II SA/Kr 906/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewoda decyzją z 17 maja 2017 r., znak: [...], uchylił decyzję Starosty [...] z 12 stycznia 2017 r. oraz zatwierdził projekt budowalny i udzielił inwestorowi [...] sp. k. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę: Budynku hotelowo-usługowego z instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., elektryczną, teletechniczną, wentylacją mechaniczną oraz oddymiającą, klimatyzacją, słaboprądową, kotłownią gazową, stacją transformatorową, agregatem prądotwórczym); zjazd publiczny; garaż podziemny; naziemne miejsca parkingowe; zagospodarowanie terenu: mała architektura, zieleń, urządzenia rekreacji; infrastruktura techniczna - instalacje zewnętrzne tj. kanalizacja deszczowa, kanalizacja sanitarna, gazowa wraz z przyłączem, oświetleniowa; infrastruktura drogowa (drogi, chodniki) oraz likwidacja kolidujących instalacji i rozbiórka budynków i budowli istniejących kolidujących z projektowanym budynkiem; inwestycja na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] obręb [...] i nr [...] obręb [...] w Z. ul. [...]. M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody, domagając się jednocześnie wstrzymania wykonania decyzji. Zdaniem skarżącego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie przywrócenie do stanu poprzedniego będzie właściwie niemożliwe, a na pewno będzie wymagało dużego nakładu sił i środków. W piśmie z 18 września 2017 r. (data wpływu do sądu – 6 października 2017 r.) uczestnik [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania, względnie uzależnienie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji. Uczestnik podniósł, że roszczenie z tytułu wstrzymania wykonania decyzji szacuje na kwotę [...]zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd - na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem - w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 14 lipca 2010r. (sygn. akt II GSK 779/10), obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku. W innym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku. Powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 17 stycznia 2011 r., sygn. akt II FZ 720/10). Brak uzasadnienia wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia sądowi dokonanie oceny merytorycznej takiego wniosku (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1843/10). Rozpoznając złożony wniosek nie można również pominąć, że stosownie do art. 35a ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę, wstrzymanie wykonania tej decyzji sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania takiej decyzji. Przywołany przepis wskazuje, że wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowić może dużą dolegliwość dla inwestora, mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż szkoda, jaka może wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Zdaniem sądu, niewątpliwie istnieje ryzyko, że w przypadku uwzględnienia skargi i przyznania racji skarżącemu mogłoby dojść do powstania znacznej szkody, jednakże nie po stronie skarżącego, lecz inwestora. To inwestor ponosi bowiem ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2008 r., II OZ 131/08). Jak już wspomniano wyżej, warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest jego właściwe uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, że w sprawie zachodzi przynajmniej jedna z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie, skarżący, mimo, że był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie powołał żadnych okoliczności z których wynikałoby, że wykonanie decyzji powodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rezultacie sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego też wniosek w tym przedmiocie nie został uwzględniony. W tym stanie rzeczy - na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. - należało orzec jak w sentencji postanowienia.