II SA/Kr 90/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: SWSA Jacek Bursa SWSA Piotr Fronc Protokolant: sekretarz sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 18 listopada 2025 r., znak: WI-I.7840.11.35.2025.JM w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej A. K. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta Wielicki decyzją z dnia 28 lipca 2025 r. nr 1342.2025 udzielił inwestorowi S. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę i zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany inwestycji obejmującej: budowę 10-ciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z instalacjami wewnętrznymi, miejscami postojowymi, dojściami i dojazdami, towarzyszącą infrastrukturą techniczną oraz rozbiórką obiektu gospodarczego na działce nr ew. [...] w miejscowości M. W., gmina W., zwanego inwestycją. Od tej decyzji odwołanie złożył J. K. oraz A. K.. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 18 listopada 2025 r. nr WI-I.7840.11.35.2025.JM utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestycja położona jest w terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Nr XVII/232/2016 Rady Miejskiej w W. z dnia 7 kwietnia 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. - obszar "B" - dalej mpzp. Teren inwestycji w zasadniczej części znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem 52MN.2, Ustalenia szczegółowe dla symbolu 52MN.2 zostały wskazane w Rozdziale III - Przeznaczenie terenów i zasady ich zagospodarowania - ustalenia szczegółowe w § 25 niniejszej uchwały. § 25. 1. Wyznacza się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (1MN.2- 180MN.2) 2. Podstawowym przeznaczeniem terenów MN.2 jest: 1) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wolnostojąca, bliźniacza i szeregowa, z możliwością wydzielenia w budynku mieszkalnym lokalu na cele usługowe, zgodnie z przepisami odrębnymi; 2) zabudowa i zagospodarowanie towarzyszące zabudowie jednorodzinnej funkcjonalnie z nią związane, w tym: a) budynki garażowe i gospodarcze, b) zieleń przy obiektach, c) niewydzielone na rysunku planu drogi, dojazdy, dojścia do budynków, miejsca postojowe zgodnie z § 15 pkt 5, d) obiekty małej architektury, e) ogrodzenia, przyłącza i urządzenia instalacyjne do budynków, urządzenia służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków. 3. Jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń, w tym: 1) zabudowy usługowej wolnostojącej, zlokalizowanej na działce z budynkiem mieszkalnym lub na odrębnej działce; 2) obiektów, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej innych niż wymienione w ust. 2 pkt 2 lit. e; 3) urządzeń sportowych i rekreacyjnych. 4. Określa się zakres usług zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 10 z zachowaniem warunku, aby uciążliwość wynikająca z działalności obiektów i urządzeń usługowych, nie wykraczała poza granice terenu, do którego prowadzący działalność ma tytuł prawny, a emisje nie powodowały przekroczenia obowiązujących standardów jakości środowiska. 5. Ustala się następujące warunki zagospodarowania terenów: 1) łączna powierzchnia obiektów i urządzeń z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego nie może przekroczyć 40% wyznaczonego wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zainwestowania; ograniczenie to nie dotyczy zabudowy usługowej zlokalizowanej na odrębnej działce - w takich przypadkach wskaźnik powierzchni zainwestowania - stosuje się jak dla przeznaczenia podstawowego; 2) wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania nie może przekroczyć 40%; 3) wskaźnik terenu biologicznie czynnego, nie może być niższy niż 60%; 4) powierzchnia nowo wydzielonych działek budowlanych nie może być mniejsza niż 600 m2 , przy czym nie dotyczy to działek zabudowanych na podstawie uzyskanych pozwoleń na budowę; 5) szerokość nowo wydzielonych działek nie może być mniejsza niż 18 m; 6) dopuszcza się podział istniejących działek o parametrach mniejszych niż ustalone w pkt 4 i 5, jeżeli taki podział ma na celu powiększenie sąsiednich działek; 7) istniejące działki wydzielone przed wejściem w życie niniejszej uchwały lub wydzielone na podstawie przepisów odrębnych, których minimalne parametry (powierzchnia i szerokość) są mniejsze niż ustalone w pkt 4 i pkt 5 mogą być zabudowane, jeżeli ich zabudowa nie naruszy Prawa budowlanego oraz pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w planie; 8) wysokość budynków nie może przekraczać: a) 11 m dla budynków mieszkalnych, gospodarczych i usługowych, b) 5 m dla budynków garażowych; 9) w przypadku budynków istniejących, których wysokość przekracza wielkości wskazane w pkt 8, ich rozbudowa nie może powodować zwiększenia istniejących wysokości; 10) dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz budynków usługowych należy stosować dachy dwuspadowe i wielospadowe, o nachyleniu połaci od 35? do 45? , z zastrzeżeniem stosowania jednolitej geometrii dachów dla zabudowy bliźniaczej i szeregowej oraz w przypadku realizowania zespołu zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej, bliźniaczej i szeregowej; 11) dla budynków garażowych, gospodarczych i inwentarskich należy stosować dachy dwuspadowe i wielospadowe, z dopuszczeniem dachów o spadkach poniżej 35° i z dopuszczeniem innej formy i kształtu dachu, dostosowanej do specyfiki i funkcji obiektu; 12) jako pokrycie dachu należy stosować dachówkę lub materiały imitujące dachówkę, o kolorystyce ciemnej; 13) kolorystykę elewacji należy stosować w barwach jasnych, stonowanych; 14) dopuszcza się utrzymanie istniejącej zabudowy zagrodowej z możliwością jej przebudowy i rozbudowy na zasadach określonych dla terenów MN.2; 15) dla terenów MN.2 położonych w obrębie osuwiska aktywnego, okresowo - aktywnego, nieaktywnego oraz terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych - obowiązują zapisy zawarte w § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a, b, c, d, e oraz zapisy zawarte w § 27 ust. 3 pkt 1, 2, 3. 6. W działaniach inwestycyjnych w zakresie zagospodarowania poszczególnych terenów MN.2 należy również uwzględniać indywidualne warunki i ograniczenia, wynikające z położenia terenu objętego inwestycją w strefach bądź obszarach o szczególnych warunkach zagospodarowania, o których mowa w Rozdziale II. Konieczne jest także przywołanie zapisów ogólnych planu, które odnoszą się bezpośrednio do terenów na którym projektowana jest inwestycja: § 9. Ustala się zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego poprzez: 1) nakazy: a) realizacji zagospodarowania i zabudowy zgodnie z warunkami ustalonymi w planie, przy zachowaniu zasad ochrony środowiska ustalonych w planie, (...) d) forma i gabaryty budynków, w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN.1 i MN.2, powinny nawiązywać do form architektury tradycyjnej; dopuszcza się możliwość wprowadzenia rozwiązań architektonicznych uwzględniających nowoczesne technologie w zakresie formy budynku, z zachowaniem warunków zawartych w Rozdziale III, (...) g) zapewnienia wysokiej estetyki wykończeniowej budynków przy zastosowaniu jednakowych materiałów wykończeniowych względnie kolorystyki na poszczególnych budynkach w ramach działki budowlanej; § 15 pkt 5) 5) w zakresie określenia minimalnych wskaźników parkingowych jako podstawowe zasady ustala się, że miejsca parkingowe należy lokalizować w granicach terenu objętego inwestycją (w terenie inwestycji) oraz, że ilość miejsc parkingowych należy obliczyć w projekcie budowlanym według faktycznych potrzeb i wymogów wynikających z rodzaju inwestycji, jej wielkości i programu użytkowo-funkcjonalnego, zakładanej liczby pracujących, użytkowników, klientów, petentów - przy przyjęciu jako minimum następujących wskaźników parkingowych: (...) b) dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN.1 i MN.2 oraz mieszkaniowousługowej MNU oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w innych terenach - 1 miejsce postojowe lub 1 garaż na 1 dom jednorodzinny; dla zabudowy usługowej lokalizowanej w terenach MN.1 i MN.2 i MNU należy stosować wskaźnik jak dla zabudowy usługowej (pkt 5 lit. c, Inwestycja zgodna jest z ustaleniami MPZP w symbolu 52MN.2, ponieważ (podkreślono wartości projektowane): przeznaczenie podstawowe zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wolnostojąca, bliźniacza i szeregowa – 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, zachowano wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania, który nie może przekroczyć 40% - 39,89%, zachowano wskaźnik terenu biologicznie czynnego, nie może być niższy niż 60% - 60,11%, zachowano wysokość budynków, która nie może przekraczać 11 m – 10,45 m - 10,99 m, zachowano obowiązującą geometrię dachu jako dwuspadowe i wielospadowe, o nachyleniu połaci od 35? do 45?, z zastrzeżeniem stosowania jednolitej geometrii dachów dla zabudowy bliźniaczej i szeregowej oraz w przypadku realizowania zespołu zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej, bliźniaczej i szeregowej – dachy wielospadowe i dwuspadowe o kącie nachylenia 45° - jednolity dla wszystkich budynków, zastosowano obowiązujące pokrycie dachu dachówkę lub materiały imitujące dachówkę, o kolorystyce ciemnej – dachówka płaska w kolorze grafitowym, zastosowano obowiązującą kolorystykę elewacji w barwach jasnych, stonowanych – tynk biały, jasny szary, okładzina z płytki klinkierowej, zapewniono wysokiej estetyki wykończeniowej budynków przy zastosowaniu jednakowych materiałów wykończeniowych względnie kolorystyki na poszczególnych budynkach w ramach działki budowlanej - dla całego zespołu budynków zaprojektowano spójną estetykę wykończenia, elewacje tynkowane w białym i szarym kolorze, z klinkierowymi akcentami. Analiza dokumentacji projektowej pod kątem oceny zasadności zarzutów zawartych w odwołaniu. Ustosunkowując się do zarzutów odwołującej należy podkreślić, że celem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę nie jest znalezienie podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, ale takie procedowanie, aby w efekcie postępowania przedstawiony przez inwestora projekt budowlany był prawidłowy i mógł zostać zrealizowany (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2022 r. II OSK 2406/22). 1. Odnosząc się do zarzutu zbyt wąskiej drogi dojazdowej (4 m) po analizy akt sprawy stwierdzić należy wg opisu zawartego w projekcie zagospodarowania terenu: (k. 4) Teren inwestycji leży bezpośrednio przy drodze wewnętrznej (bez nazwy) będącej własnością gminy, w pierwszym rzędzie zabudowy wzdłuż drogi wewnętrznej. (k. 11) Najbliższą drogą publiczną jest ul. P. (dz. nr [...]) – droga nr [...] Działka inwestycyjna posiada pośredni dostęp do drogi publicznej poprzez gminną drogę wewnętrzną. Dostęp do drogi publicznej przebiega po 4 działkach tj.: dz. nr [...] (msc. S. ) i dz.nr [...], [...], [...] (msc. M. W. ). Analizując dostęp inwestycji do drogi publicznej należy przywołać § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie WT: 1. Do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. 2. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. 3. Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem, że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. 4. Dojścia i dojazdy do budynków, z wyjątkiem jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, powinny mieć zainstalowane oświetlenie elektryczne, zapewniające bezpieczne ich użytkowanie po zapadnięciu zmroku. Zgodnie z definicją "dostępu do drogi publicznej", zamieszczoną w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozumie się bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że w przypadku braku bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, możliwy jest jedynie dwojakiego rodzaju pośredni dostęp do drogi publicznej, to znaczy poprzez ustanowienie służebności drogowej lub poprzez drogę wewnętrzną. Oznacza to, że dostęp do drogi publicznej jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Warunkiem uznania nieruchomości za nieruchomość zdatną na cele budowlane, oprócz jej położenia w terenach budowlanych, jest zapewnienie dla takiej nieruchomości dostępu do drogi publicznej, przy czym nie wystarcza faktycznie istniejący dostęp, ale musi to być dostęp prawnie zagwarantowany (zob. wyroki NSA z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1865/12 i z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2465/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dostęp prawny oznacza, że winien on wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, bądź orzeczenia sądowego, zaś faktyczny, że musi rzeczywiście zapewniać możliwość przejścia i przejazdu do drogi publicznej. Nie może być on dostępem wyłącznie hipotetycznym. Musi to być dostęp realny, możliwy do wyegzekwowania przez inwestora przy użyciu dostępnych środków prawnych (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 239/2006). Oznacza to, że organy administracji architektoniczno-budowlanej mają obowiązek oceny czy droga wewnętrzna zapewni odpowiedni dojazd z terenu inwestycji (działki budowlanej) do drogi publicznej, bowiem zgodnie z art. 4 ustawy Pb, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że inwestor ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez istniejącą drogę wewnętrzną. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu widoczny jest układ komunikacji wewnętrznej terenu w nawiązaniu do istniejącej komunikacji zewnętrznej, zapewniającej dostęp do drogi publicznej dla istniejącej już zabudowy. Organ wskazał, że czym innym jest kwestia nowego dostępu do drogi publicznej, kiedy ta droga nie jest urządzona, a czym innym jest kwestia dostępu do drogi, gdy dostęp ten jest funkcjonujący obecnie i zapewniony prawnie. Z § 14 ust. 1, nie wynika , aby w przypadku każdego rodzaju zabudowy konieczna była realizacja ciągu pieszo-jezdnego. W analizowanej sprawie mamy do czynienia z zabudową mieszkalną jednorodzinną. W opinii organu szerokość łącznego dojścia i dojazdu (ciągu pieszo-jezdnego) oraz dojścia o funkcji dojazdu – wymienione w § 14 ust 2 i 3 WT, są jedynie rozwiązaniami alternatywnymi, nie mającymi obligatoryjnego zastosowania dla inwestycji (na co wskazują sformułowania "dopuszcza się" i "mogą spełniać" zawarte w w/w przepisach) w szczególności, jeśli chodzi o budynki mieszkalne jednorodzinne. Co więcej zapis § 14 ust. 1 WT nie wyklucza możliwość poruszania się pieszych po jezdni – określa on jedynie minimalną szerokość niezbędną dla ruchu pojazdów. W § 16 rozporządzenia wskazano konieczność zaprojektowania utwardzonego dojście do wejść do budynku mieszkalnego wielorodzinnego. W przedmiotowej sprawie przepis nie ma zastosowania, gdyż w ramach tej inwestycji przewidziano do realizacji budynki mieszkalne jednorodzinne, dlatego organ stanął na stanowisku, iż wymóg łącznej szerokości 4,5 m dla dojścia i dojazdu zorganizowanego w formie wydzielonej jezdni o szerokości 3,00 m i dojścia pieszego o szerokości 1,5 m obowiązuje w odniesieniu dla połączenia z drogą publiczną budynków mieszkalnych wielorodzinnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej. Dla pozostałych budynków w tym dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych jest to szerokość optymalna, jednak bezwzględnie ograniczenie przepisowe dotyczy jedynie zapewnienia jezdni o szerokości 3,00 m. Nie ma więc podstaw do narzucenia konieczności zapewnienia dojazdu o większej szerokości. W tym miejscu należy stanowczo podkreślić, że skoro ustawodawca lokalny z jednej strony przeznaczył te terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (dopuszczając tym samym wnioskowaną zabudową), a z drugiej wydzielił pod drogę wewnętrzną pas o szerokości 4 m, to nie sposób żądać od Inwestora zapewnienia szerszej drogi dojazdowej lub ograniczenia zakresu zabudowy – wskazując zasady nie wynikające z przepisów w tym z ustaleń planu miejscowego. Znane są organowi zapisy planów miejscowego, które dopuszczają np. maksymalną ilość obsługiwanych budynków przez wydzielona drogę dojazdową. Na uwagę zasługuje również, że zapewnienie szerszej drogi dojazdowej wiązałoby się z przejęciem nieruchomości wzdłuż tej drogi, co byłoby niekorzystne dla właścicieli nieruchomości przylegających do drogi. Niewątpliwe, według przepisów WT, należy zapewnić dojazd odpowiednio do przeznaczenia planowanej zabudowy – niemniej jak już wyżej wspomniano, w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze zgodną z zapisami planu zabudowie mieszkalnej jednorodzinnej (ustawodawca nie rozróżnił do tej pory zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej od skali przedsięwzięcia) zaprojektowanej przy drodze wewnętrznej w zarządzie gminy. Odnosząc się jednocześnie do zbliżenia projektowanego budynku od granicy działki drogowej należy wskazać na treść § 12 pkt 10 WT zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1-9, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową lub publicznie dostępnym placem. Działki nr [...], [...] stanowią drogę wewnętrzną, których użytek w ewidencji gruntów został określony jako "dr", zatem, nie ma konieczności zachowania odległości od tych działek jak od granicy działki budowlanej budowlanych. Zgodnie z § 18 ust. 2 rozporządzenia liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Jednocześnie należy zauważyć, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego działki inwestycyjne (MN.2) wprowadza wymagań w zakresie liczby miejsc postojowych dla zabudowy jednorodzinnej: 1 miejsce postojowe lub 1 garaż na 1 dom jednorodzinny. W związku z tym organ nie ma podstaw prawnych do żądania zwiększenia liczby miejsc postojowych ponad minimum wynikające z ustaleń planu miejscowego. Okoliczność, iż potencjalni przyszli użytkownicy budynków mogą posiadać większą liczbę pojazdów ma charakter hipotetyczny i nie może stanowić przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego, jeśli spełnia on obowiązujące wymogi prawne. Kwestie związane z późniejszym sposobem korzystania z nieruchomości, w tym ewentualnym parkowaniem pojazdów w sposób niezgodny z przepisami o ruchu drogowym, nie są przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Należy również podkreślić, iż projekt przewiduje miejsca postojowe zlokalizowane w granicach terenu inwestycji, co zapewnia ich funkcjonalność oraz uniemożliwia parkowanie na drodze dojazdowej. Parametry tych miejsc, w tym szerokość i długość stanowisk oraz sposób manewrowania, spełniają wymagania określone w § 21 ust. 1–2 WT. Wobec powyższego, rozwiązania projektowe w zakresie liczby i lokalizacji miejsc postojowych są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa i zapewniają właściwe użytkowanie obiektów budowlanych. Zarzut strony dotyczący zbyt małej liczby miejsc parkingowych nie znajduje uzasadnienia ani w przepisach prawa, ani w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Organ wskazał, że zgodnie z § 18 mpzp istnieje obowiązek podłączenia istniejącego i projektowanego zainwestowania kubaturowego do zbiorczego systemu kanalizacji, jednak inwestor legitymuje się pismem Zakładu Gospodarki Komunalnej w W. Sp. z o.o. z 20.06.2024 r., gdzie wskazano że: "w zakresie sieci kanalizacji sanitarnej – na dzień dzisiejszy z uwagi na ograniczoną przepustowość przepompowni ścieków oraz limit odprowadzanych ścieków brak technicznych możliwości odprowadzania ścieków w planowanych obiektów." Inwestor wskazuje w piśmie z 05.07.2025 r.: "W drodze gminnej znajduje się sieć kanalizacji sanitarnej. Inwestor dołożył wszelkich starań, aby móc wykonać przyłączenie projektowanych budynków do istniejącej sieci. Niestety nie otrzymano takiej zgody z powodów problemów technicznych instalacji odbiorowej, pismo załączone do PB: Informacja techniczna dotycząca możliwości dostawy wody i odprowadzenia ścieków z planowanej inwestycji, pismo z 20.06.2024 r. wydane przez Zakład Gospodarki Komunalnej w W.. Zgodnie z powyższym z przyczyn niezależnych od inwestora, zaprojektowanie zbiorników bezodpływowych jest jedyną możliwością spełnienia wymagań w zakresie zapewnienia kanalizacji dla projektowanej zabudowy mieszkalnej. Organ wskazał również, że żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie nakłada obowiązku stosowania studni chłonnych. Zgodnie z § 28 ust. 1 rozporządzenia, dopuszczalne są różne formy zagospodarowania wód opadowych – zarówno rozsączanie do gruntu, jak i retencjonowanie lub odprowadzenie do kanalizacji. O wyborze konkretnego rozwiązania decyduje projektant posiadający odpowiednie uprawnienia, przy uwzględnieniu warunków gruntowo-wodnych i lokalnych uwarunkowań terenowych. Z dokumentacji geotechnicznej wynika, że warunki gruntowe w rejonie inwestycji charakteryzują się niejednorodną strukturą i podwyższonym poziomem wód gruntowych, co uniemożliwia skuteczne stosowanie studni chłonnych lub urządzeń infiltracyjnych. Z tego względu przyjęto rozwiązanie oparte na retencji i okresowym opróżnianiu zbiorników, które zostało uznane przez projektanta za najbardziej racjonalne i bezpieczne. Zarzut strony, jakoby przelewy zbiorników kierowały wodę poza teren inwestycji, nie znajduje potwierdzenia w zatwierdzonym projekcie budowlanym. W projekcie wskazano kierunki spływu wód opadowych w granicach działek inwestora oraz przyjęto odpowiednie spadki terenu, uniemożliwiające odpływ wód na działki sąsiednie. Nie przewidziano żadnego zrzutu wód opadowych poza granice terenu inwestycji. Odnosząc się do powołania strony na art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne, organ wskazuje, że przepis ten zakazuje działań powodujących szkodliwe zmiany stanu wody na gruncie sąsiednim (np. jej spływ, podtopienia). Z dokumentacji projektowej i opinii projektanta wynika jednak, że inwestycja nie przewiduje takich skutków – przeciwnie, przyjęty system retencyjny ogranicza odpływ wód opadowych do minimum. Organ zwraca również uwagę, że wszelkie zmiany rozmieszczenia zbiorników lub sposobu odprowadzania wód, przedstawione stronie w formie mapy poglądowej przez inwestora, nie stanowią części zatwierdzonego projektu budowlanego. Ocena legalności inwestycji dokonywana jest wyłącznie na podstawie dokumentacji zatwierdzonej decyzją o pozwoleniu na budowę, a nie na podstawie wstępnych planów Inwestora. W świetle powyższego organ stwierdza, że projektowane rozwiązania w zakresie odwodnienia terenu są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego i prawa wodnego, zapewniają właściwe zagospodarowanie wód opadowych na terenie inwestycji oraz nie powodują negatywnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. K. zarzucając naruszenie: 1/ art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że jest ona niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. - obszar "B", a także rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; 2/ art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego w zw. z § 25 ust. 5 pkt 2 uchwały Nr XVII/232/2016 Rady Miejskiej w W. z dnia 7 kwietnia 2016 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. - obszar "B" poprzez wydanie pozwolenia na budowę, podczas gdy inwestor nie wykazał zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zainwestowania; 3/ art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. w zw. z § 25 ust. 5 pkt 3 mpzp poprzez udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor nie wykazał zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej; 4/ art. 35 ust. 2 p.b. w zw. z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy do projektu budowlanego nie została załączona analiza nasłonecznienia dla obu dni równonocy, wobec czego nie została wykazana zgodność inwestycji z § 13 i § 60 ww. rozporządzenia; 5/ art. 35 ust. 2 p.b. w zw. z § 14 ust. 3 warunków technicznych poprzez wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestycja nie posiada zapewnionego odpowiedniego dostępu do drogi publicznej ul. P., która w przedmiotowym stanie faktycznym powinna wynosić co najmniej 4,5 m; 6/ art. 34 ust. 3d pkt 3a) p.b. poprzez wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy do projektu budowlanego nie zostały załączone oświadczenia wszystkich projektantów biorących udział w opracowaniu projektu; 7/ art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niedokładne zbadanie materiału dowodowego, w szczególności brak dokonania kontroli prawidłowości obliczenia poszczególnych wskaźników planowanego zamierzenia inwestycyjnego przez projektanta, a także brak wyjaśnienia, czy dojazd do planowanej inwestycji spełnia warunki wynikającego z przepisów prawa budowlanego, w tym z przepisów techniczno-budowlanych; 8/ art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętej decyzji, które nie jest wystarczające do pełnego poznania motywacji jaką kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji, o udzieleniu pozwolenia na budowę, dla zamierzenia polegającego budowie 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Skarżący zarzuca, organowi niezweryfikowanie, czy wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania oraz wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej dla planowanej inwestycji są zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brak prawidłowej analizy przesłaniania oraz, że droga wewnętrzna mająca skomunikować inwestycję z drogą publiczną (jej szerokość) ma nieprawidłowe parametry. W ocenie sądu, skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie przedstawione w niej argumentu zasługują na aprobatę. Zgodnie z dyspozycja art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.) (dalej; ustawa) decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) (uchylona), b)(uchylona), c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) (uchylona); 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Z kolei przepis art. 25 ust 3 w/w ustawy przesądza, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Przytoczona wyżej regulacja przesądza, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek dokonania sprawdzenia zgodność projektu budowlanego (projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o ile dla terenu, na którym inwestycja ma być realizowana plan taki obowiązuje, jeżeli nie - to zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności ocenia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu budowlanego posiadanie opinii, uzgodnień, sprawdzeń) oraz bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Następnie organ wzywa inwestora do usunięcia ewentualnych nieprawidłowości i po usunięciu tych nieprawidłowości lub jeżeli takiej potrzeby nie było (projekt spełnia warunki określone w art. 35 ust 1 ustawy) wydaje decyzje o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego (projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego). Stwierdzenie, iż projekt budowlany ustawowych kryteriów nie spełnia, ewentualnie inwestor nie usunął stwierdzonych nieprawidłowości obliguje organ do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. W niniejszej sprawie organ kontroli, o której mowa wyżej, w sposób prawidłowy, nie przeprowadził. Zgodzić należy się ze skarżącą, że wątpliwości zgodności projektu butdowlanego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. - obszar "B" istnieją, a organ wątpliwości tych nie wyjaśnił, czym naruszył art 30 ust 1 pkt 1a ustawy. Jak wynika z zapisów planu miejscowego, teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym położony jest w obszarze oznaczonym symbolem 52MN.2 - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dla którego wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania nie może przekroczyć 40%. Tymczasem w projekcie budowlanym, parametr ten wynosić ma 39,89%. Nie trudnozauważyć, że jest to wartość graniczna, tym bardziej wnikliwie organ powinien okoliczność tą zweryfikować. Tymczasem organ w postanowieniu z dnia 21 maja 2025 roku wezwał inwestora do uzupełnienia części opisowej projektu zagospodarowania działki lub terenu (między innymi) o zestawienie: a) powierzchni zabudowy projektowanych obiektów budowlanych, b) powierzchni innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dylatacje, opaski wokół budynku, wiaty śmietnikowe). W odpowiedzi na ww. zobowiązanie inwestor wskazał jedynie , że powierzchnia zabudowy obejmuje powierzchnię budynku wraz z dylatacją (3 cm), po drugie, że do nawierzchni utwardzonych wliczono: ciągi piesze, kołowe, miejsca postojowe, dojścia do budynków, wszelkie opaski oraz place utwardzone pod altany śmietnikowe. Zgodzić należy się ze skarżącą, że tak udzielona odpowiedź nie daje podstawy do przyjęcia, że udzielone zostały organowi informacje konieczne do weryfikacji jednego z parametrów zabudowy - wskaźnika powierzchni zainwestowania, z wymogami, jakie wprowadza plan miejscowy. Tym bardziej jest to istotne, że w projekcie zagospodarowania terenu dla budynków C2/L oraz C2/P dla obliczenia powierzchni zabudowy, długość tych budynków przyjęto w wartości 8,90 m. Tymczasem na rzucie 1-piętra tych budynków ich długość wynosi 9 m. Z kolei na rynku elewacji północno - zachodniej długość każdego z budynków wynosi 9,03 m. Okoliczność ta, w ocenie sądu nie została zweryfikowana. Także w odniesieniu do zachowania przez projektowaną inwestycje wymogów dotyczących wskaźnika terenu biologicznie czynnego organ, w ocenie sądu, nie przeprowadził dostatecznej weryfikacji. Jak wynika z zapisów planu miejscowego, dla terenu 52MN.2 wskaźnik ten nie może być niższy niż 60%. Jak wynika natomiast z dokumentacji projektowej, powierzchnia biologicznie czynna dla przedmiotowej inwestycji wynosi 60,11%., a więc także jest to wartość graniczna. Zgodzić należy się ze skarżącą, że do powierzchni biologicznie czynnej zaliczone zostały powierzchnie, na których usytuowanych mają być zbiorniki bezodpływowe. Jak wynika z karty katalogowej zbiorniki te są wyposażone w żelbetowe wyloty. Wyloty te nie powinny być wliczone do powierzchni biologicznie czynnej. Ta bowiem definiowana jest przez art 2 pkt 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm.) jako teren zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych i roztopowych, teren pokryty ciekami lub zbiornikami wodnymi, z wyłączeniem basenów rekreacyjnych i przemysłowych, a także 50 % powierzchni tarasów i stropodachów oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2.. Zważywszy zaś na ilość tych betonowych włazów (dziesięć sztuk) zachodzi wątpliwość czy planowana inwestycja zachowuje wymogi planu miejscowego w zakresie wymaganej wielkości terenu biologicznie czynnego, przy założeniu, ze betonowe włazy zbiorników bezodpływowych nie mogą być wliczone do bilansu terenów uznanych za tereny biologicznie czynne. Zgodzić też należy się ze skarżącą, że projekt budowlany nie zawierz prawidłowej analizy przesłaniania. Jak stanowi § 60 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.) pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8-16, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7-17. Jak zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2018 r. II OSK 942/16 obowiązkiem właściwego organu jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować. Z treści § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika niewątpliwe wymaganie, by odpowiedni dla danego typu zabudowy czas nasłonecznienia był zapewniony "w dniach równonocy (21 marca i 21 września)", co należy rozumieć jako konieczność ustalenia, że w obu tych dniach tenże warunek podlega spełnieniu (...) w piśmiennictwie wskazuje się, że różnica pomiędzy kształtem cienia w marcu i we wrześniu nie wynika wyłącznie ze zmiany czasu (wprowadzenia i odwołania czasu letniego środkowoeuropejskiego) zgodnie z treścią § 1 ust. 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 5 stycznia 2012 r. w sprawie wprowadzenia i odwołania czasu letniego środkowoeuropejskiego w latach 2012-2016 (Dz. U. z 2012 r. poz. 33). Na czas słoneczny prawdziwy i kąt padania promieni słonecznych w dniach równonocy wiosennej i jesiennej wpływa również eliptyczność orbity Ziemi i zmienne tempo ruchu Ziemi po swojej orbicie, co bywa określane zjawiskiem analemmy (por. M. Lose, Nasłonecznienie mieszkań. Przepisy, praktyka i rzeczywistość, Cursiva 2015, s. 9 i n.). W ocenie sądu, analiza przesłaniania sporządzona dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie spełnia warunków, by uznać ją za wiarygodną przy uwzględnieniu kryteriów, o których mowa w wyżej zaprezentowanym orzeczeniu. Analiza została bowiem sporządzona jedynie dla jednego dnia w godzinach od 9 do 16, aczkolwiek z opisu wynika, że dotyczy obu dni równonocny tj. 21 marca i 23 września. Analiza ta nie uwzględnia faktu, że pomiędzy wystąpieniem obu dni równonocy następuje zmiana czasu z zimowego na letni i z samego tego faktu, nie jest możliwym, aby cień rzucany o tej samej godzinie przed zmianą czasu i po zmianie czasu miał taką samą długość. Ponadto analiza (zgodnie z wyżej zaprezentowanym poglądem prawnym przedstawionym przez Naczelny Sąd Administracyjny) nie uwzględnia różnicy pomiędzy kształtem cienia w marcu i we wrześniu wynikającego z kąta padania promieni słonecznych w dniach równonocy wiosennej i jesiennej wynikającej z eliptyczności orbity Ziemi i zmiennego tempa ruchu ziemi po orbicie. W tym zakresie postępowanie administracyjne należy uzupełnić. Zdaniem sądu natomiast zarzuty dotyczące skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną, nie zasługiwały na uwzględnienie. W ocenie organu, droga wewnętrzna ma odpowiednie parametry zapewniająca skomunikowanie terenu inwestycji z droga publiczną, w szczególności jej szerokość (cztery metry) jest dostateczna, by uznać ją za drogę dojazdową w rozumieniu przepisów techniczno-budowlanych. Stanowisko to sąd ocenił jako prawidłowe. Zgodnie z definicja zamieszczona § 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m (ust 1). Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (ust. 2). Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem, że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m (ust 3). Z przepisów tych wynika, iż minimalna szerokość jezdni drogi wewnętrznej-dojazdowej, po której odbywać się skomunikowanie z działki budowlanej z drogą publiczną, to trzy metry. Jak zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2024 r. II OSK 615/23 powyższy przepis (§ 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) reguluje kwestię zapewnienia działkom budowlanym oraz budynkom i urządzeniom z nimi związanych dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej i określa, że szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Nie oznacza to jednak, że w ten sposób zapewniony jest tylko dojazd do nieruchomości, a dojście nie jest możliwe. Przepis § 14 ust. 1 r.w.t. mówi bowiem zarówno o dojściu, jak i o dojeździe zapewniającym dostęp do drogi publicznej, a nie tylko o samym dojeździe. Przywoływane przez skarżący kasacyjnie organ uregulowanie zawarte w § 14 ust. 2 r.w.t., dotyczące ciągu pieszo-jezdnego, stanowi, iż dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Unormowanie to nie wyklucza zapewnienia dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej stosownie do § 14 ust. 1 r.w.t., gdyż mówi nie tylko o dojściu i dojeździe do działek budowlanych i drogi publicznej, ale jednocześnie o umożliwieniu ruchu pieszych, ruchu pojazdów i postoju pojazdów. Jeżeli zatem pominie się możliwość postoju pojazdów, to dojście i dojazd do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych może być zapewniony stosownie do § 14 ust. 1 r.w.t., bez konieczności spełnienia wymogów z ust. 2 tego paragrafu. Pogląd wyżej zaprezentowany, w pełni podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Dojazd do drogi publicznej z terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym jest zapewniony, jeżeli inwestor ma prawną możliwość korzystania z drogi wewnętrznej, na której odbywa się zjazd z drogi publicznej, a droga ta ma zapewnione parametry dotyczące jej szerokości, które wynoszą minimum 3 metry, pod warunkiem, że droga ta nie będzie służyła postojowi (parkowaniu) pojazdów. Organ wykazał, że takie parametry ma droga wewnętrzna (dojazdowa), po której ma się odbywać zjazd na drogę publiczną z terenu działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym. Droga ta stanowi zarazem własność gminy (jest dostępna publicznie) co przesądza, że planowana inwestycja ma zapewnione skomunikowanie z droga publiczną. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, a także 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.