II SA/Kr 881/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2013 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 26 kwietnia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Prezydent Miasta K. orzekł o odmowie ustalenia dla [...] Studio Projektowe w K. warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zespołu zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej z usługami, garażem podziemnym, miejscami parkingowymi i wewnętrznym układem drogowym na działkach oznaczonych numerami:[...] ,[...] ,[...] ,[...] obr.[...] infrastrukturą techniczną na działkach nr: [...] ,[...] ,[...] itd.... obr. [...] , oraz zjazdami z ul. [...] na działkach nr [...] ,[...] ,[...] i z ul [...] na działkach nr: [...] ,[...] ,[...] ,[...] obr. [...] w K". Po rozpatrzeniu odwołania J.P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło powyższą decyzję decyzją z dnia 7 grudnia 2011 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta K. decyzją z 15 listopada 2011 r., znak [...] nr [...] ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji - z uwagi na niespełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. brak dostępu do drogi publicznej. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że w związku ze zmianą struktury własności oraz przeprowadzonego podziału działki nr [...] na działki nr [...] , [...] wskazana przez wnioskodawcę obsługa komunikacyjna inwestycji (od strony ul.[...] ) będzie odbywać się przez działkę prywatną. O powstałych zmianach w tym zakresie i wynikających z tego implikacjach (wykazania się prawem do dysponowania działką [...] ma cele komunikacyjne - np. służebność) oraz braku wprowadzenia jakichkolwiek zmian w zakresie wniosku, co skutkuje brakiem pozytywnej opinii zarządcy dróg, organ l instancji pismem z dnia 22.06.2012 r. powiadomił wnioskodawcę. W związku z brakiem odpowiedzi na powyższe pismo organ l instancji postanowieniem z dnia 8.10.2012 r. nałożył na wnioskodawcę obowiązek przedłożenia dowodu potwierdzającego prawo do dysponowania dz. nr [...] w zakresie prowadzenia obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycji oraz uaktualnienia informacji technicznych o możliwości podłączenia mediów, wydane przez dysponentów poszczególnych sieci oraz dostarczenia aktualnej, oryginalnej mapy ewidencyjnej terenu inwestycji i jej kopii z zaznaczonym terenem objętym wnioskiem wraz z aktualizacją tematu wniosku po przeprowadzonym podziale terenu objętego wnioskiem. Mimo upływu terminu dostarczenia ww. dowodów pismo pozostało bez odpowiedzi. Ponadto organ l instancji ustalił na podstawie wydruków z ksiąg wieczystych, że działka nr [...] , będąca własnością osób prywatnych została zajęta pod jezdnię węzła komunikacyjnego drogi powiatowej ul. [...] i objęta w 1999 r. procesem wywłaszczenia. W toku postępowania wprowadzono sukcesywnie, zgodnie z postępującymi zmianami w podziale geodezyjnym działek objętych wnioskiem, nową ich numerację bez ingerencji w określony przez wnioskodawcę obrys terenu. Podział ten obejmuje: działkę nr [...] po podziale działki [...] i [...] , działkę [...] po podziale działki [...] ,[...] , działkę [...] po podziale działki [...] i [...] oraz działkę [...] po podziale działki [...] ,[...] . W toku postępowania uzyskano następujące opinie: - negatywną opinię ZIKiT w K. - w zakresie infrastruktury i obsługi komunikacyjnej oraz możliwości podłączenia do dróg publicznych - opinię Wydz. Kształtowania Środowiska UMK - w zakresie ochrony środowiska - opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków w K W świetle uzyskanych opinii oraz braku udokumentowanego prawa do dysponowania działką prywatną na cele obsługi komunikacyjnej zespołu zabudowy mieszkaniowe - usługowego organ l instancji uznał, że nie jest spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co uzasadnia odmowę ustalenia warunków zabudowy. Odwołanie od powyższej decyzji złożył wnioskodawca, zarzucając przedmiotowej decyzji naruszenie przepisów prawa postępowania administracyjnego, określone w treści art. 6, 8, 10 § 1, 7 oraz 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazał, iż w postanowieniu z dnia 8.10.2012 r., którym organ l instancji nałożył na wnioskodawcę, między innymi, obowiązek przedłożenia aktualnych informacji technicznych o możliwości podłączenia mediów wydanych przez dysponentów poszczególnych sieci oraz aktualnej, oryginalnej mapy ewidencyjnej terenu inwestycji i jej kopii z zaznaczonym terenem inwestycji objętym wnioskiem wraz z aktualizacją tematu wniosku, organ ten nie wyznaczył terminu, w jakim powyższy obowiązek winien zostać zrealizowany, w związku z czym nie uczynił zadość obowiązkowi zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu wnioskodawcy, który działając w zaufaniu do organu administracji publicznej podjął kroki niezbędne w celu uzyskania powyższych dowodów. Ponadto pełnomocnik podnosi, że organ l instancji wskazał w decyzji, iż w realiach niniejszej sprawy w związku z treścią wniosku, nie ma możliwości ustalenia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego z uwagi na brak dostępu do drogi publicznej, przy czym swoje ustalenia w tym zakresie oparł w całości na treści opinii Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. Zarządca drogi uzależnił wydanie opinii pozytywnej od spełnienia dodatkowych warunków przez inwestora. Wobec powyższego nie można uznać za uzasadnionego twierdzenia organu l instancji o kategorycznym braku możliwości zapewnienia planowanej inwestycji dostępu do drogi publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak [...] na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012, poz.647) oraz art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazało, że w trakcie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy konieczne jest między innymi zbadanie, czy zaistniały w sprawie warunki zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl powołanego przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku między innymi stwierdzenia, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej. Dokonując wykładni użytego przez ustawodawcę w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy pojęcia dostępu do drogi publicznej należy odwołać się do definicji legalnej owego pojęcia zawartego w art. 2 pkt 14 ustawy. Przepis ten stanowi, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej samej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności. Jak podano w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 26.01.2007 r. sygn. akt II OSK 239/06 "pojęcie dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy wykładać jako dostęp faktyczny i prawny, zapewniający kumulatywne spełnienie obu tych przesłanek". W niniejszej sprawie wydanie negatywnego rozstrzygnięcia organ l instancji uzasadnia tym, że teren nie posiada dostępu do drogi publicznej. Podstawą tego ustalenia są zmiany struktury własności oraz przeprowadzonego podziału działki nr [...] na działki nr [...] i [...] . Wskazana przez wnioskodawcę obsługa komunikacyjna inwestycji (od strony ul. [...] ) będzie odbywać się przez działkę prywatną. O powstałych zmianach w tym zakresie i wynikających z tego implikacjach (konieczność wykazania się prawem do dysponowania działką [...] ma cele komunikacyjne - np. służebność) oraz braku wprowadzenia jakichkolwiek zmian w zakresie wniosku, co skutkuje brakiem pozytywnej opinii zarządcy dróg, organ l instancji pismem z dnia 22.06.2012 r. powiadomił wnioskodawcę, a następnie wydał w tej kwestii postanowienie z dnia 08.10.2012 r. Mimo upływu określonego w postanowieniu terminu dostarczenia ww. dowodów, pismo pozostało bez odpowiedzi. Ponadto organ l instancji ustalił na podstawie wydruków z ksiąg wieczystych, że działka nr [...] , będąca własnością osób prywatnych została zajęta pod jezdnię węzła komunikacyjnego drogi powiatowej ul.[...] i objęta w 1999 r. procesem wywłaszczenia. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym i dlatego, też, zdaniem Kolegium zasadna jest odmowa ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Po wezwaniu, prawidłowo doręczonym, inwestor nie przedłożył w wymaganym czternastodniowym terminie dowodu, z którego wynikałoby prawo do dysponowania działką [...] ma cele komunikacyjne - np. służebność. Kolegium wskazało ponadto, że wezwanie przez organ l instancji inwestora do przedłożenia dokumentu dot. zaopatrzenia inwestycji w poszczególne media bez zakreślenia w tym względzie terminu, co zarzuca pełnomocnik w odwołaniu, nie ma żadnego prawnego znaczenia wobec niespełnienia podstawowej przesłanki tj. dostępu do drogi publicznej. Zdaniem Kolegium rozstrzygnięcie organu l instancji jest wynikiem prawidłowych ustaleń, a także prawidłowej interpretacji przepisów prawnych, znajdujących zastosowanie w tej sprawie. Uzasadnienie decyzji czyni zadość normie zawartej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Nie budzi wątpliwości ustalenie katalogu stron postępowania. Z ekonomiki procesu, a także przy uwzględnieniu treści art. 28 k.p.a., nie było zasadne ustalanie następców prawnych J.S. , gdyż w wyniku zmian własnościowych J.S. przestała być stroną postępowania, a ewentualni jej następcy nie mają interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J.P. , zarzucając jej naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia 17 sierpnia 2010 r. pomimo istnienia przesłanek do jej uchylenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., 2) art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne zastosowanie, 3) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez rezygnację z wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, 4) art. 7 k.p.a. przez rezygnacje z realizacji zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu, 5) art. 107 § 3 k.p.a. przez niewłaściwe sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, 6) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, 7) art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady przekonywania, 8) art. 8 k.p.a. przez niewłaściwa realizację zasady pogłębiania zaufania obywatel i do organów Państwa. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 26 kwietnia 2013 r. (sygn. [...] ) oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 15 listopada 2012 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja jest co do zasady prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) - zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą o planowaniu. W myśl art. 59 ust. 1 ustawy, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niesporną okolicznością jest, że dla terenu objętego inwestycją nie został dotychczas uchwalony plan miejscowy. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Brak spełnienia któregokolwiek z warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy skutkować winien odmową ustalenia warunków zabudowy. W niniejszej sprawie organy odmówiły ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie art. 61 ust. 1 pkt. 2 ustawy o planowaniu, tj. z powodu braku dostępu terenu planowanej inwestycji do drogi publicznej. Nadto wskazać należy, że zgodnie z ust. 1 pkt. 3 art. 61 konieczne jest ustalenie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zgodnie z art. 61 ust. 5, warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Przez uzbrojenie terenu ustawa o planowaniu rozumie drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (art. 2 pkt. 13 ustawy o planowaniu). Zgodnie zaś z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu, legalna definicja pojęcia "dostępu do drogi publicznej", to bezpośredni dostęp do tej drogi, dostęp przez drogę wewnętrzną, bądź dostęp przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Zestawienie wszystkich wyżej powołanych przepisów oznacza, że w zakresie obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji organ jest obowiązany do zbadania zarówno tego, czy teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej zdefiniowany w ustawie (bezpośredni, przez drogę wewnętrzną, poprzez ustanowienie służebności) jak i tego, czy infrastruktura drogowa realizująca ten dostęp jest wystarczająca dla zamierzenia budowlanego. Wymóg wystarczającej dla zamierzenia budowlanego infrastruktury drogowej oceniany więc być musi także w kontekście rodzaju i rozmiaru zamierzenia budowlanego. Niewątpliwie bowiem inne są potrzeby i wymagania komunikacyjne dla domu jednorodzinnego a inne w przypadku budownictwa wielorodzinnego. Dostęp do drogi publicznej musi być nadto dostępem zagwarantowanym prawnie i nie może być utożsamiany wyłącznie z dostępem faktycznym, w szczególności gdy planowana komunikacja ma się odbywać po nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych. W niniejszej sprawie wnioskodawca wskazał dwa sposoby obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji: dostęp bezpośredni z ulicy [...] (droga powiatowa) oraz dostęp bezpośredni od ul.[...] (drogi gminnej). Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K./ (dalej zwany ZIKIT) pismem z dnia 9 sierpnia 2011r. wskazał, że ze względu na zasady bezpieczeństwa oraz lokalizację zjazdu w obszarze oddziaływania Węzła [...] nie jest możliwa obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji od strony ul.[...], a obsługa ta winna zostać określona wyłącznie od strony ul. [...][ . Opinia ta została potwierdzona przez ZIKIT w dniu 1 marca 2012r. w ponownie prowadzonym postępowaniu przed Prezydentem Miasta K. (po wydaniu przez SKO decyzji z dnia 7 grudnia 2011r. uchylającej decyzję organu I Instancji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy do ponownego rozpoznania). Zgodnie z wnioskiem inwestora wjazd od strony ul.[...] miał obejmować między innymi działkę [...] . W dniu 25 maja 2012r. H.P., poinformował organ I Instancji, że działka [...] (dotychczas stanowiąca własność gminy K. ) podzieliła się na działki [...] oraz [...] (która stała się jego własnością) i że nie wyraża zgody na prowadzenie obsługi komunikacyjnej inwestycji przez teren jego nieruchomości. Tym samym organ słusznie doszedł od przekonania że inwestycja przestała spełniać warunek "dostępu do drogi publicznej" i dwukrotnie (pismem z dnia 22 czerwca 2012r. skierowanym do pełnomocnika wnioskodawcy, odebranym przez pełnomocnika w dniu 3 lipca 2012r. oraz postanowieniem z 8 października 2012r., odebranym przez pełnomocnika w dniu 25 października 2012r. ) zwracał się do wnioskodawcy o wskazanie prawa od dysponowania działką [...] na cele obsługi komunikacyjnej czyli o potwierdzenie prawnego dostępu do drogi publicznej. Oba wezwania pozostały bez jakiejkolwiek odpowiedzi, zatem słusznie organ ostatecznie ustalił, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie ma dostępu do drogi publicznej zagwarantowanego prawnie w rozumieniu ustawy o planowaniu. Niezależnie od powyższego z urzędu stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie mogła zostać wydana pozytywna decyzja o warunkach zabudowy również i z tego powodu (czego nie dostrzegły organy obu instancji), że zalegająca w aktach sprawy obszerna "informacja techniczna" wydana prze Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S.A. (dalej zwanego MPWIK) dotycząca możliwości doprowadzenia wody i odprowadzenia ścieków dla planowanej inwestycji nie jest dokumentem poświadczającym, że spełniony został warunek, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu w zakresie doprowadzenia wody i odprowadzenia ścieków jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zgodnie z pkt. 11 wyżej wspomnianego pisma MPWIK: "informację techniczną dla odprowadzania ścieków sanitarnych z planowanej zabudowy będziemy mogli podać po opracowaniu ww. dokumentacji projektowej kolektora odciążającego, wydaniu przez MPWIK warunków przyłączenia do sieci oraz przedstawieniu stosownych obliczeń określających możliwość odprowadzenia ścieków do ww. kolektora". Te i inne warunki zawarte w ww. informacji wskazują, że nie ma nawet projektowanego uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia budowlanego. Projektu takiego dostawca mediów dopiero oczekuje od inwestora, po to aby oświadczyć czy będzie mógł zagwarantować odbiór ścieków sanitarnych, gdyż " w ogólnym bilansie ścieków (..) planowana obecnie zabudowa nie została uwzględniona. Dlatego też w celu określenia możliwości odprowadzania ścieków sanitarnych z przedmiotowej zabudowy do ww. kolektora odciążającego zalecamy kontakt z autorem koncepcji" (pkt. 8 pisma MPWIK). W zakresie dostawy wody – w pkt. 3 - stwierdza się, że dostawa wody wymaga realizacji miejskiej sieci wodociągowej co może uczynić inwestor we własnym zakresie (co oznacza, że projektu takiego również nie ma), choć w tym zakresie opinia nie wskazuje na poważniejsze trudności związane z realną możliwością rozbudowy tej sieci. W tym kontekście całkowicie niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne jego zastosowanie. Nie może również odnieść skutku zarzut naruszenia art. 10 Kpa. Zgodnie z ugruntowanym w tym zakresie poglądem, w sytuacji postawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Tego wymogu skarżący nie dopełnił. Zarzut naruszenia art. 107 § 3 KPA również nie może odnieść skutku. Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne, wystarczające do oceny jakimi powodami kierował się organ wydając decyzję określonej treści. Nawet jeśli uzasadnienie nie odnosi się szczegółowo i obszernie do wszystkich zarzutów odwołania, to nie jest to naruszenie przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu wskazać należy, że w uzasadnieniu decyzji obu organów rzeczywiście znajduje się stwierdzenie (nie opatrzone żadnym dodatkowym komentarzem czy wyjaśnieniem) że działka [...] stanowiąca własność osób fizycznych objęta została postepowaniem wywłaszczeniem. Jednakże z treści żadnej z decyzji nie wynika, że jest to przesłanka na której organy oparły swoje rozstrzygnięcie tj. decyzję odmowną. Dalej, odnosząc się do zarzutu, że ZIKIT jako zarządca drogi, nie zaopiniował projektu decyzji a jedynie zamierzenie inwestycyjne, wskazać trzeba co następuje. W niniejszej sprawie w ogóle nie został sporządzony projekt decyzji, który mógłby podlegać jakimkolwiek uzgodnieniom. Od początku tego postępowania istniały bowiem wątpliwości co do spełnienia wymogu podstawowego tj. dostępu do drogi publicznej, czyli warunku, który organ winien ustalić zanim zleci sporządzenie analizy architektoniczno – urbanistycznej a następnie projektu decyzji uprawnionej osobie. ZIKIT pełniący funkcję zarządu dróg w imieniu Prezydenta Miasta K. , jest obowiązany zaopiniować (choć nie w trybie art. 106 KPA) nie tylko sam projekt decyzji ale również samo zamierzenie inwestycyjne pod kątem istniejącego lub projektowanego wystarczającego uzbrojenie terenu w zakresie dróg, gdyż jak wyżej wskazano stanowią one element uzbrojenia terenu podlegający ocenie w trybie art. 61 ust. 1 pkt. 3 i ust. 5 ustawy o planowaniu. Zatem sam fakt, że nie został uzgadniony projekt decyzji (który nie był sporządzony) a ZIKIT zaopiniował jedynie wniosek inwestora nie może być traktowany jako naruszeniem prawa. Przyznać trzeba, że rację ma skarżący, że ZIKIT podając podstawę prawną swego działania wskazuje wszystkie przepisy – zarówno art. 35 ustawy o drogach publicznych jak i art. 53 ust. 4 pkt. 9, art. 54 pkt. 2 lit.c i wreszcie art. 61 ust. 1 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu, co nie jest niewątpliwie działaniem poprawnym. Niemniej pismo ZIKIT nie jest postanowieniem czy decyzją administracyjną, lecz tylko informacją i oceną wydaną w ramach wewnętrznych procedur urzędowych pomiędzy wydziałami i jednostkami organizacyjnymi przy pomocy których Prezydent Miasta K. wykonuje swoje zadania. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie pisma ZIKIT stanowiły opinię dotycząca wystarczającego -istniejącego lub projektowanego- uzbrojenia terenu w zakresie dróg. Wobec powyższego skarga na zasadzie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi została oddalona.