II SA/Kr 902/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 9 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. F. z dnia 31 grudnia 2010 r. na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 października 2010 r., znak [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec zamiaru zmiany sposobu użytkowania postanawia skargę J. F. z dnia 31 grudnia 2010 r. odrzucić Skarżący pismem z dnia 22 października 2010 r. wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 października 2010 r. znak [...], którą uchylono decyzję Starosty [...] z dnia 16 lutego 2010 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec zamiaru zmiany sposobu użytkowania dwóch obiektów budowlanych. Po wniesieniu ww. skargi, skarżący złożył do Wojewody [...] wniosek o uzupełnienie wyżej zaskarżonej decyzji w trybie art. 111 K.p.a. Po rozpoznaniu tego wniosku, Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 19 listopada 2010 r. odmówił uzupełnienia swojej decyzji z dnia 5 października 2010 r. znak [...]. Po otrzymaniu tego postanowienia skarżący wniósł kolejną skargę (pismo z dnia 31 grudnia 2010 r., akta sprawy, karta nr 5), w której zarówno kwestionował prawidłowość wydania przez Wojewodę [...] decyzji z 5 października 2010 r. znak [...], jak i prawidłowość wydania postanowienia o odmowie uzupełnienia ww. decyzji. W tym stanie sprawy Sąd wezwał wnioskodawcę o wyjaśnienie, co jest przedmiotem jego skargi z 31 grudnia 2010 r. – czy postanowienie Wojewody [...] z dnia 19 listopada 2010 r. odmawiające uzupełnienia decyzji tego organu z dnia 5 października 2010 r., czy też sama decyzja Wojewody [...] z dnia 5 października 2010 r. znak [...]. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący pismem z dnia 23 marca 2011 r. wyjaśnił, że jego skarga z dnia 31 grudnia 2010 r. jest tylko i wyłącznie skargą na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 października 2010 r. znak [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W sprawie zainicjowanej przez skarżącego jego kolejną skargą z dnia 31 grudnia 2010 r. postępowanie nie może być prowadzone, a to dlatego, że w tej samej sprawie skarżący już raz wniósł skutecznie skargę i wszczęte zostało postępowanie sądowoadministracyjne. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku. Nie ulega bowiem wątpliwości, w szczególności w świetle wyjaśnień skarżącego, że skarżący już pismem z dnia 22 października 2010 r. wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 października 2010 r. znak [...] i sprawa ta do dnia 9 września 2011 r. nie została zakończona. Kolejnym pismem z dnia 31 grudnia 2010 r. ten sam skarżący wniósł ponowną skargę na tą samą decyzję Wojewody [...] z dnia 5 października 2010 r. znak [...]. Tym samym ta sama sprawa jest przedmiotem dwóch skarg skarżącego. W takiej sytuacji skargę wniesioną w dniu 31 grudnia 2010 r. należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zgodnie z art. 111 § 1 i 2 K.p.a. (w wersji obowiązującej w dacie wnoszenia skargi) strona mogła w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia i w takiej sytuacji termin dla strony do wniesienia skargi zaczynał swój bieg od dnia doręczenia jej odpowiedzi. Sytuacja ta dotyczy jednak tylko takiego przypadku, w którym skarżący najpierw wnosi o uzupełnienie decyzji, a po otrzymaniu rozstrzygnięcia co do tego uzupełnienia ("odpowiedzi") zamierza wnieść skargę do sądu administracyjnego. Opisana regulacja dotyczy tylko tego przypadku i stanowi określenie początku biegu terminu do wniesienia skargi właśnie od dnia otrzymania odpowiedzi na wniosek strony co do uzupełnienia samej decyzji, jeżeli wcześniej strona skargi nie wniosła. W przypadku natomiast, gdy strona już po otrzymaniu decyzji w pierwotnej wersji wnosi skargę, a następnie składa wniosek o jej uzupełnienie – to tak wniesiona skarga jest skuteczna. Nie było więc potrzeby ponownego wnoszenia skargi na tą samą decyzję. Za takim stanowieniem przemawia również i to, że odpowiedź organu administracyjnego udzielona w trybie art. 111 K.p.a. nie może być przedmiotem odrębnego (samodzielnego) zaskarżenia skargą do sądu administracyjnego i takie jest w tym zakresie jednolite stanowisko zajmowane przez orzecznictwo sądów administracyjnych (np. tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1486/10, opub. w LEX nr 741551; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 62/10, opub. w LEX nr 784425; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 923/10, opub. w LEX nr 784839). Warto przytoczyć tezę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 923/10, opub. w LEX nr 784839, w której wskazano, że "Konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji lub postanowienia powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona". Oznacza to, że już składając niejako pierwszą skargę na decyzję, skarżący uruchamia tryb rozpoznania sprawy zakończonej tą decyzją wraz z jej ewentualnym późniejszym uzupełnieniem lub brakiem uzupełnienia. Innymi słowy, Sąd rozpoznając merytorycznie tą pierwszą skargę będzie zobowiązany do ustalenia, czy treść rozstrzygnięcia jest "pełna" czy też rozstrzygnięcie nie zawiera jakiś elementów. Skarżący nie traci więc żadnego elementu ochrony sądowej wskutek odrzucenia jego drugiej skargi wniesionej na tą samą decyzję. W związku z powyższym należało, stosownie do treści art. art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., orzec jak w sentencji i skargę skarżącego z dnia 31 grudnia 2010 r. odrzucić.