dziedzinie budownictwa, która jest siłą napędową gospodarki i warunkuje rozwój gospodarczy. W odniesieniu do poszczególnych rodzajów inwestycji wprowadza się rozwiązania łagodzące procedury np. w sprawie budowy drogi publicznej. Proinwestycyjne rozumienie norm z zakresu inwestycji budowlanych oznacza, że odmowa uwzględnienia wniosku w sprawie ustalenia warunków zabudowy tylko wtedy może mieć miejsce, gdy uwzględnienie żądania inwestora stoi w sprzeczności z interesem publicznym oraz słusznym interesem osób trzecich. Stosownie bowiem do art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Z przepisu tego wynika, że właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu terenu, nie można odmówić wydania pozytywnej decyzji w sprawie z wniosku o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla danej (określonej we wniosku) inwestycji, gdy brak jest ustawowej regulacji, która stanowi, że zamierzenie inwestycyjne narusza chroniony prawem interes publiczny, jak też chroniony prawem interes osób trzecich. Właściciel (użytkownik wieczysty) ma prawo do terenu, który zamierza zabudować i w związku z tym występując z konkretnym wnioskiem do właściwego organu może oczekiwać, że będzie on załatwiony pozytywnie. Wzgląd na interes osób trzecich, który mógłby doprowadzić do wydania inwestorowi decyzji odmownej ma takie znaczenie, że nie może być to interes faktyczny, subiektywnie pojmowany ład przestrzenny, na który w niniejszej sprawie m.in. wskazuje strona skarżąca odnosząc to do uciążliwości mogących wystąpić w trakcie procesu budowy, czy też zwiększeniem się ruchu komunikacyjnego w związku ze wzmożonym ruchem aut ciężarowych, a w przyszłości innych pojazdów korzystających z usług, nadto z powodu zwiększenia hałasu i wibracji będących następstwem prowadzonych prac budowlanych. Powyższa ocena strony skarżącej jest błędna. Aby stanowisko osób trzecich mogło sprzeciwić się skutecznie interesom inwestora muszą one wykazać, że ich prawem chroniony interes może być naruszony w razie zrealizowania inwestycji budowlanej. Kwestie dotyczące "ładu przestrzennego" należą do materii podlegającej ocenie z punktu widzenia chronionego ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym interesu publicznego, a nie indywidualnego interesu prawnego osób trzecich w sprawie o warunki zabudowy. W tym zakresie jedynym wyznacznikiem powinno być to, czy ta nowa zabudowa jest możliwa do skorelowania z zabudową na obszarze analizowanym w zakresie ładu przestrzennego, z tym iż ocena w tym zakresie nie może być nadmiernie sformalizowana i arbitralna oraz prowadzić do zniweczenia zamierzenia objętego wnioskiem inwestora. Wyłącznie szczegółowe i jednoznaczne wykazanie, że wniosek musi być załatwiony negatywnie ze względu na ważny, uzasadniony prawem interes państwa lub słuszny interes osób trzecich może doprowadzić do wydania decyzji niekorzystnej dla inwestora. Nie można bowiem zwłaszcza pominąć tak istotnej kwestii jaką jest potrzeba uwzględnienia interesów Państwa polegających na realizacji inwestycji budowlanych a w konsekwencji rozwoju gospodarczego (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2011r. sygn. II OSK 496/10 opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://www.nsa.gov.pl).Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że zaskarżona decyzja, w załączniku nr 1, określa między innymi rodzaj inwestycji, która jako związana z zabudową usługową, stanowić będzie kontynuację funkcji i formy architektonicznej, jaka już istnieje na działkach sąsiednich tj. działkach nr [...] i nr [...] obr. [...]. Jak wskazuje załącznik graficzny, funkcja ta i forma dostępna jest z tej samej drogi publicznej tj. ulicy K.. W załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji wskazano również warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym także wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich oraz sporządzono załącznik nr 3, stanowiący część tekstową wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, jak również załączniki graficzne: nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy i nr 4, zawierający część graficzną wyników wyżej wspomnianej analizy. Analiza zaś jako istotny i wzięty pod uwagę dowód w sprawie zawiera szczegółowe i wyczerpujące dane i wskaźniki pozwalające na wyprowadzenie z nich wniosków zawartych w zaskarżonej decyzji. Wobec tego za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia niniejszej spraw. Nadto załącznik 1 do decyzji o warunkach zabudowy w pkt 1 zawiera wskazane wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich, co do dostępu do drogi publicznej, korzystania z mediów, dostępu do światła dziennego i ochrony przed uciążliwościami związanymi z hałasem, wibracjami itd. Stąd brak podstaw do twierdzenia, iż organy nie uwzględniły interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Niezasadny jest również zatem zarzut, iż organy nie wzięły pod uwagę parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich. Zasadnie bowiem organy architektoniczno-budowlane uznały, iż skoro planowana inwestycja polega na nadbudowie będzie się wiązać tylko ze zmianą wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz częściowo geometrii dachu, to pozostałe parametry, takie jak: linia zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu (w tym udział powierzchni biologicznie czynnej) oraz szerokość elewacji frontowej, pozostać mają na niezmienionym, dotychczasowym, poziomie, co zresztą wynika z przeprowadzonej analizy. Wobec tego brak podstaw do formułowania przez stronę skarżącą skutecznych zarzutów co do zgłaszanej konieczności analizowania tychże parametrów, skoro mają one pozostać niezmienne. Dotyczyć to także zarzutu braku zbadania odległości usytuowania obiektu od granicy sąsiednich nieruchomości. Nie sposób również uwzględnić podnoszonych w skardze uwag dotyczących szczegółowych zagadnień techniczno – budowlanych. Będą one badane dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, a po za tym w skardze brak szczegółowego uzasadnienia z jakich konkretnie przyczyn strona skarżąca je kwestionuje. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji wyroku, oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.