II SA/Kr 904/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Krystyna Daniel WSA Piotr Głowacki Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2007 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala. Prezydent Miasta K., decyzją z dnia [...] 2004 r. znak [...], Na podstawie art. 149 § 3 i art. 148 w zw. z art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 107 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku J. J. o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...] z dnia [...] 2001 r., dla inwestycji PN.: budynek mieszkalny wielorodzinny wraz z infrastrukturą techniczną, położonej przy ul. [...] w K. na dz. nr 53, 54, 13 obr. [...], wydanej dla [...] Towarzystwa Budownictwa Społecznego odmówił wznowienia postępowania w powyższej sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ ustalił: w dniu [...] 2003 r. J. J. złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...] z dnia [...] 2001 r., dla inwestycji pn: budynek mieszkalny wielorodzinny wraz z infrastrukturą techniczną położony przy ul. [...] w K. na dz. nr 53, 54, 13 obr.[...], wskazując przy tym, iż nie brał bez własnej winy udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem przedmiotowej decyzji, przez co został pozbawiony możliwości realizacji swoich praw. Wyczerpuje to dyspozycję art. 145 § 1 pkt. 4 kpa, i stanowi podstawę do wznowienia postępowania. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ustalającym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, J. J. nie brał udziału. Organ ustalił, że dla przedmiotowej inwestycji toczyło się w Wydziale Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta postępowanie zakończone wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] 2002 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w K. Od decyzji tej zostało złożone odwołanie do Wojewody M., który w trakcie postępowania odwoławczego dopuścił J. J. do udziału w postępowaniu, zakończonym wydaniem przez Wojewodę decyzji z dnia [...] 2002 ([...]), którą uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego autorstwa mgr inż. A. J. z wprowadzonymi zmianami w czerwcu 2002 r. oraz utrzymał w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję w mocy. Jak wynika z uzasadnienia decyzji Wojewody M. z dnia [...] 2002 r. J. J. zgłosił żądanie udziału w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 2002 r. Nr [...], już po wydaniu decyzji przez organ l instancji. Jego żądanie zostało uwzględnione w postępowaniu odwoławczym, do którego został dopuszczony w charakterze strony i jako strona miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy, zgłoszenia uwag i zastrzeżeń, a następnie był adresatem decyzji Wojewody M., uchylonej następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu [...] 2003 r. (sygn.[...]). Okoliczność tę potwierdził także sam wnioskujący o wznowienie w piśmie z dnia [...] 2003 r. Przytoczono fragmenty uzasadnienia decyzji Wojewody M. z dnia [...] 2002 r. znak [...], z których wynika, że Wojewoda powoływał się na istnienie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, dokonując sprawdzenia zgodności projektu z wymaganiami tej decyzji. Z powyższego wynika, iż niezależnie od tego, czy J. J. skorzystał z przysługującego mu prawa i zapoznał się z aktami sprawy w postępowaniu odwoławczym, czy też nie, powziął wiadomość o wydanej decyzji WZiZT dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego w dniu, w którym zapoznał się z decyzją Wojewody M. z dnia [...] 2002 r. Ponadto na decyzję Wojewody M. z [...] 2002 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę została złożona przez J. J. skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego (zarejestrowana pod sygnaturą akt: [...]), co oznacza, J. J. wiedział o decyzji, o wznowienie której wnioskuje w dacie złożenia skargi do NSA, czyli w 2002 r. Powyższe fakty wskazują na dwie okoliczności: J. J. zapoznał się z decyzją Wojewody M. z dnia [...] 2002 r. i skarga wpłynęła do NSA najpóźniej do końca 2002 r. Okoliczności te pozwalają stwierdzić, że o wydaniu przedmiotowej decyzji WZiZT J. J. dowiedział się w dniu, w którym zapoznał się z decyzją Wojewody M. z dnia [...] 2002 r., czyli przed [...] 2002 r. (albowiem pod sygnaturą z 2002 roku sprawa została zarejestrowana w Naczelnym Sądzie Administracyjnym), zaś składając w dniu [...] 2003 r. wniosek o wznowienie postępowania w rozpatrywanej sprawie J. J. nie zachował miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, ponieważ od złożenia skargi do NSA w 2002 r., do dnia złożenia wniosku o wznowienie postępowania (w dniu [...] 2003 r.), upłynęło ponad 9 miesięcy. W tej sytuacji badanie dokładnej daty, w której Pan J. J. dowiedział się o decyzji wydanej w postępowaniu o wznowienie którego wnosi, jest bezprzedmiotowe, gdyż dzień [...] 2002 r. uznać należy jako ostateczny termin do wniesienia Przez Pana J. J. skargi do NSA na decyzję Wojewody M., z uzasadnienia której powziął wiadomość o wydanej decyzji WZiZT. Organ wskazał, że informacja o wydanej decyzji nie musi pochodzić wprost od organu wydającego decyzję, lecz może pochodzić z innych źródeł (np. z uzasadnienia rozstrzygnięcia innego organu), byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie, zaś w wypadku braku wyraźnego wskazania przez stronę dowodów potwierdzających, kiedy dowiedziała się o wydanej decyzji objętej wnioskiem o wznowienie, zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, organ rozpatrujący taki wniosek, swobodnie ocenia dowody w tej mierze (por. wyrok NSA z dnia [...] 1998 r., III SA 2802/97). Z powyższego wynika, że J. J. ze skutkiem prawnym mógł złożyć podanie o wszczęcie postępowanie w sprawie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o decyzji Nr [...] z dnia [...] 2001 r. Wskutek nie zachowania przewidzianego w art. 148 § 2 kpa terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt. 4 kpa, organ orzekł jak w sentencji. Od powyższej decyzji Prezydenta Miasta K. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. złożył J. J., żądając jej uchylenia, oraz Wznowienia postępowania W uzasadnieniu odwołania podniósł, iż jest rzeczą bezsporną, że nie uczestniczył w postępowaniu o wydanie decyzji WZ i ZT i nie był w nim uznany za stronę - bez własnej winy. To organ prowadzący postępowanie nie dopełnił obowiązku zawiadomienia skarżącego. Fakt uznania za stronę w innym postępowaniu, dotyczącym innego przedmiotu, w którym strona powzięła wiadomość o wydaniu tej decyzji nie jest wystarczający, Zarzucił, że Wojewoda nie pouczył go, iż przysługuje mu prawo złożenia skargi o wznowienie postępowania w innej sprawie-jak nakazuje to przepis art. 9 kpa. Do organów administracji należy informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw stron. Zasada ta została złamana w stosunku do odwołującego. Treść decyzji WZiZT dotarła faktycznie do skarżącego w chwili doręczenia mu wyroku NSA wraz z uzasadnieniem, co nastąpiło w połowie sierpnia 2003 r. Dopiero z treści tego dokumentu skarżący uzyskał wiedzę o warunkach zawartych w tej decyzji pozwalających mu na złożenie skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] 2005 r., Kol. Odw.[...], po rozpatrzeniu odwołania J. J. utrzymało zaskarżoną decyzję organu l instancji w mocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje: Pismem z dnia [...] 2003 r. J. J. złożył w Urzędzie Miasta K. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie wydanej przez Prezydenta Miasta K. dla [...] Towarzystwa Budownictwa Społecznego Sp. .z o.o. w K. decyzji ustalającej WZIZT dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. We wniosku strona powołała się na przepis art. 145 § 1 pkt.4 kpa twierdząc, że nie uczestniczył w ogóle w tym postępowaniu. J. J. podniósł, że brak ten uzupełnił Wojewoda M., który rozpoznawał w postępowaniu odwoławczym decyzję o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z akt sprawy, odwołujący nie był rzeczywiście zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia WZIZT dla K. Towarzystwa Budownictwa Społecznego w K. Sp. z o.o. na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. [...] w K. Kolejną decyzją wydaną w dniu [...] 2002 r. nr [...] znak [...] Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i wydał dla TBS decyzję o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta została zaskarżona m.in. przez J. J. i w wyniku rozpatrzenia tego odwołania Wojewoda M. zmienił omawianą decyzję i orzekł po zaakceptowaniu pewnych zmian w projekcie o jego zatwierdzeniu i pozwoleniu na budowę. W treści uzasadnienia decyzji widnieje zapis , iż organ odwoławczy uwzględnił żądanie J. J. , który jako strona postępowania nie brał dotychczas udziału w sprawie. Został dopuszczony do udziału w sprawie wraz ze wszystkimi konsekwencjami dla możliwości wykorzystania swoich uprawnień. Decyzja ostateczna została prawidłowo doręczona odwołującemu (dowód-potwierdzenie odbioru z dnia [...] 2002 r) , a następnie zaskarżona także m.in. przez J.J. do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w K. Wyrok z dnia [...] 2003 r sygn. [...] uchylił obydwie decyzje budowlane. W treści decyzji Wojewody M. z dnia [...] 2002 r. wyraźnie odniesiono się do ustaleń i określeń decyzji ustalającej WZIZT, w szczególności odnośnie określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który wówczas obowiązywał wskaźnika intensywności, gabarytu lokalnego. Weryfikacja ostatecznej decyzji administracyjnej, poprzez wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie w oparciu o podstawy prawne wznowienia wymienione enumeratywnie w §.1 art.145 kpa. Jednym z pierwszych ustaleń, jakie organ administracji ma obowiązek sprawdzić jeszcze przed rozpatrzeniem podstaw wznowienia jest zachowanie 1 miesięcznego terminu, o którym mowa w art.148 § 2 kpa. Mowa w nim o jednomiesięcznym terminie złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art.145 § 1 pkt 4 kpa od chwili powzięcia wiadomości o istnieniu decyzji, nie od momentu doręczenia decyzji. Informacja ta nie musi pochodzić wprost od organu wydającego te decyzję, lecz tak jak wskazano to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji także z innych źródeł. Strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (wyrok NSA w Wrocławiu l S.A./Wr1038/97 z dnia 2000.05.19). Z zestawienia ustalonych dat ważnych dla obliczenia zachowania wymaganego jednomiesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania wynika jasno, że termin ten nie został zachowany, zaś Odwołujący się nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających swoje twierdzenia . Wobec faktu , iż w treści każdej decyzji budowlanej zawarte są odniesienia do decyzji WZIZT , gdyż każda decyzja o pozwoleniu na budowę musiała być zgodnie przepisem art. 35 ust.lpkt 1 ustawy Prawo budowlane zgodna z wymaganiami decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu niewiarygodne staje się twierdzenie , iż nie dowiedział się o wydanej decyzji WZIZT. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2005 r., Kol.Odw.[...], wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. J.J. Skarżący nie podniósł zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa. Zarzucił, że stanowisko obydwu organów jest dla niego krzywdzące. Podniósł, że o postępowaniu o pozwolenie na budowę dowiedział się przypadkiem. Przyznanie przez Wojewodę w decyzji z dnia [...] 2002 r. że skarżący jest stroną tego postępowania nie dotyczy postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, choć obydwa te postępowania dotyczą tej samej inwestycji. Skarżący podniósł, że możliwość zapoznania się z aktami dotyczącymi decyzji wzizt a więc z jej treścią i znajdująca się tam dokumentacją miał z chwilą zapoznania się z treścią decyzji Wojewody. Po tym fakcie złożył wniosek o wznowienie postępowania i zachował termin miesięczny. Ponownie zarzucił, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu o wydanie decyzji wzizt. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.—Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) , w skrócie ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Rozpoznając skargę sąd nie jest związany jej zarzutami i wnioskami, oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Sąd rozpoznaje skargę w granicach danej sprawy. Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego, lub naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie wymaga podkreślenia, że zaskarżona decyzja wydana została w trybie postępowania wznowieniowego. Jest to postępowanie nadzwyczajne, stwarzające możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego poprzedzone jest badaniem, czy podanie o wznowienie wniosła strona, wskazując na ustawowe przesłanki wznowieniowe, oraz czy zachowany został ustawowy termin do złożenia podania o wznowienie. Termin ten określony jest w art. 148 kpa, przy czym w przypadku, gdy jako podstawę wznowienia powołuje strona art. 145 § 1 pkt. 4 kpa (tj. w przypadku gdy bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.- art. 148 § 2 kpa. Zachowanie przez stronę terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania organ administracji obowiązany jest badać z urzędu. Zgodnie z powszechnie przyjętym w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz doktrynie poglądem, zachowanie miesięcznego terminu musi być udowodnione przez stronę. Strona musi udowodnić kiedy dowiedziała się o okolicznościach (art. 148 § 1 kpa), lub decyzji (art. 148 § 2 kpa) stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. W odniesieniu do stanu faktycznego niniejszej sprawy skarżący obowiązany był więc udowodnić kiedy dowiedział się o wydaniu decyzji wzizt i zawartym w niej rozstrzygnięciu. W tej bowiem dacie rozpoczął się dla skarżącego bieg miesięcznego terminu do złożenia podania wznowienie postępowania. Zgodnie z powszechnie panującym poglądem, istotne jest aby wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu dotarła do strony, natomiast nie jest istotne źródło, z którego pochodzi taka informacja (por. wyrok naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10. 03. 2006 r. , II OSK 622/05, ONSAiWSA 2006/5/133, powołany lex. ,poz. 188176) Skarżący w żaden sposób nie udowodnił, że o istnieniu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dowiedział się najdalej miesiąc przed dniem złożenia wniosku o wznowienie postępowania, tj. w okresie pomiędzy dniem [...] 2003 r. a [...] 2003 r. , która to data jest datą złożenia podania o wznowienie postępowania, na co wskazuje treść prezentaty Urzędu Miasta K. (akta adm. k. 1) na złożonym podaniu. Organ wydający decyzję w sprawie wznowienia postępowania ocenia dowody wskazujące na zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie w sposób swobodny. Nie oznacza to oczywiście dowolności organu w ocenie tych dowodów, ale stosowanie reguł dowodowych zawartych w kpa. Podanie skarżącego o wznowienie postępowania nie zawiera żadnych twierdzeń i powołuje żadnych dowodów na okoliczność daty , w której skarżący dowiedział się o istnieniu decyzji wzizt. Słusznie zatem Kolegium ustaliło, badając z urzędu, czy termin z art. 148 § 2 kpa został zachowany, że o fakcie tym dowiedział się z decyzji Wojewody M. z dnia [...] 2002 r. , która została doręczona skarżącemu w dniu [...] 2002 r. W decyzji tej- jak zasadnie stwierdza Kolegium- odniesiono się do ustaleń i określeń decyzji wzizt, w szczególności w zakresie dotyczącym wskaźnika intensywności, oraz gabarytu lokalnego. Zatem ustalenie, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. z dnia [...] 2001 r. Nr [...] nie został przez skarżącego zachowany odpowiada znajdującym się w aktach postępowania administracyjnego dowodom. Rozumowaniu i stanowisku organu wyrażonemu w zaskarżonej decyzji nie można zarzucić dowolności, ponieważ należycie ocenił stan sprawy. Nie można więc podzielić stanowiska skarżącego prezentowanego w skardze, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 2 kpa. Skarżący twierdzi, że miał możliwość zapoznania się z treścią i znajdującą się dokumentacją decyzji wzizt po zapoznaniu się z treścią decyzji Wojewody (ze skargi wynika, że chodzi o decyzję Wojewody z dnia [...] 2002 r. doręczoną skarżącemu [...] 2002 r.). Przepis art. 148 kpa nie uzależnia zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie od możliwości zapoznania się z aktami sprawy i znajdująca się tam dokumentacją. Decydująca jest data dowiedzenia się o decyzji, a datę tę ustalił organ w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy. Nie jest istotne kiedy skarżący mógł zapoznać się z aktami sprawy postępowania o ustalenie wzizt. Odnośnie pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że organy nie kwestionowały w toku postępowania , iż skarżący nie brał udziału w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Sama ta okoliczność jednak w świetle przepisów normujących tryb postępowania wznowieniowego nie jest wystarczająca do wznowienia postępowania, z uwagi na ściśle określony termin do wniesienia podania o wznowienie. Skoro zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione a kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła sąd do przekonania, że nie zachodzą inne, określone w art. 145 § 1 ppsa przesłanki stanowiące podstawę uchylenia decyzji, należało w oparciu o przepis art. 151 ppsa orzec jak w sentencji.