II SA/Kr 882/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. W. na uchwałę Rady Gminy N. T. nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. T. postanawia: odrzucić skargę U. W. złożyła skargę na uchwałę Rady Gminy N. T. nr [...] z dnia 25 lipca 2013 r. w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. T., obszaru K. dla jej działki ewidencyjnej [...], a także przywołała związane z nią: uchwałę Rady Gminy N. T. nr [...] z dnia 20 marca 2012 r. wprowadzającą Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy N. T. oraz na decyzję Starosty Powiatowego w N. T. nr [...] sygn. [...], domagając się wycofania ich z obiegu prawnego, jako że posiadają istotne wady prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.) - sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. W myśl art. 52 § 1 ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl art. 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw art. 52 § 3 ppsa otrzymał nowe brzmienie. Stosownie do art. 17 w zw. z art. 18 powyższej ustawy przepis art. 52 ppsa w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. Przedmiotowa sprawa obejmuje skargę na akt organu administracji wydany przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, tym samym należało zastosować art. 52 § 3 ppsa w poprzednim stanie prawnym, który stanowi, że jeśli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się albo mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw – art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym otrzymał nowe brzmienie : ,,Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwalą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". Stosownie do art. 17 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw przepis art. 101 usg w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. Przedmiotowa sprawa obejmuje skargę na akt organu administracji wydany przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, tym samym należało zastosować art. 101 ust. 1 usg w poprzednim stanie prawnym, który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie skarżąca wystosowała w dniu 29 grudnia 2017 r. do Przewodniczącego Rady Gminy N. T. pismo, którego nie można zakwalifikować, jako wezwanie do usunięcia naruszenia, jak tego wymaga ustawa. Pismo z dnia 29 grudnia 2017 r. w swej treści jest skargą na Wójta N. T. w przedmiocie niedostosowania się do wniosku Komisji Rewizyjnej Gminy N. T. i nieuwzględnienia wniosków w nim zawartych. Skarżąca powołuje się na fakt, iż dnia 9 lipca 2010 r. do Przewodniczącego Rady Gminy N. T. wpłynęła skarga na działania Wójta N. T. w zakresie niewywiązywania się z obowiązujących przepisów prawa administracyjnego w kwestii terminowego udzielania odpowiedzi na składane pisma i skarga ta została przez Radę Gminy uznana za uzasadnioną. W piśmie przywołano okoliczności sprzed wydania zaskarżonej uchwały. Należy w tym miejscu zauważyć, że z treści pisma, nie wynika by jego intencją było wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W interesie skarżącej było takie jednoznaczne sformułowanie pisemnego wezwania, aby nie budziło ono wątpliwości, czego w istocie dotyczy. Ponadto za organ właściwy do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą nie można uznać Przewodniczącego Rady Gminy N. T. (rozpoznającego skargę na Wójta Wójt Gminy), lecz Radę Wójt Gminy, jako organ, który wydał zaskarżoną uchwałę. Skoro skarżąca podnosi w skardze, że uchwała Rady Wójt Gminy naruszyła jej interes prawny, należało wezwać powyższy organ do usunięcia naruszenia prawa i skonkretyzować zarzuty przeciwko wydanej uchwale. Należy zwrócić uwagę, iż kopie pism dołączonych do akt sprawy, jako dowody na bezskuteczność działań skarżącej (przy piśmie przewodnim z dnia 13 sierpnia 2018 r), tj. pisma kierowane do Wojewody [...], Marszałka Województwa [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. T., Wójta Gminy N. T., Przewodniczącego Rady Wójt Gminy oraz Rady Wójt Gminy również nie stanowią wezwania do usunięcia naruszenia w myśl art. 101 ust. 1 usg. Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że pismo z 29 grudnia 2017 r. stanowiło wyłącznie skargę na Wójta N. T. w przedmiocie niedostosowania się do wniosku Komisji Rewizyjnej Wójt Gminy i nieuwzględnienia wniosków w nim zawartych. Z treści tego pisma w żaden sposób nie wynika by skarżąca na dzień jego sformułowania uważała, aby uchwała z dnia 25 lipca 2013 r. była podjęta z naruszeniem prawa. Skarżąca w piśmie z dnia 29 grudnia 2017 r. nie wzywa Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa ani kategorycznie nie wskazuje, co i dlaczego takim naruszeniem prawa w jego przekonaniu było. Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, ze skarżąca nie poprzedziła skargi stosownym wezwaniem - do usunięcia naruszenia prawa, a w konsekwencji Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.