II SA/Kr 9/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: po rozpoznaniu w dniu Sędzia WSA Barbara Pasternak na posiedzeniu niejawnym wniosku B.K. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia 23 marca 2009 r. w sprawie ze skargi B.K. na decyzję w przedmiocie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 października 2007r. Nr [....] odmowy zmiany decyzji postanawia oddalić wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia Postanowieniem z dnia 27 października 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zwolnił w skarżącą B.K. od obowiązku uiszczenia połowy wpisu sądowego od złożonej skargi, a w pozostałej części oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd oddalił też wniosek skarżącej o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. Postanowienie to wraz z pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia zostało doręczone skarżącej w dniu 8 grudnia 2008r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (k. 95). Pismem z dnia 11 stycznia 2009r., uzupełnionym w dniu 11 lutego 2009r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na w/w postanowienie z dnia 27 października 2008r. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że jest osobą schorowaną, nieporadną w wysokim stopniu i cierpi na depresję. Wskazała też, że w okresie od 11 grudnia 2008r. do 4 stycznia 2009r. chorowała na zapalenie oskrzeli, co uniemożliwiło jej wniesienie zażalenia w terminie. Fakt ten potwierdziła zaświadczeniem lekarskim. Skarżąca podkreśliła, że nie mogła skorzystać z pomocy innych osób w celu złożenia zażalenia w urzędzie pocztowym oraz że nie posiada wiedzy prawniczej i nie rozumie znaczenia terminów i konsekwencji ich niedotrzymania Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie jest zasadny i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 ppsa wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. sygn. akt II SA/Kr 9/08 Należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem "Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ani podeszły wiek ani stan zdrowia nie stanowią przesłanek wykluczających istnienie winy", (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2007r., sygn. akt II OSK 479/07). Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżąca już dwukrotnie składała wnioski o przywrócenie terminu z powodu nie uzupełnienia w terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy (k. 32 i k. 43), zatem nie jest zasadne twierdzenie skarżącej, zawarte w obecnie rozpoznawanym wniosku o przywrócenie terminu, jakoby nie była ona świadoma znaczenia terminów ani też konsekwencji ich niedochowania. Nawet przy założeniu, że skarżąca nie ma wiedzy prawniczej w zakresie terminów procesowych, to doświadczenie życiowe, nabyte chociażby w niniejszym postępowaniu, w którym już dwukrotnie uchybiła terminowi i ubiegała się o jego przywrócenie, wsparte treścią pouczeń, jakie Sąd kieruje do skarżącej odnośnie sposobu i terminów wnoszenia pism, wskazują, że nie może ona nadal zasadnie powoływać się na zupełny brak wiedzy o terminach procesowych i konsekwencjach ich niedochowania. Jak wskazano w przytoczonym wyżej orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego ani wiek ani stan zdrowia same w sobie nie wykluczają istnienia winy skarżącej w uchybieniu terminu. Istotnym jest też, że od strony dbającej należycie o swoje interesy w toczącym się postępowaniu zasadnym jest wymaganie dołożenie wszelkich starań w celu dochowania terminu (NSA w cytowanym wyroku mówi wręcz o "użyciu największego w danych warunkach wysiłku"). Z akt sprawy wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem (k. 12-13), a zatem pomimo choroby, która przypadała w okresie biegu terminu do wniesienia zażalenia, mogła wysłać zażalenie w terminie, korzystając z pomocy męża. W ocenie Sądu skorzystanie z takiej pomocy nie nastręcza dużych trudności, a tym bardziej nie można mówić w takim przypadku o "użyciu największego w danych warunkach wysiłku", jakiego wymaga się dla dochowania terminu. Wprawdzie we wniosku o przywrócenie terminu skarżąca podała, że nie była w stanie skorzystać z pomocy sygn. akt II SA/Kr 9/08 innych osób, ale zdaniem Sądu skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła tej istotnej okoliczności, a art. 87 § 2 ppsa nakazuje, by we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie stanowi co prawda niższy poziom wykazania niż udowodnienie, to jednak samo wskazanie na brak możliwości skorzystania z pomocy innych osób, a zwłaszcza męża pozostającego we wspólnym gospodarstwie domowym, bez powołania żadnych obiektywnie sprawdzalnych okoliczności, nie jest w ocenie Sądu uprawdopodobnieniem i nie uzasadnia zastosowania w niniejszej sprawie wyjątkowej instytucji, jaką jest przywrócenie uchybionego terminu. 4 W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ppsa.