II SA/Kr 9/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2025 r. sprawy ze skargi B. Spółka jawna z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 31 października 2024 r. znak: SKO.OŚ/4170/311/2024 w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oddala skargę. Burmistrz Miasta i Gminy S. decyzją z 29 lipca 2024 r., znak: OP-OOŚ.6220.4.2022, wydaną m.in. na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 47 oraz § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z ust. 1 pkt 83 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), odmówił inwestorowi (Firma B. Spółka jawna) wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla "Montażu linii sortowniczej w ramach działalności istniejącego punktu zagospodarowania materiałów poremontowych firmy B. na części działki nr [...] w S." z uwagi na brak zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z – uchwalonym w trakcie oczekiwania na uzupełnienie przez inwestora raportu – § 7 pkt 6 uchwały nr II/16/24 Rady Miejskiej w S. z dnia 29 maja 2024 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. w jego granicach administracyjnych - etap II A (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2024 r. poz. 3868). W odwołaniu od tej decyzji inwestor podniósł, że organ pierwszej instancji nie odniósł się do § 6 pkt 9 uchwały, na który inwestor zwracał uwagę, a który brzmi: "Ustalenia dotyczące zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych: [...] w przypadku istniejącego zagospodarowania terenu ukształtowanego przed dniem wejścia w życie planu, dopuszcza się kontynuację dotychczasowego użytkowania terenu oraz prowadzenia dotychczasowej działalności, w tym utrzymanie, przebudowę i rozbudowę istniejących obiektów służących tej działalności przy zachowaniu parametrów określonych dla poszczególnych terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi z zastrzeżeniem pkt 5-8 [...]". Inwestor wskazał, że wykładnia nowego planu miejscowego jest istotna dla wielu przedsiębiorców, a w jego przypadku nie chodzi o nowe przedsięwzięcie, lecz o działający już zakład specjalizujący się w gospodarce odpadami poremontowymi. Zdaniem inwestora § 6 pkt 9 uchwały – jako postanowienie, które nie wprowadza dla kontynuacji działalności żadnych ograniczeń czasowych – może jawić się jako wyjątek względem § 7 pkt 5 i 6 uchwały. Inwestor zwrócił też uwagę na to, że w świetle wchodzącego w życie 1 stycznia 2025 r. art. 101a ustawy o odpadach brak możliwości segregacji odpadów budowlanych będzie skutkować tym, że klienci przestaną korzystać z jego usług. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 31 października 2024 r., znak: SKO.OŚ/4170/311/2024, utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że stwierdzenie braku zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym sprawia, że dalsze badanie rzeczywistego wpływu na środowisko jest zbędne. Inwestor legitymuje się (obowiązującym do 2033 r.) zezwoleniem na zbieranie odpadów, a w sprawie chodzi o użytkowanie terenu i istniejących obiektów w sposób dotychczasowy z możliwością rozwoju przez segregację odpadów budowlanych. Działka inwestycyjna leży aktualnie w terenie 1MW-U, którego podstawowym przeznaczeniem jest teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług, a przeznaczeniem uzupełniającym jest teren komunikacji drogowej wewnętrznej, komunikacji pieszo-rowerowej, parkingu (poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią) i zieleni urządzonej (§ 22). Kluczowe jest to, że § 7 pkt 5 wprowadza zakaz lokowania w terenie 1 MW-U przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zakaz ten nie dotyczy jedynie przedsięwzięć strategicznych. Nie ma mowy o tym, że zakaz nie dotyczy istniejących już przedsięwzięć, które zostały zrealizowane przed wejściem w życie planu miejscowego. Taki wyjątek wprowadza § 7 pkt 6, który dotyczy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ("istniejące obiekty usługowe, rzemieślnicze itp., zrealizowane przed wejściem w życie niniejszej uchwały"). W skardze na powyższą decyzję inwestor wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego), zarzucając przy tym naruszenie: 1) art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. przez pominięcie podnoszonej w odwołaniu kwestii stosowania art. 35 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. oraz § 11 uchwały, a także niewskazanie i niewyjaśnienie w uzasadnieniu przywołanych w osnowie przepisów mających stanowić podstawę prawną wydania decyzji, które zostały wskazane bez skonkretyzowania jednostek redakcyjnych, co uniemożliwia prawidłową kontrolę prawidłowości decyzji, gdyż nie wyjaśniono zakresu i przyczyn ustalenia tych przepisów jako będących podstawą rozstrzygnięcia i przyczyn pominięcia innych przepisów, jak art. 35 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p.; 2) art. 7 i art. 8 k.p.a. przez pominięcie tego, że postępowanie dotyczy jedynie rozszerzenia zakresu działalności polegającej na gospodarowaniu odpadami przez wprowadzenie ich segregacji, ale w ramach istniejącego i funkcjonującego przedsiębiorstwa, co nie stanowi lokowania, lecz rozszerzenie zakresu świadczonych usług, a co dodatkowo związane jest z mającą wejść w życie od 1 stycznia 2025 roku nowelizacją ustawy o odpadach wprowadzającą w art. 101a obowiązek segregacji odpadów budowlanych, a także przez uproszczone i wadliwe zinterpretowanie § 7 pkt 5 i 6 uchwały polegające na ich porównaniu przy pominięciu, że § 7 pkt 5 ograniczony jest wyłącznie do "lokalizacji" przedsięwzięć, zaś § 7 pkt 6 w ogóle "nie dopuszcza" przedsięwzięć, a nadto przez ich analizę z pominięciem art. 35 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. oraz § 11 uchwały; 3) art. 7a k.p.a. przez nierozstrzygnięcie na korzyść strony, jeśli przyjąć, że postanowienia uchwały nie są jednoznaczne i spójne, jakkolwiek powinny być oceniane także przy pomocy przepisów powszechnie obowiązującego prawa, czemu dało wyraz Kolegium, dokonując analizy porównawczej § 7 pkt 5 i § 7 pkt 6, a także § 6 pkt 9, nie stosując przepisów wprost i bez wątpliwości; w takim wypadku Kolegium powinno rozstrzygnąć wątpliwości na korzyść inwestora, zwłaszcza, że przemawia za tym ważny interes społeczny, jakim jest skuteczniejsze gospodarowanie odpadami przez ich selekcję bez pogorszenia już istniejącego stanu oddziaływania na środowisko przez funkcjonujący zakład zbiórki odpadów; 4) art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. przez błędne przyjęcie, że przedsięwzięcie jest sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego; 5) art. 35 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. w związku z § 11 uchwały przez pominięcie mimo obowiązku ich uwzględniania przy orzekaniu, co miałoby zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia, bo ustawodawca nadał uprawnienie organom uchwalającym miejscowe plany zagospodarowania do określania tymczasowego zagospodarowania terenów objętych zmianą przeznaczenia, z którego nie skorzystano w uchwale, a w konsekwencji zastosowanie w sprawie powinien mieć art. 35 ust. 2 u.p.z.p.; 6) § 7 pkt 5 i § 7 pkt 6 uchwały przez przyjęcie niewłaściwego rozumienia zwrotu "lokalizacja" oraz braku rozróżnienia dodatkowych przesłanek dla stosowania obu tych przepisów, co czyni ich wykładnię nieprawidłową; 7) § 6 pkt 9 uchwały przez błędne uznanie, że nie ma on zastosowania do przedsięwzięć, które zawsze mogą znacząco oddziaływać na środowisko, jeśli stanowią kontynuację dotychczasowej działalności. W uzasadnieniu skargi przedstawił argumentację na poparcie stawianych zarzutów. Wskazał, że jego przypadek odpowiada art. 35 ust. 2 u.p.z.p. (chodzi o montaż urządzeń, tj. wstawienie linii technologicznej do istniejącej hali) i wynika z nowo wprowadzonego przez ustawodawcę obowiązku segregacji odpadów budowlanych (art. 101a ustawy o odpadach). Podniósł, że organy przeoczyły różnice między § 7 pkt 5 i § 7 pkt 6. W pkt 5 chodzi o lokalizowanie nowych przedsięwzięć powodujących zmianę przeznaczenia terenu, zaś pkt 6 jest szerszy, bo w ogóle nie dopuszcza przedsięwzięć i dlatego wprowadzony został w sposób wyraźny wyjątek mówiący o istniejących już przedsiębiorstwach. Wprowadzenie takiego wyjątku w pkt 5 było zbędne, bo już z treści pkt 5 wynika możliwość kontynuowania działalności czy wykorzystywania terenu zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, gdyż zakaz dotyczy nowych przedsięwzięć niekorespondujących z dotychczasowym wykorzystaniem terenu. Gdyby miało być inaczej, to § 7 ust. 5 byłby sprzeczny z art. 35 u.p.z.p., gdyż zakaz kontynuacji działalności i wprowadzania w niej zmian opisanym w art. 35 ust. 2 u.p.z.p. jest dozwolony tylko wówczas, gdy nowy plan miejscowy rozstrzyga o innym sposobie tymczasowego zagospodarowania takiego terenu, a sporny plan miejscowy takich postanowień nie zawiera. Innymi słowy, § 7 ust. 5 ograniczony jest wyłącznie do "lokowania" przedsięwzięć (wszystkie istniejące przedsiębiorstwa mogą nadal funkcjonować), zaś § 7 ust. 6 obejmuje wszystkie przypadki związane z korzystaniem z nieruchomości przez określone tam przedsiębiorstwa i stąd konieczne było wprowadzenie wyjątku odnoszącego się do istniejących przedsiębiorstw. Postanowienia planu miejscowego nie ustalają "innego sposobu tymczasowego zagospodarowania" terenów, dla których nastąpiła zmiana ich przeznaczenia (§ 11 uchwały), co oznacza, że dla wszystkich rodzajów działalności prowadzonej na obszarze planu dopuszczalna jest kontynuacja działalności z możliwościami jej modyfikacji określonymi w art. 35 ust. 2 u.p.z.p. z uwzględnieniem § 6 pkt 9 planu miejscowego. Wtedy w innym świetle rysuje się ocena możliwości stosowania § 6 pkt 9, z którego wynika, że plan miejscowy przewiduje możliwość kontynuacji dotychczasowej działalności, co jest zbieżne z § 11, określając dla niej warunki prowadzenia takiej działalności. Gdyby nie chodziło o działalność, która może być prowadzona nadal mimo kolizji z przeznaczeniem nieruchomości w nowym planie miejscowym, to to postanowienie byłoby zbędne. A skoro tak, to wobec możliwości kontynuowania działalności opisanej w § 7 ust. 5 (a nie lokowania nowych przedsiębiorstw), § 6 pkt 9 powinien mieć zastosowanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2024.1112 t.j., dalej "ustawa środowiskowa"), właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim - z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, jeżeli plany te zostały odpowiednio uchwalone albo przyjęte. Jak to podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2024 r. III OSK 2674/22 LEX nr 3743296: "W razie stwierdzenia niezgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązkiem organu jest wydanie decyzji odmownej w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w świetle art. 80 ust. 2 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie lub też wprost zakazuje jego realizacji, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko". Badając zgodność przedsięwzięcia z planem miejscowym należy wskazać, że dotychczasowa działalność skarżącego to zbieranie odpadów na podstawie zezwolenia udzielonego do 2033r. Nie ma sporu, że dotychczasowa działalność jest kwalifikowana w świetle przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839, dalej ":Rozporządzenie") - jako potencjalnie znacząco oddziałująca na środowisko, a to zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 83 Rozporządzenia o treści: § 3. 1. Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: pkt 83) punkty do zbierania, w tym przeładunku: a) złomu, z wyłączeniem punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych, b) odpadów wymagających uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów z wyłączeniem odpadów obojętnych oraz punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Z kolei jak wynika z raportu przedłożonego przez skarżącego, przedmiotem planowanego przedsięwzięcia będzie przetwarzanie odpadów o kodach 150106, 170904 ( obecnie zbieranych w ramach zezwolenia) metodą odzysku R12 poprzez sortowanie odpadów w celu podziału na poszczególne frakcje a także rozdrabnianie odpadów z wykorzystaniem mobilnego urządzenia. Instalacja i rozdrabniacz ustawione będą w wiacie magazynowej. Ostatecznie będą 3 kluczowe punkty: miejsce na odpady przeznaczone do przetwarzania, miejsce przetwarzania z linią sortowniczą i rozdrabniaczem, gdzie odpady będą transportowane przy pomocy koparki / ładowarki lub pojazdu hakowego i miejsce na odpady przetworzone. Nie ma sporu, że powyższa planowana działalność polegająca na przetwarzaniu odpadów jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie zawsze znacząco wpływającym na środowisko, a to wedle § 2 ust. 1 pkt 47 Rozporządzenia o brzmieniu: § 2. 1. Do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: pkt 47) instalacje do przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach odpadów inne niż wymienione w pkt 41 i 46, w tym składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 000 t, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r. poz. 2389, z późn. zm.). Jest to zresztą powód, dla którego skarżący wystąpił o wydanie dla tego przedsięwzięcia decyzji środowiskowej, zgodnie z wymogami ustawy o odpadach. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą (zbieranie odpadów) na działce nr [...] w S., która jest objęta uchwałą nr 11/16/24 Rady Miejskiej w S. z dnia 29 maja 2024r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. w jego granicach administracyjnych – etap II ( dalej "Plan"). Działka leży obecnie w terenie 1 MW-U – terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług. Terenów tych dotyczy § 22 Planu, który jako przeznaczenie podstawowe wskazuje zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługi, zaś jako przeznaczenie uzupełniające ustala tereny dla komunikacji drogowej wewnętrznej, komunikacji pieszo – rowerowej, parkingu i zieleni urządzonej. § 22 nie przewiduje w ramach obu rodzajów przeznaczenia terenu dla zbierania odpadów. W ust. 6 wskazuje także, że nie dopuszcza się lokalizacji obiektów usługowych powodujących ponadnormatywne uciążliwości dla zabudowy mieszkaniowej lub stwarzających zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi, a także generujących intensywny ruch pojazdów dostawczych. Jak wynika z powyższego, przeznaczenie 1MW-U nie przewiduje na objętym nim obszarze działalności w postaci zbierania odpadów, czy też ich przetwarzania, a ustęp 6 wręcz wskazuje na zakaz lokalizacji obiektów generujących ponadnormatywne uciążliwości i intensywny ruch pojazdów dostawczych; przy czym mowa tu o obiektach usługowych, a co dopiero mówić o obiektach quasi -produkcyjnych ( nie przewidzianych przez Plan). Reasumując, wskazania dla terenu 1MW-U wykluczają przeznaczenie terenu pod zbieranie odpadów, a tym bardziej ich przetwarzanie, albowiem nie przewiduje go ani przeznaczenie podstawowe, ani dopuszczalne. Czasowe kontynuowanie takiej działalności ( w zakresie zbierania) jest możliwe tylko w kontekście § 11 pkt 1, gdzie wskazano, że "dopuszcza się dotychczasowe użytkowanie terenu do czasu zagospodarowania zgodnego z ustaleniami niniejszej uchwały". Zmieniona przedmiotowo działalność w postaci przetwarzania odpadów w świetle § 11 pkt 1 nie może mieć miejsca nawet tymczasowo ( do czasu zagospodarowania zgodnego z planem), albowiem nie jest "dotychczasowym użytkowaniem terenu". Powyżej była mowa o zapisach § 11 i 22 Planu. Ale nie tylko one odnoszą się do planowanej działalności skarżącego. Albowiem ujęty w przepisach ogólnych § 7 pkt 5 Planu wskazuje, że w terenach MN,MN-MW-U, MW-U nie dopuszcza się lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych, z wyłączeniami w podpunktach a-h dotyczącymi głównie infrastruktury technicznej i inwestycji celu publicznego. Jak to już wcześniej wspomniano ( i co jest przyczyną wystąpienia o decyzję środowiskową) – instalacja do przetwarzania odpadów jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a więc bezpośrednio mieści się we wskazanym zakazie. W skardze wiele miejsca poświęcono rozróżnieniu pomiędzy pkt 5 a pkt 6 § 7 i różnicą między sformułowaniem " nie dopuszcza się lokalizacji przedsięwzięć" (pkt 5) i "nie dopuszcza się przedsięwzięć"(pkt 6), z czego ma dla skarżącego wynikać, że pkt 5 dotyczy nowych przedsięwzięć, gdy tymczasem skarżący twierdzi, że to tylko kontynuacja w ramach poprzedniej działalności, ergo pkt 5 go nie dotyczy. W ocenie Sądu taka interpretacja Planu prowadziłaby do wniosku, że przepisy dotyczące przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko byłyby bardzie restrykcyjne od przepisów dotyczących przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, co nie może mieć miejsca, zważywszy, że te ostatnie, jak sama nazwa wskazuje, wywierają z pewnością większy negatywny wpływ na środowisko. Różnicę znaczeniową podkreśla G. K., w Komentarzu do art. 59 ustawy środowiskowej: "Z postanowień art. 59 ust. 1 i 2 ustawy wynika, że mówiąc o przedsięwzięciach, których realizacja musi być poprzedzona przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko, mogą być usystematyzowane ich dwie podstawowe grupy – pierwsza obejmuje przedsięwzięcia, dla których obowiązek ten wynika bezpośrednio z mocy prawa, druga – przedsięwzięcia, w przypadku których obowiązek przeprowadzenia oceny nałożono w formie indywidualnego aktu administracyjnego. Do pierwszej grupy należy zakwalifikować planowane przedsięwzięcia, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogą mieć wpływ na obszar Natura 2000, ale nie są związane bezpośrednio z ochroną tego obszaru ani nie wynikają z tej ochrony. Druga natomiast obejmuje przedsięwzięcia, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a obowiązek przeprowadzenia oceny został stwierdzony w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy oraz przedsięwzięcia mogące oddziaływać na obszary Natura 2000, dla których obowiązek taki został nałożony przez organ upoważniony do wydania jednej z decyzji wymienionych w art. 96 ust. 2 ustawy". Niezależnie od powyższego, nawet gdyby przyjąć, jak chce skarżący, że pkt 5 dotyczy tylko nowych przedsięwzięć, to i tak dotyczy też planowanej działalności skarżącego. Albowiem zbieranie odpadów to przedsięwzięcie potencjalnie znacząco oddziaływujące na środowisko, ich przetwarzanie – jak o tym już wielokrotnie powiedziano – to przedsięwzięcie zawsze znacząco oddziaływujące na środowisko. Tak więc w ramach dotychczasowej działalności przedsiębiorca chce wprowadzić nowy jej rodzaj, co powoduje, że zostaje wyczerpana przesłanka z § 7 pkt 5 Planu. Tak więc Plan wprost zakazuje podjęcie planowanej przez skarżącego działalności na terenie 1MW-U. Trzeba dodać, w nawiązaniu do zarzutów skargi, że § 6 pkt 9 Planu dotyczy ustaleń w zakresie kształtowania ładu przestrzennego oraz wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych, czyli kontynuacji zagospodarowania terenu w zakresie zabudowy, a nie w zakresie użytkowania terenu. Tego ostatniego dotyczy wspomniany § 11. Należy jeszcze odnieść się do zarzutów nie wzięcia pod uwagę art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2023.977 t.j., dalej "u.p.z.p."). Przepis ten został znowelizowany przez art. 1 pkt 33 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. (Dz.U.2023.1688) zmieniającej nin. ustawę z dniem 24 września 2023 r. Aktualne brzmienie przepisu jest następujące: Art. 35. 1. Tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. 2. W ramach wykorzystywania terenów w sposób dotychczasowy dopuszcza się przebudowę lub remont istniejących obiektów budowlanych oraz montaż urządzeń, niepowodujące zmiany sposobu ich użytkowania zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Odnosząc się do ustępu 1-go, nie ma sporu, że w Planie nie przewidziano tymczasowego zagospodarowania terenu skarżącego, że zatem może on kontynuować dotychczasową działalność do czasu zagospodarowania terenu zgodnie z prawem. Zdaniem skarżącego, może on także wprowadzić na teren działki instalację do przetwarzania odpadów w świetle ust. 2 cytowanego przepisu. W ocenie Sądu jest to wykluczone. Warunkiem montażu urządzeń, o którym mówi art. 35 ust. 2 u.p.z.p., jest niespowodowanie zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. O zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego mówi przepis art. 71 p.b. w sposób następujący: Art. 71. 1. Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności: 1) (uchylony); 2) podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń; 3) podjęcie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zaliczanej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Niezależnie od tego, że wprowadzenie instalacji do przetwarzania odpadów z całą pewnością zmieni warunki bezpieczeństwa pożarowego, pracy, higieniczno – sanitarne i ochrony środowiska - najistotniejsze jest to, że oznacza to podjęcie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zaliczanej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Powoduje to zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 71 p.b., a tym samym – w rozumieniu art. 35 ust. 2 u.p.z.p., wyklucza więc "montowanie urządzenia" w rozumieniu tego przepisu. Wobec powyższego, skoro nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów, na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.