II SA/Kr 880/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Mirosław Bator SWSA Magda Froncisz SWSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi J.I. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 maja 2016 r. znak : [....] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją ustalającą dopuszczalną emisję gazów i pyłów do powietrza atmosferycznego skargę oddala Decyzją z dnia 31 marca 2016 r., znak: [...] Starosta powołując się na art. 145 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty ] znak: [...] z 21 kwietnia 2015 r. ustalającą dopuszczalną emisję gazów i pyłów do powietrza atmosferycznego dla Zakładu Sieci Wod-Kan "[...]" ul. [...], [...] R. na wniosek J. S.- G. i M. G. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że powołaną we wniosku podstawą wznowienia miał być fakt, że wnioskodawcy bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem opisanej wyżej decyzji. Są oni właścicielami działek nr [...] i [...] położonych w B., na których zlokalizowane są instalacje wchodzące w skład Wytwórni [...] w B. i zamieszkują w niedalekiej odległości od samego zakładu emitującego zanieczyszczenia. Powołując się na art. 185 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska ("Stronami postępowania o wydanie pozwolenia są prowadzący instalację oraz, jeżeli w związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, władający powierzchnią ziemi na tym obszarze") zwrócono uwagę, iż nie został utworzony obszar ograniczonego użytkowania dla Zakładu. Wskazano, że ewentualne naruszenia prawa własności poprzez zajęcie terenu poza teren objęty wnioskiem stanowią podstawę do dochodzenia roszczeń na drodze cywilnej, nie zaś w postępowaniu administracyjnym o ustalenie dopuszczalnej emisji gazów i pyłów do powietrza. Odwołanie od powyższej decyzji w terminie wynikającym z pouczenia złożyli J. S.- G. i M. G. Zaskarżonej decyzji zarzucono ⎯ naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 147 k.p.a. poprzez bezpodstawną odmowę wznowienia postępowania; ⎯ naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych w szczególności w zakresie ustalenia czy w związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, ⎯ naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 185 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż uczestnicy nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że w istocie organ I instancji nie wyjaśnił dlaczego decyzja jest odmowna i czy uczestnicy posiadają, czy też nie przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzja ostateczną. Podniesiono, iż uczestnicy winni posiadać przymiot strony z uwagi na posadowienie instalacji emisyjnych na nieruchomości, której są współwłaścicielami, a także są właścicielami nieruchomości sąsiadujących, na które instalacja oddziałuje. Ponadto nawet gdyby przyjąć, że norma wynikająca z art. 185 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska wyłącza stosowanie art. 28 k.p.a. (z czym uczestnicy się nie zgadzają) to rolą organu było wyjaśnienie i umotywowanie, czy w terenie utworzono obszar ograniczonego użytkowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 17 maja 2016, znak [...] działając na podstawie art. 28, art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 3, § 4 w zw. z art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz.23) uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I Instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że organ I instancji błędnie zastosował formę decyzji do odmowy wznowienia postępowania podczas, gdy z art. 149 § 3 k.p.a. wprost wynika, iż odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Stąd Kolegium niezależnie od błędnej formy rozstrzygnięcia organu I instancji wydało w sprawie postanowienie. Z kolei błędne pouczenie w decyzji (odpowiednio postanowieniu), co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, stąd Kolegium rozpoznało w istocie zażalenie (nazwane "odwołaniem") złożone w terminie odwoławczym jak dla decyzji (14 dni) a nie postanowienia (7 dni). Przechodząc do oceny merytorycznej rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że co do zasady rozważanie przesłanek wznowienia określonych w art. 145 § 1 k.p.a. poprzedzane jest wydaniem przez organ właściwy postanowienia o wznowienia postępowania o czym stanowi art. 149 § 1 k.p.a. Zarówno wznowienie postępowania, jak i odmowa wznowienia następuje w formie postanowienia (art. 149 § 2 i § 3 k.p.a.). Organ administracji rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania musi jednak ustalić w pierwszej kolejności co do zasady, czy pochodzi on od osoby uprawnionej, tzn. będącej stroną w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną oraz czy został dochowany termin (art. 148 k.p.a.). Postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) wydaje się wtedy, gdy we wstępnej fazie postępowania wznowieniowego można jednoznacznie stwierdzić, że osoba występująca z wnioskiem nie ma przymiotu strony postępowania oraz wtedy gdy nie został zachowany termin. Na tym etapie postępowania nie można natomiast rozstrzygać, czy wskazane w podaniu okoliczności są prawdziwe, czy rzeczywiście miały miejsce, czy też nie. Gdy wskazywaną we wniosku podstawą wznowienia jest art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., ustalenie istnienia podmiotowej przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania łączy się z ustaleniem istnienia podstawy wznowienia, która to kwestia podlega badaniu po wznowieniu postępowania tj. po wydaniu stosownego postanowienia. W takiej sytuacji odmowa wznowienia postępowania nie może opierać się na ocenie, że wnoszący podanie nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Nawet jednak gdyby przyjąć, iż dopuszczalne jest na początkowym etapie badanie podmiotowej dopuszczalności wznowienia postępowania w sytuacji, gdy podstawą wznowienia podawaną przez wnioskodawcę jest art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to i tak organ I instancji w przedmiotowym postanowieniu nie odniósł się w pełni w rozstrzygnięciu do argumentacji zawartej we wniosku o wznowienie, a nadto w istocie nie wskazał, dlaczego decyzja w przedmiocie rozpoznania podania o wznowienie jest odmowna. Tych okoliczności można się tylko domyślać. Nie zbadano także, czy został dochowany termin złożenia podania o wznowienie. Zarówno z argumentacji podania o wznowienie, jak i zażalenia nie wynika w żaden sposób oczywistość braku przymiotu stron tego postępowania przez żalącą się stronę, ustalenie takiego przymiotu wymaga oceny i analizy okoliczności faktycznych i prawnych (w tym istnienia obszaru ograniczonego użytkowania - co do której to kwestii istnieje spór pomiędzy organem I instancji oraz wnioskodawcami). Brak było, zatem podstaw na niniejszym etapie postępowania do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Badanie, czy wnioskodawcy winni być uznani za strony postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej, czy nie, ma charakter przedwczesny. Organ I instancji winien zatem w pierwszej kolejności ustalić czy został dochowany termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, jeśli tak to dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania kwestię wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poddać szczegółowemu badaniu, a ewentualne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy powinno zapaść stosownie do uregulowań zawartych w art. 151 k.p.a. Sprawa wymaga zatem rozpatrzenia w całości tj. przebadania terminu wniesienia podania i w zależności od wyników tego badania wydania postanowienia o odmowie wznowienia bądź postanowienia o wznowieniu i wydania decyzji stosownie do art. 151, bądź umorzenia postępowania wznowieniowego w sytuacji, gdyby okazało się, że wnioskodawcy nie są stroną postępowania. Wydanie zaś decyzji o odmowie wznowienia postępowania w okolicznościach niniejszej sprawy, a zwłaszcza ustalonym stanie faktycznym nie znajduje uzasadnienia. Opisane wyżej postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. I., zarzucając mu naruszenie: - art. 149 § 3 w zw. z art. 147 k.p.a. w zw. z art. 185 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. 2016, poz. 672) zwaną dalej (p.o.s.) polegające na przyjęciu, że wniosek o wznowienie postępowania w sprawie wydania pozwolenia przewidzianego w art. 185 ustawy p.o.ś. może złożyć osoba nie mająca przymiotu strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia, nadto poprzez przyjęcie, iż badanie legitymacji osoby składającej wniosek o wznowienie postępowania, mimo oczywistości braku tej legitymacji, winno nastąpić wyłącznie po wznowieniu postępowania. - art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania z powodu niespełnienia przesłanki z art. 147 k.p.a. musi dodatkowo być poprzedzone postępowaniem w sprawie ustalenia czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie - naruszenie art. 6 i 9 k.p.a. poprzez brak ustalenia w toku trwającego postępowania czy w obrocie prawnym funkcjonuje przepis prawa miejscowego - uchwała Rady Powiatu w przedmiocie utworzenia strefy ograniczonego użytkowania wokół Wytwórni [...], i potraktowaniu powyższej okoliczności jako spór co do ustaleń faktycznych. Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości prawem przewidzianej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu administracyjnym i było zaskarżalne zażaleniem, dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy. Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest bezzasadna. Należy zgodzić się z organem II instancji, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji jest dwuetapowe. Zgodnie z art. 149 § 1 i 2 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, a postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z kolei § 3 art. 149 przewiduje formę postanowienia również dla rozstrzygnięcia o odmowie wznowienia. Rozstrzygnięcie takie zapada wówczas, gdy podanie o wznowienie zostało złożone po terminie albo też nie opiera się na ustawowej przesłance wznowienia. Stanowisko takie jest ugruntowane w doktrynie i w orzecznictwie sądów administracyjnych. Na przykład M. Jaśkowska w komentarzu do art. 149 k.p.a. teza 3 i 4 (w Komentarzu aktualizowanym do Kodeksu postępowania administracyjnego. System Informacji Prawnej LEX, 2016) stwierdza: "W przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie wszczyna się (...) postępowanie wstępne w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. W tej fazie organ może się wypowiadać jedynie co do zarzutów, a nie ich podstaw. Zgodnie z wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 1999 r., IV SA 2397/98, LEX nr 47857, przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 bądź nie został zachowany termin jego złożenia przewidziany w art. 148 - organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 wydać decyzję (obecnie postanowienie) odmawiającą wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151. Kwestia na którym etapie należy badać przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (czy już na etapie wydawania postanowienia o wznowieniu bądź odmowie wznowienia, czy też dopiero we wznowionym postępowaniu) była oceniana na dwa sposoby. W cytowanym wyżej poglądzie (podobnie jak w zaskarżonym postanowieniu) przyjęto, że "W przypadku wskazania przesłanki wznowienia jako okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 organ rozpatrujący podanie nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2". Również Naczelny Sąd Administracyjny prezentuje takie stanowisko w wyrokach: z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. I OSK 3226/14 (LEX nr 2100699) ("Konstrukcja art. 149 § 2 k.p.a. prowadzi do wniosku, że wydanie przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania poprzedza sprawdzenie warunków formalnych wniosku, tj. czy wniesiony został w terminie i czy oparty został na ustawowych podstawach. We wstępnej fazie postępowania nie jest dopuszczalna ocena przyczyn wznowienia") i z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 191/12 (LEX nr 1219080) ("Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z przyczyn podmiotowych należy ograniczyć tylko do przypadków, gdy jednostka żądająca wszczęcia postępowania nie powołuje się na interes prawny. Ustalenie, czy sprawa dotyczy interesu prawnego jednostki, może nastąpić wyłącznie w toku postępowania. Oznacza to, że jeśli okoliczność, czy danemu podmiotowi przysługuje status strony postępowania, stanowi jednocześnie przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), to może być ona badana już po wszczęcia postępowania wznowieniowego"). W innych wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny prezentuje jednak stanowisko nieco bardziej liberalne, pozwalające na wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w sytuacji, gdy z okoliczności podniesionych we wniosku o wznowienie w sposób oczywisty wynika brak przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Na przykład w wyroku z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. II OSK 933/14 (LEX nr 1989285) stwierdzono: "Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) może zakończyć postępowanie tylko w przypadkach gdy brak legitymacji do żądania wszczęcia postępowania jest oczywisty, a zatem gdy bez koniecznych czynności postępowania wyjaśniającego jest po stronie żądającego wszczęcia postępowania brak interesu prawnego", a w wyroku z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. II OSK 821/11 (LEX nr 1219264): "Jeśli istnieją wątpliwości, co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji winno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1 k.p.a., a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia, a więc realizacji dyspozycji art. 149 § 2 k.p.a.". Rozpoznając niniejszą sprawę należy wskazać, że rozstrzygnięcie organu I instancji było wadliwe pod względem formy rozstrzygnięcia, powołanej podstawy prawnej, wreszcie samego badania okoliczności, które winny zostać zbadane na tym wstępnym etapie postępowania wznowieniowego. Oczywiście błędne było nadanie orzeczeniu formy decyzji - gdy powołany wcześniej art. 149 § 3 k.p.a. wyraźnie wskazuje na formę postanowienia. Powołana przez Starostę podstawa prawna również nie mogła mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Art. 145 § 3 k.p.a. stanowi bowiem, że "z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa", a zatem nie przystaje do sytuacji wskazanej we wniosku o wznowienie i w ogóle nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia o zasadności wniosku o wznowienie postępowania. Wreszcie uzasadnienie "prawne" rozstrzygnięcia organu I instancji sprowadza się do zacytowania art. 28 k.p.a. i art. 185 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, stwierdzenia, że dla przedmiotowej instalacji nie został utworzony obszar ograniczonego użytkowania oraz zasugerowania wnioskodawcom dochodzenia swoich praw na drodze postępowania cywilnego. Jak słusznie wskazało Kolegium można jedynie domyślać się, że w ocenie Starosty w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia powołana we wniosku, bowiem w żadnym miejscu orzeczenia stwierdzenie takie nie zostało sformułowane. Nie wyjaśniono relacji pomiędzy art. 28 k.p.a. i art. 185 ustawy Prawo ochrony środowiska, nie wskazano na podstawie którego przepisu ustala się krąg stron postępowania w przedmiocie wydania decyzji ustalającej dopuszczalną emisję gazów i pyłów do powietrza atmosferycznego, wreszcie nie wyjaśniono dlaczego w ocenie organu argumenty wskazane we wniosku o wznowienie postępowania nie uzasadniają przyjęcia, że zachodzi powołana przez wnioskodawców przesłanka wznowienia. W żaden sposób nie odniesiono się również do kwestii terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Jak już wcześniej wskazano postanowienie o odmowie wznowienia postępowania jest wydawane wówczas, gdy wniosek został złożony po terminie lub gdy brak ustawowej przesłanki wznowienia. W tej drugiej kwestii należy z całą mocą podkreślić, że w niniejszej sprawie nie zachodzi oczywista bezzasadność powołanej we wniosku podstawy wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), a jej badanie wymaga wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Dopiero w postępowaniu wznowionym będzie możliwe skrupulatna ocena istnienia tej przesłanki, z dokładną analizą obowiązujących przepisów w zakresie legitymacji do udziału w postępowaniu oraz z odniesieniem się do argumentów, które wnioskodawcy powołali we wniosku o wznowienie. Tak więc niezależnie od tego którą z opisanych wcześniej linii orzeczniczych się podzieli, w niniejszej sprawie skutek będzie taki sam tj. konieczność wznowienia postępowania. W żaden, bowiem sposób nie można zgodzić się, że w okolicznościach tej sprawy brak legitymacji do żądania wszczęcia postępowania jest oczywisty i bez żadnych czynności postępowania wyjaśniającego można stwierdzić po stronie żądającego wszczęcia postępowania brak interesu prawnego. Oczywiście powyższe wskazania będą aktualne tylko wówczas, gdy organ I instancji oceni, że wniosek o wznowienie został wniesiony w ustawowym terminie. W przeciwnym razie przekroczenie terminu do złożenia wniosku będzie wystarczającą podstawą do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, niezależnie od badania przesłanek wznowienia. Odnosząc się do argumentów skargi należy wskazać, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 149 § 3 w zw. z art. 147 k.p.a. w zw. z art. 185 ustawy Prawo ochrony środowiska. Przede wszystkim z powodów wskazanych powyżej nie stwierdzono - wbrew stanowisku skarżącego - "oczywistości braku legitymacji" osoby składającej wniosek o wznowienie. Oczywistość taka w żaden sposób nie wynika z uzasadnienia "decyzji" organu I instancji, które to uzasadnienie jest całkowicie wadliwe i sprzeczne ze wskazaniami art. 107 § 3 k.p.a. Co do zarzutu naruszenia art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. - już wcześniej wyjaśniono, że postanowienie o odmowie wznowienia jest wydawane w sytuacji, gdy nie został zachowany termin do wniesienia wniosku o wznowienie lub gdy oczywisty jest brak legitymacji po stronie wnioskodawcy. Druga ze wskazanych okoliczności w niniejszej sprawie nie zachodzi, a zatem przed wydaniem postanowienia w przedmiocie wniosku o wznowienie należy zbadać pierwszą z nich. Trzeci z zarzutów skargi tj. zarzut naruszenia art. 6 i art. 9 k.p.a. poprzez brak ustalenia "w toku trwającego postępowania", czy w obrocie prawnym funkcjonuje przepis prawa miejscowego w przedmiocie utworzenia strefy ograniczonego użytkowania wokół Wytwórni [...] "i potraktowanie powyższej okoliczności jako spór co do ustaleń faktycznych" - zawiera wewnętrzną sprzeczność. Organ I instancji, z którego rozstrzygnięciem zgadza się skarżący, nie prowadził, bowiem żadnego postępowania. Starosta odmówił wznowienia postępowania, a tym samym żadne postępowanie administracyjne w ogóle nie zostało wszczęte i brak było możliwości prowadzenia postępowania wyjaśniającego w jakimkolwiek zakresie. Natomiast analizowanie tej okoliczności powinno zostać przeprowadzone we wznowionym postępowaniu, ponieważ okoliczność ta może być istotna dla oceny, czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wznowienia. Znajduje to potwierdzenie w treści art. 149 § 2 k.p.a., zgodnie z którym postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia (...). Kolegium słusznie również doszło do wniosku, że zakres wadliwości orzeczenia organu I instancji jest tak rozległy, że nie jest możliwe naprawienie tych uchybień w ramach postępowania odwoławczego i konieczne jest wydanie orzeczenia o charakterze kasatoryjnym. Również wskazania co do dalszego toku postępowania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia okazały się prawidłowe i kompletne. Dokonawszy oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że jest ono prawidłowe i dlatego skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718).