II SA/Kr 889/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.N. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi P.N. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 maja 2016r., znak: [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia: 1. oddalić wniosek o przywrócenie terminu, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem dnia 6 października 2016r., II SA/Kr 889/16 odrzucił skargę P.N. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 25 maja 2016r., znak: [...], bowiem w wyznaczonym terminie strona nie uzupełniła braków formalnych i fiskalnych skargi. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 października 2016r. Skarżący w piśmie z dnia 28 października 2016r. (nadanym w urzędzie pocztowym tego samego dnia) wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przesłanie własnoręcznie podpisanej skargi wraz z jej odpisem oraz uiszczenie wpisu sądowego od skargi w wysokości 100zł. Uprawdopodabniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, skarżący wskazał, że przebywał na turnusie rehabilitacyjnym od 20 sierpnia do 9 września 2016r. Podniósł, że nikt poza nim nie ma dostępu do skrzynki pocztowej zlokalizowanej w jego miejscu zamieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej "P.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie do art. 86 § 1 jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4). Jak wynika z przywołanych powyżej przepisów, przywrócenie terminu jest uwarunkowane łącznym spełnieniem wskazanych w nich przesłanek. Brak choćby jednej z nich uniemożliwia zaś przywrócenie terminu. Artykuł 86 § 1 P.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne. W omawianej sprawie zostały spełnione wymogi formalne, o których mowa w powołanych wyżej przepisach. Wniosek o przywrócenie terminu złożono z zachowaniem terminu. Dołączono do niego również podpisany odpis skargi oraz uiszczono wpis sądowy. Nie została natomiast spełniona materialna przesłanka uwzględnienia wniosku tzn. skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Odnosząc się do kwestii uprawdopodobnienia okoliczności, wskazujących na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu należy zauważyć, że zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie, jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można się domagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Natomiast przywrócenie może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 1998 r., sygn. I SA/Ka 1718/96, wszystkie orzeczenia dostępne na witrynie orzeczenia.nsa.gov.pl.). W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2002 r., sygn. II SA/Ka 1977/00) Zatem osoba zainteresowana przywróceniem terminu ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić odpowiednią argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. Mając na uwadze powyższe oraz treść wniosku o przywrócenie terminu, Sąd uznał, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący podał, że w okresie od 20 sierpnia 2016r. do 9 września 2016r. przebywał na turnusie rehabilitacyjnym, w żaden sposób nie uwiarygodniając tej okoliczności. Co ważniejsze jednak, sam skarżący w swoim wniosku mówi o pobycie w sanatorium. Takie zaś wyjazdy nie mają charakteru nagłych zdarzeń, lecz są planowane z odpowiednim wyprzedzeniem czasowym. Z akt sprawy wynika, że skarżący wniósł skargę 4 lipca 2016r., a więc od tego dnia powinien liczyć się możliwością otrzymywania korespondencji z Sądu oraz zachować odpowiednią staranność wymaganą od osoby będącej stroną postępowania sądowego. Dlatego też skarżący, planując dłuższy pobyt poza miejscem zamieszkania, powinien zadbać o to, by wskutek jego długiej nieobecności nie nastąpiły dla niego negatywne skutki procesowe związane np. z nieodbieraniem korespondencji. Skarżący świadomy tego, że może być do niego kierowana korespondencja, w tym także pisma z Sądu, nie zadbał o jej odbieranie podczas trwającej trzy tygodnie nieobecności w miejscu zamieszkania. Zasadnie można zatem uznać, iż uchybienie terminu do uiszczenia wpisu oraz nadesłania brakującego odpisu skargi nastąpiło z winy skarżącego. Dlatego na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie 232 § 1 p. p.s.a.