II SA/Kr 90/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Mirosław Bator ( spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 16 września 2014 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 15 maja 2014 r. nr [...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] Sp.z.o.o. Sp.k. z siedzibą w B. dla zamierzenia budowlanego "budowa budynku wielorodzinnego, podpiwniczonego z parkingiem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną (instalacje wewnętrzne: elektryczna i teletechniczna, wod-kan, c.o., c.c.u.w. i wentylacja) wraz z przebudową istniejącego zajadu i zagospodarowaniem terenu i drogą wewnętrzną na działkach nr [...],[...], [...] oraz (zjazd) [...] obr. [...] i [...] obr. [...] P. ul. K., K.". W uzasadnieniu organ wskazał, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Dębniki, zatwierdzonego uchwałą nr XXX/362/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2011 r. Ponadto inwestor posiada postanowienie Prezydenta Miasta K. z 7.11.2013 r. dotyczące wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów § 14 ust. 1 oraz § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiające zastosowanie dojazdu do projektowanego na działce budowlanej nr ew. [...][...],[...],[...] i [...]budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnym garażem, w postaci dojścia o szerokości 4,30 m, przy ul. K. w K. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Organ wyjaśnił ponadto, że inwestor do akt sprawy przedłożył aktualne oświadczenie ZIKiT o warunkach przyłączenia do dróg lądowych. Z treści powyższego oświadczenia jasno wynika, że dojazd dla projektowanej inwestycji zapewnia droga publiczna jaką jest ulica J. K., poprzez istniejący, przeznaczony do przebudowy zjazd. Zarząd Infrastruktury nie nałożył na inwestora obowiązku wykonania innych wjazdów oraz spełnienia dodatkowych wymagań co do obsługi komunikacyjnej. Oświadczenie ZIKiT nakłada na inwestora realizację dojazdu poprzez konkretną działkę drogową oraz realizację miejsc postojowych na własnym terenie, które to warunki inwestor spełnia. Dodatkowo ilość zapewnionych miejsc postojowych jest zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru D. Obszar inwestycji znajduje się w strefie miejscowego planu zagospodarowania oznaczonego symbolem 13MU, przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Zgodnie z zapisami § 27 ust. 4 pkt 10 dla zabudowy mieszkaniowej i usługowej (obszary 1MU-16MU) należy stosować dachy dwuspadowe symetryczne, wielospadowe o nachyleniu połaci głównych do 25° do 40° i płaskie. Projekt przedstawia budynek z zaprojektowanym dachem płaskim, co spełnia zapisy planu. W zakresie szerokości drogi dojazdowej organ stwierdził, że inwestor posiada postanowienie Prezydenta Miasta K. z 7.11.2013 r. dotyczące wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów § 14 ust. 1 oraz § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Organ stwierdził ponadto, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, obejmuje w przypadku przedmiotowej inwestycji działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb [...] oraz [...] obręb [...]. Zgodnie z informacjami zawartymi w zasobach programów informatycznych Urzędu Miasta K. spółka [...] S.A. widniała jako właściciel działek nr [...],[...] oraz [...] obręb [...]. Działki powyższe stanowią teren inwestycji dla których inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazując, iż jest ich właścicielem. Po ponownym sprawdzeniu zawartości księgi wieczystej prowadzonej dla powyższych nieruchomości stwierdzono, iż stanowią one własność [...] Sp. z o.o. Sp. K. W tej sytuacji istotnie spółka [...] S.A., uznana była za stronę niesłusznie. W związku z powyższym spółkę powyższą powiadomiono odrębnym pismem, iż nie jest stroną przedmiotowego postępowania. Odnosząc się do kwestii ewentualnego niekorzystnego wpływu realizacji ścianek szczelinowych w sposób niekorzystny na stosunki wodne stwierdzono, że realizacja powyższych zabezpieczeń wykopów są konieczne dla wykonania dwóch poziomów garażu podziemnego. W przypadku ich braku zachodzić może naruszenie stateczności gruntu działek sąsiednich co jest niedopuszczalne ze względów bezpieczeństwa. Od tej decyzji odwołania wnieśli J. M., P. B., B. K., M. S., M. S., D. K. i E. P.. J. M. podniósł, że projekt budowlany zatwierdzony skarżoną decyzją narusza warunki techniczne w zakresie lokalizacji przepompowni ścieków, szerokości drogi dojazdowej oraz przepustowości ruchu kołowego ulicy K.. Skarżący zarzucił również, że przedmiotowy projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie współczynnika zieleni oraz kształtu dachu. B. K .i P. B. podnieśli, że decyzja zatwierdza projekt budowlany w którym planowany garaż podziemny spowoduje podczas podwyższonego stanu wód gruntowych zalewanie piwnic i niszczenie fundamentów. M. S. stwierdziła, że została pominięta jako strona postępowania. M.S. zarzucił organowi całkowitą dowolność w rozpoznaniu niniejszej sprawy. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 16 września 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że na obszarze, w którym znajdują się działki nr [...],[...],[...] obr. [...], objęte planowaną inwestycją obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Dębniki, zatwierdzonego Uchwalą Nr XXX/362/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2011 r. Działki objęte inwestycją znajdują się w obrębie jednostki strukturalnej planu o symbolu [...]- tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej. Zgodnie z § 27 ust. 2 pkt 2 ustaleń planu podstawowym przeznaczeniem terenów 1 [...] jest: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami wbudowanymi lub bez usług. Na działkach nr [...] obr. [...] i [...] obr. [...] projektowany jest nowy zjazd z drogi publicznej na teren objęty inwestycją. Działki te znajdują się w obrębie jednostki strukturalnej planu [...] - drogi dojazdowe. W ustaleniach planu w omawianym obszarze zakazuje się lokalizacji usług mogących stwarzać uciążliwości dla mieszkańców - w planowanym obiekcie budowlanym nie planuje się lokalizacji usług. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z wyznaczonymi w ustaleniach planu współczynnikami powierzchni biologicznie czynnej oraz powierzchni zainwestowania oraz wysokości budynku. Z projektu zagospodarowania działki wynika, że zachowano prześwit w pierzei ul. K. pomiędzy budynkami nr [...], na działce nr [...] i nr [...], na działce nr [...] w celu pozostawienia istniejącego wglądu, zgodnie z ustaleniami planu. Przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Budynek mieszkalny jednorodzinny nie jest zaliczany do obiektów generujących hałas, zanieczyszczenie powietrza, czy drgania. Do wniosku zostało dołączone oświadczenie o prawie do dysponowania działkami nr [...],[...],[...],[...] obr. [...] i nr [...] obr. [...] na cele budowlane. Projekt budowlany w trakcie postępowania odwoławczego został poddany kontroli w świetle § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczących zapewnienia naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń budynków sąsiednich przez projektowany obiekt budowlany. Analiza sporządzona przez uprawnionego projektanta dotycząca tego zagadnienia znajduje się na stronie [...] projektu budowlanego. Wynika z niej, że w sąsiedztwie projektowanego budynku znajduje się tylko jedna ściana budynku mieszkalnego z oknem zwróconym na południe, w stronę projektowanego obiektu. Niemniej z uwagi na znaczną odległość (ok. 10 m) pomiędzy istniejącym i projektowanym budynkiem oraz znaczną wysokość umiejscowienia okna w południowej elewacji (4,3 m) przy planowanej wysokości nowej zabudowy 12,0 m nie stwierdzono naruszenia przywołanych przepisów warunków technicznych, co potwierdza stanowisko organu I instancji i uprawnionego projektanta w przywołanej analizie nasłonecznienia i naświetlenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z § 27 ust. 4 pkt 9 planu ustalono następujące warunki zagospodarowania terenu: wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego nie może być niższy niż 40%. Z opisu do projektu zagospodarowania terenu (k. 6 projektu budowlanego) wynika, że powierzchnia działki budowlanej wynosi [...] m2; powierzchnia biologicznie czynna, która jest sumą powierzchni zielonej, oraz połowy powierzchni zielonej na dachu garażu podziemnego i na dachu projektowanego budynku, wynosi [...] m2; czyli powierzchnia biologicznie czynna wynosi [...] % powierzchni całego terenu. Organ odwoławczy nie dopatrzył się uchybień w sposobie obliczenia powierzchni biologicznie czynnej. Zatem inwestycję zaprojektowano w sposób zgodny z powyższym przepisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 27 ust. 4 pkt 10 ustaleń planu dla zabudowy mieszkaniowej i usługowej należy stosować symetryczne dachy dwuspadowe, wielospadowe o nachyleniu połaci głównych od 25° do 40° i płaskie z dopuszczeniem tarasów na części budynków oraz mansardowe; z zastrzeżeniem stosowania jednolitej geometrii dachów (wykonanie kompleksowego projektu budowlanego dla zespołów zabudowy w ramach zamierzenia inwestycyjnego). Z projektu budowlanego wynika, że planowany budynek będzie pokryty dachem płaskim z tarasem na części budynku, co zostało dopuszczone zgodnie z powyżej przywołanym przepisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej: ustala się wymóg ochrony punktów widokowych oraz walorów ekspozycyjnych sylwety D. od strony W., widoku W. mostu D. jak i ekspozycji sylwety miasta od strony D. w kierunku W., poprzez ograniczenie wysokości zabudowy na całym obszarze planu zgodnie z ustaleniami zawartymi w Rozdziale III dla terenów o poszczególnych przeznaczeniach. Z projektu zagospodarowania terenu wynika (k. [...] projektu budowlanego), że poddano indywidualnej analizie oś widokową wytyczoną ponad bramą wjazdową na teren inwestycji, eksponującą sylwetę wieży kościoła [...] od strony ul. K.. Z powyższej analizy wynika, że projektowany budynek nie zaburzy omawianej osi. Z projektu budowlanego wynika, że projektowany budynek będzie miał wysokość 12m, czyli zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wysokość ta zapewnia również ochronę panoramy miasta, punktów widokowych oraz jest elementem harmonijnego wkomponowania w istniejącą tkankę budowlaną zgodnie z ustaleniami planu. Organ wyjaśnił również, że przepompownia ścieków sanitarnych nie jest przedmiotem projektu budowlanego. Ponadto na podstawie upoważnienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 28 października 2013 r., Prezydent postanowieniem z 7 listopada 2013 r., na podstawie m.in. art. 9 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wydał zgodę na odstępstwo od przepisów warunków technicznych (k. [...] projektu budowlanego). Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że planowana szerokość drogi dojazdowej wynosi 4,30 m. W świetle powyżej przywołanego postanowienia, inwestor uzyskał zgodę na odstąpienie od przepisów warunków technicznych. Ponadto inwestor uzyskał dla swojej inwestycji zarówno oświadczenie o możliwości przyłączenia do dróg publicznych z 17 lipca 2013 r. wydane przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. - zarządcę drogi, jak również decyzję z 24 lutego 2014 r. zarządcy drogi o zezwoleniu na budowę zjazdu. Inwestor do projektu budowlanego dołączył dokumentację geologiczno-inżynierską dla przedmiotowej inwestycji (k. [...] -[...] projektu budowlanego) z marca 2014 r., poprzedzoną decyzją Prezydenta Miasta K. z 31 stycznia 2014 r. o zatwierdzeniu projektu robót geologicznych do dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. Częścią tej dokumentacji jest ustalenie warunków hydrogeologicznych oraz analiza wody gruntowej. Do dokumentacji geologiczno-inżynierskiej załączono geotechniczne warunki posadowienia. Powyższa dokumentacja geologiczno-inżynierska dla przedmiotowej inwestycji została zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta K. z 3 kwietnia 2014 r. Oznacza to, że dokumentacja geologiczna była przedmiotem kontroli i zatwierdzenia przez właściwe organy administracji geologicznej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są właściwe do rozstrzygania kwestii spornych dotyczących postępowań w zakresie geologicznym. Organ podkreślił, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia -o ile takie mogą wystąpić - nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M. S. domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1/ art. 33 § 1 w związku z art. 32 K.p.a. poprzez dopuszczenie do działania w postępowaniu jako pełnomocnika inwestora osoby prawnej – spółki [...] Sp.z.o.o. Sp.k. podczas gdy osoba prawna nie może być pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym; 2/ art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak zgromadzenia materiału dowodowego, który byłby wystarczający do załatwieni a sprawy, a to poprzez brak zażądania od inwestora sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy hydrologicznej, w sytuacji gdy teren inwestycji znajduje się na obszarze na którym dochodzi, w przypadku wystąpienia choćby większych opadów, do zalania piwnic i parterów obiektów budowlanych zlokalizowanych na przedmiotowym obszarze, a co więcej w sytuacji gdy inwestor planuje realizację przedmiotowej zabudowy w wykopie zabezpieczonym ściankami szczelnymi, co będzie miało wpływ na podniesienie poziomu wód gruntowych na sąsiednich nieruchomościach, a tym samym ryzyko wystąpienia podtopień, osuwisk ziemi i szkód na mieniu właścicieli nieruchomości sąsiednich będzie nieporównywalnie większe; 3/ § 14 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez dopuszczenie do realizacji obiektu budowlanego do którego dojazd i dojście nie mają zapewnionych odpowiednich szerokości co stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa planowanego obiektu budowlanego oraz dla budynku skarżącego; 4/ § 13 w związku z § 57 i § 60 rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej dla planowanego budynku, który to budynek będzie powodował nadmierne zacienienie budynku należącego do skarżącego i będzie powodował brak dostępu światła słonecznego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zlokalizowanych w budynku skarżącego; 5/ art. 9 Prawa budowlanego poprzez zezwolenie na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych w sytuacji, gdy brak jest szczególnie uzasadnionego przypadku dla udzielenia przedmiotowego odstępstwa, a nadto nie zostały uzasadnione wystarczająco przesłanki dla udzielenia przedmiotowego odstępstwa od przepisów techniczno – budowlanych. W uzasadnieniu skargi rozwinięto zarzuty przedstawione powyżej. Skarżący podał ponadto, że na dzień wydania decyzji przez organ II instancji posiadał skuteczne uprawnienie do zlokalizowania okna na parterze swojego budynku usytuowanego w najbliższej odległości od inwestycji. Organ odwoławczy zatem powinien wziąć pod uwagę zmianę zastanej sytuacji faktycznej i zażądać od inwestora przedłożenia nowej analizy zacienienia, celem sprawdzenia czy ta zmiana w zakresie usytuowania okien w budynku skarżącego nie doprowadzi do sytuacji w której planowana inwestycja uniemożliwi właściwe naświetlenie pomieszczeń skarżącego. Wojewoda Małopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 p.p.s.a. mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycja art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 (dalej; ustawa) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z kolei przepis art. 25 ust 3 w/w ustawy przesądza, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyżej wskazany przepis przesądza, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek dokonania sprawdzenia zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego o ile taki dla terenu na którym inwestycja ma być realizowana plan taki obowiązuje, jeżeli nie - to zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W niniejszej sprawie kontrola o której mowa wyżej została przeprowadzona. W zaskarżonej decyzji organ wskazał na zgodność planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co do funkcji (tereny zabudowy mieszkaniowo – usługowej 13MU gdzie podstawowym przeznaczeniem terenów jest: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami wbudowanymi lub bez usług). Organ wykazał także zgodności zabudowy planowanej z zapisami planu co do jej wysokości (zgodnie z zapisami planu 12 m.), powierzchni biologicznie czynnej (dopuszczalny planem miejscowym wskaźnik 40 %), kształtu dachu i powierzchni zainwestowania. Ustalenia te są zdaniem sądu prawidłowe i kompletne, co wypełnia dyspozycję art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy. Organ dokonał także sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z przepisami w tym techniczno-budowalnymi. Podkreślenia wymaga fakt, iż organ architektoniczno-budowlany jest obowiązany a jednocześnie uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi jedynie w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu. Jak zasadnie wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 grudnia 2014 r. VII SA/Wa 1210/14 sprawdzenie przez organ zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, jest ograniczone wyłącznie do projektu zagospodarowania działki. Organ prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie może kwestionować przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych (LEX nr 1640814). Przypomnieć w tym miejscu należy, że w pierwotnym brzmieniu art. 35 Prawa budowlanego w ustępie 2 upoważniał organ do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 ustawy. Przepis ten został uchylony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Obecnie zakres weryfikacji projektu budowlanego przez organ jest węższy, gdyż nie obejmuje oceny zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wynika to z założenia ustawodawcy, że odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów projektu architektoniczno-budowlanego spoczywa na projektancie. Dlatego też przepis art. 20 ust 1 ustawy wymaga, aby to projektant zapewnił sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy, obejmują sprawdzenie zgodności całego projektu budowlanego (a więc projektu architektoniczno-budowlanego i projektu zagospodarowania działki) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (o czym mowa wyżej) albo decyzji o warunkach zabudowy. Organ bada też kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz, czy projekt budowlany został wykonany - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzony - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Jak mowa o tym wyżej sprawdzenie przez organ zgodności z projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone wyłącznie do projektu zagospodarowania działki. Przeprowadzając kontrolę przedłożonego w sprawie projektu budowlanego pod względem przepisów techniczno-budowlanych organ przeanalizował także kwestię zacienienia (linijka światła) i spełnienie przez projektowaną zabudowę warunków o których mowa w § 13 i § 60 rozporządzenia. Organ przeprowadził także ocenę kompletności projektu budowlanego w tym posiadania wymaganych opinii i uzgodnień. Zdaniem sądu kontrola projektu budowlanego przeprowadzona przez organ była w tym zakresie wystarczająca. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż nie znajdują one uzasadnienia. Częścią projektu budowlanego jest ekspertyza - dokumentacja geologiczno-inżynierską (k. [...] projektu budowlanego) z marca 2014 r. Dokumentacja ta obejmuje ustalenie warunków hydrogeologicznych oraz analiza wody gruntowej. Dokument ten został zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta K. z 3 kwietnia 2014 r. (k. [...] projektu budowlanego). Zdaniem sądu dokumentacja ta jest wystarczająca i brak było po stronie inwestora obowiązku dostarczenia dodatkowej, żądanej przez skarżącego ekspertyzy hydrogeologicznej. Także zarzut dotyczący szerokości drogi dojazdowej (mniejszej o 20 cm. od wymaganej przepisem § 14 ust 3 rozporządzenia wartości 4,5 m.) jest bezzasadny, gdyż inwestor legitymował się wydaną na podstawie art. 9 ust 2 ustawy, zgodą na odstępstwo od wymagań technicznych w tym zakresie a organ uprawniony do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest władny badać czy zgoda na to odstępstwo została wydana prawidłowo. Uznać należy, iż warunki techniczne zostały w tym zakresie (szerokości drogi dojazdowej) spełnione. Podkreślić przy tym należy, iż zarzut w tym zakresie jest poza interesem prawnym skarżącego, gdyż przebieg drogi dojazdowa jest bez związku z lokalizacją jego nieruchomości. Także zarzut, iż nastąpi związane z realizacją inwestycji zwiększenie natężenia ruchu na ul. K. nie może się ostać, gdyż brak jakichkolwiek przepisów prawnych by o ile inwestor uzyskał oświadczenie zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną (art. 34 ust 3 pkt 3b ustawy) oraz zezwolenie na budowę zjazdu kwestia zwiększenia natężenia ruchu mogła być przesłanką negatywną do uzyskania pozwolenia na budowę. Także podnoszona w skardze kwestia, iż analiza zacienienia nie uwzględniała nieistniejącego tak na dzień sporządzania analizy, jak i na dzień wydawania decyzji (w obu instancjach) okna, jest bez znaczenia. Organ obowiązuje uwzględnienie stanu faktycznego jaki istnienie na dzień orzekania a nie możliwości hipotetycznych jakie mogą zaistnieć w przyszłości. Nawet istnienie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę okna (nie oceniając prawidłowości takiej decyzji) nie przesądza, że okno takie zostanie w przyszłość zrealizowane. Organ nie może od inwestora żądać przedkładania dokumentacji do nieistniejącego stanu faktycznego. Byłoby to działanie bezprawne. W końcu wskazać należy, iż kwestia ewentualnych szkód, jakie na nieruchomości skarżącego powstają (według jego twierdzeń), czy mogą powstać nie może być badana na etapie pozwolenia na budowę. Może być to kwestia nieprawidłowości w prowadzeniu robót budowlanych czy ewentualne wady projektu budowlanego a roszczenia z tym związane dochodzone są w procesie cywilnymi lub w drodze administracyjnej przez organy nadzoru budowlanego. Organ architektoniczno-budowlany (jak mowa o tym wyżej) prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie może kwestionować przyjętych w projekcie budowlanym, rozwiązań technicznych. Odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów projektu budowlanego spoczywa na projektancie. Na karcie [...] projektu budowlanego znajduje się oświadczenie uprawnionego projektanta, iż sposób prowadzenia prac w wykopie zabezpieczonym ścianami szczelinowymi z grodzic stalowych zagłębionych w warstwę iłów, umożliwi obniżenie zwierciadła wody bez zmian warunków wodnych na zewnątrz obudowy, co nie spowoduje powstania leja depresyjnego a zatem nie wymaga pozwolenia wodnoprawnego. W końcu wskazać należy, iż sąd administracyjny nie może prowadzić postępowania dowodowego i weryfikować prawdziwość oświadczeń strony a także ustalać czy projekt budowlany był prawidłowy po ocenie realizacji inwestycji i jej wpływu na nieruchomości sąsiednie. Brak na to instrumentów prawnych. W związku z tym zarzuty i twierdzenia skarżącego nie poddają się weryfikacji. Mając powyższe na uwadze sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i dlatego na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.