II SA/Kr 909/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2025 r. sprawy ze skargi G. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 31 października 2024 r., znak SKO.PZ-71/3567/260/2024 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz G. O. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 909/25 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z 28 czerwca 2024 r., znak: SKO.PZ-71/1323/49/2024, odmówiło G. O. stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P. nr 197A/2016 z 14 marca 2017 r., znak: IRO.6730.197A.2016, o ustaleniu B. P. warunków zabudowy dla rozbudowy sieci wodociągowej na części działki nr [...] w obrębie W. z następującym uzasadnieniem: [...] odtworzone akta dokumentują, że [...] G. O. nie był uznany za stronę postępowania pierwszo instancyjnego i nie brał w nim udziału [...]. G. O. wraz z małżonką są właścicielami działki nr [...], bezpośrednio graniczącej z działką nr [...] powstałą w wyniku podziału geodezyjnego działki nr [...] na działki nr [...] i nr [...]. Podkreślić w tym miejscu należy, że jednometrowy pas działki nr [...] oddziela nieruchomość nr [...] od nieruchomości nr [...] i od nieruchomości [...] Państwa co budzi wątpliwości Kolegium co do zasadności i celowości takiego podziału [...]. [...] na powierzchni działki nr [...] znajdują się działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], powstałe w wyniku geodezyjnego podziału działki nr [...]. Podział ten spowodował, że organ I instancji przyjął, iż [...] G. O. nie posiada legitymacji strony postępowania w sprawach dotyczących zabudowy i zagospodarowania wszystkich ww. działek. Stanowisko organu I instancji, w ocenie Kolegium, nie zasługuje na akceptację i jest nie do przyjęcia z uwagi na specyficzny podział ww. działek i sztuczne wydzielenie jednometrowego pasa działki nr [...] oddzielającego nieruchomość nr [...] od nieruchomości należącej do Państwa [...]. [...] teren inwestycji obejmuje część działki ewidencyjnej a nie jej całość. Istotnym zatem są linie rozgraniczające teren inwestycji wskazane w decyzji [...]. Działka [...] znajduje się w obrębie oznaczonym w wypisie z ewidencji gruntów symbolem - m.in. Ls, a zatem na terenie leśnym. Z [...] akt sprawy wynika, że w miejscowym planie [...] obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003r., działka objęta wnioskiem [...] znajdowała się częściowo w obrębie terenu przeznaczonego do zalesienia, oraz w terenie upraw potowych, użytkowanie bez zmian. Kolegium badając przesłanki wskazane w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stwierdza, że w przypadku nieruchomości leśnej objętej przedmiotowym postępowaniem, istnieje obligatoryjny wymóg uzyskania zgody właściwych organów na zmianę przeznaczenia terenu na nieleśny w trybie opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z treści w/w planu miejscowego wynika, iż grunty leśne znajdują się na części działki nr [...], jednakże teren planowanej inwestycji objęty liniami rozgraniczającymi teren planowanej inwestycji kończy się na pograniczu terenów RP i RL i nie jest możliwe jednoznaczne przesądzenie czy faktycznie w dniu wydania decyzji fragment terenu leśnego został objęty liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Nie jest także możliwe takie jednoznaczne ustalenie ww. okoliczności na podstawie analizy ocenianej całej decyzji [...]. Składa się ona z części tekstowej i graficznej i w żadnym miejscu rozstrzygnięcia nie wskazano, że teren inwestycji obejmuje grunt leśny. Także na załączniku graficznym badanej decyzji [...] nie ma naniesionych jakichkolwiek oznaczeń i symboli wskazujących na występowanie gruntu leśnego - w liniach rozgraniczających teren inwestycji. Aktualne występowanie na terenie działki nr ewid. [...] terenów leśnych potwierdza [...] fotokopia mapy ewidencyjnej przedstawiającej aktualne granice terenu przedmiotowej inwestycji jak też uproszczony wypis z rejestru gruntów z dnia 12.03.2024r. [...]. Zatem, zdaniem Kolegium, skoro występowanie w liniach rozgraniczających teren inwestycji fragmentu gruntu leśnego - w dacie wydania spornej decyzji nie wynika w sposób jednoznaczny ani z badanej decyzji o warunkach zabudowy ani z odtworzonego materiału dowodowego aktualnego na datę wydania badanej decyzji to nie można uznać, że w niniejszej sprawie występuje rażące naruszenie przepisu art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i jest ono oczywiste i wystarczająco udokumentowane [...]. [...] wszystkie [...] uchybienia dotyczące wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz prowadzonego postępowania nie mogą zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa, ponieważ stanowią proces dochodzenia do decyzji, a jako taki, nie kwalifikuje się do uznania za rażące [...]. [...] określone przez Inwestora przedsięwzięcie nie stanowiło inwestycji celu publicznego, ponieważ [...] zostało ono wskazane przez osobę fizyczną z przeznaczeniem na własne cele. W związku z tym, uznać należy, że organ wydał decyzję na wniosek inwestora i w zakresie wskazanym w tym wniosku /art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy/. Natomiast faktycznie występujący brak w aktach pełnomocnictwa wnioskodawcy do złożenia wniosku i udziału w postępowaniu nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji z uwagi na okoliczność zaginięcia akt. Odnosząc się do [...] kwestii braku zapewnienia gestora sieci o dostawie wody wyjaśnić należy, że w odtworzonych aktach sprawy znajduje się informacja gestora sieci z dnia 08.02.2017r. znak: ZUK/MW/Inf/146/17 o możliwości przyłączenia projektowanego odcinka sieci wodociągowej do istniejącego wodociągu. Z treści tego pisma wynika, że istnieje techniczna możliwość włączenia projektowanego odcinka sieci wodociągowej do istniejącego wodociągu, zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] [...]. Nadto [...] brak faktycznego uzgodnienia z zarządcą drogi nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności ale przesłankę wznowienia postępowania pierwszo instancyjnego, wymienioną wprost w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.; podobnie jak podniesiony zarzut braku udziału bez własnej winy [...] G. O. jako strony postępowania stanowi przesłankę wznowieniową wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a." Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z 31 października 2024 r., znak: SKO.PZ-71/3567/260/2024, wydaną po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy G. O., utrzymało decyzję własną w mocy W skardze G. O. zarzucił naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 pkt 4 i art. 53 ust. 4 pkt 6 upzp w zw. z art. 7 uogrl, bo południowa część działki nr [...] to teren leśny i nie było uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Lasów Państwowych w Radomiu; 2) art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp, bo w dokumentacji nie ma ani warunków Zakładu Usług Komunalnych co do miejsca i sposobu podłączenia do istniejącej sieci wodociągowej, ani uzgodnień z zarządcą drogi powiatowej; 3) art. 99 § 2 i art. 89 § 1 Kodeksu cywilnego oraz art. 33 § 2 i § 3 kpa, bo korespondencja była kierowana do pełnomocnika mimo braku dokumentu pełnomocnictwa, którego nie udało się odtworzyć w postępowaniu odtworzeniowym, w którym nawet nie wezwano pracowników odpowiedzialnych za dokumentację do złożenia wyjaśnień; 4) art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 upzp, bo w mapa stanowiąca część graficzną wniosku nie nosi znamion kopii, nie oznaczono powierzchni podlegającej przekształceniu i nie oznaczono zjazdu z drogi powiatowej; 5) art. 61 ust. 3 upzp oraz art. 6 i art. 53 ugn, bo nie wiadomo, po co terenom rolnemu i leśnemu (co do których inwestor nie planuje zabudowy mieszkalnej) uzbrojenie terenu, ani czy w dokumentacji znajduje się decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś skarżący nie spotkał się z realizacją inwestycji infrastruktury technicznej na podstawie decyzji WZ; 6) art. 61 ust. 5a upzp i § 9 rozporządzenia, bo bez uzasadnienia odstąpiono od wykonania analizy urbanistycznej; 7) art. 10 § 1, art. 81, art. 7 i art. 77 § 1, art. 8 i art. 80 kpa, bo w postępowaniu udziału nie brało udziału kilkunastu właścicieli działek przyległych (od nr [...] do nr [...] oraz nr [...] i nr [...]), którym rozbudowa sieci wodociągowej miała zapewnić dostęp do mediów; 8) art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez uznanie, że rażące naruszenie prawa nie nastąpiło. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, wskazując przy tym, że: 1) przepisy u.p.z.p. nie uzależniają wydania decyzji WZ od posiadania przez wnioskodawcę aktualnych warunków przyłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej; 2) brak pełnomocnictwa wnioskodawcy w aktach nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji WZ, bo akta zaginęły, a przepisy kpa pozwalają na reprezentowanie małżonka bez wzywania o pełnomocnictwo; 3) braki wniosku nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji WZ, bo mapa załączona do decyzji WZ ma już adnotację o przyjęciu do zasobu geodezyjnego; 4) inwestycja nie była inwestycją celu publicznego, bo była przeznaczona na cele własne osoby fizycznej; 5) analiza urbanistyczna zgodnie z art. 61 ust. 3 upzp nie była wymagana, a art. 61 ust. 5a upzp w dacie wydawania decyzji WZ nie obowiązywał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga odniosła zamierzony skutek, jednak nie z powodów, które zostały w niej wskazane. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja SKO w Kielcach, którą organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego - rozbudowy sieci wodociągowej na części działki nr [...] w obrębie W., gmina P.. Skarżący w swoim wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy wskazał, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z przepisem art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wyjaśniło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji charakter i specyfikę nadzwyczajnego postępowania jurysdykcyjnego jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, dlatego nie ma potrzeby ponawiania tych rozważań. Przypomnieć jedynie należy, że postępowanie to - w największym skrócie- polega na zbadaniu, czy decyzja której wniosek dotyczy nie jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, przy czym badanie to następuje według stanu prawnego i faktycznego, obowiązującego w dacie wydania badanej decyzji. Co do rozumienia przesłanki "rażącego naruszenia prawa", to wskazać należy, że pojęcie to nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Tym niemniej instytucja ta doczekała się bogatego orzecznictwa i piśmiennictwa. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie prezentowane są zaś poglądy, zgodnie z którymi stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 k.p.a.) a zatem pojęcie to musi być interpretowane wąsko. Oznacza to, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią, nie budzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie, normy prawnej. Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest dotknięta decyzja, której treść stanowi zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Poza tym za rażące należy również uznać takie naruszenie prawa, gdy w jego wyniku powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (Wyrok NSA z 29.07.2025 r., I OSK 1385/22, LEX nr 3908607). Decyzja Wójta Gminy P. o warunkach zabudowy dla budowy odcinka sieci wodociągowej została wydana w dniu 14 marca 2017 r. i nastąpiło to, zdaniem Sądu, w niewłaściwym trybie. Dla tego rodzaju inwestycji niezbędne było przeprowadzenie postępowania o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a nie postępowania o ustalenie warunków zabudowy. W tym czasie stan prawny dotyczący zasad lokalizacji inwestycji celu publicznego był następujący. Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 778 t.j.): 1. Inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art. 61 ust. 2a. 2. Nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane: 1)polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo 2)niewymagające pozwolenia na budowę. 2a. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budowa sieci, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 19a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 1 pkt 19a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 201 r. poz. 290 t.j.), pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: 19a) sieci: a)elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 1 kV, b)wodociągowych, c)kanalizacyjnych, d)cieplnych, e)telekomunikacyjnych. Przywoływany wyżej ust. 2a w art. 50 u.p.z.p. oraz pkt 19a w art. 29 ust. 1 u.p.b. dodany został tą sama ustawą: z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 443), która weszła w życie 28 czerwca 2015 r. Oznacza to, że w dacie wydania decyzji Wójta Gminy P. o warunkach zabudowy dla rozbudowy odcinka sieci wodociągowej z dnia 14 marca 2017 r., przepisy te obowiązywały już od prawie dwóch lat. Dalej wskazać należy, że według stanu prawnego z daty wydania decyzji Wójta Gminy P. z dnia 14 marca 2017 r., ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym definiowała (art. 2 pkt. 5) "inwestycję celu publicznego" jako działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 i 1777 oraz z 2016 r. poz. 65). Natomiast art. 6 pkt. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowił, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy są: budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W świetle przytoczonych wyżej, jasnych i nie budzących wątpliwości interpretacyjnych przepisów, budowa sieci wodociągowej wymagała w dniu 14 marca 2017 r. wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a nie decyzji o warunkach zabudowy, niezależnie o tego, jaki był status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania. Nie miało zatem znaczenia to, że inwestycje tę realizuje osoba fizyczna z własnych środków i dla własnych celów, istotne natomiast było to że budowa sieci wodociągowej realizowała cel publiczny o znaczeniu lokalnym – gminnym. Najistotniejsza różnica między tymi dwoma trybami postępowania dotyczącymi lokalizowania inwestycji dotyczyła sposobu zawiadamiania: o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie. W przypadku inwestycji celu publicznego strony zawiadamiane były w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, natomiast inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamiano na piśmie. Do doręczeń w drodze ogłoszenia publicznego zastosowanie miał art. 49 k.p.a., zgodnie z którym : § 1. Jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. § 2. Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Przepisy wyżej cytowane co prawda mówią o "zawiadomieniu" stron, jednak w rzeczywistości jest to konstrukcja regulująca specyficzny rodzaj doręczenia decyzji ( i innych rozstrzygnięć w sprawie). Z uwagi na dwojaki sposób doręczania przewidziany w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. dla każdej z dwóch grup podmiotów inaczej będzie rozpoczynał bieg termin do wniesienia odwołania od decyzji kończącej postępowanie. W stosunku do podmiotów, którym doręczono na piśmie zawiadomienie o wydaniu decyzji, termin do wniesienia odwołania rozpocznie bieg od dnia zapoznania się z decyzją w formie i warunkach wskazanych w zawiadomieniu. Jeżeli wraz z zawiadomieniem stronie zostanie przekazana decyzja, to ww. termin rozpocznie bieg od dnia doręczenia tej decyzji zgodnie z zasadami ogólnymi kodeksu postępowania administracyjnego. W stosunku do podmiotów zawiadamianych w drodze ogłoszenia publicznego bieg terminu rozpoczyna się w dniu, w którym dokonano publicznego, w sensie dostępności dla osób zainteresowanych, udostępnienia decyzji administracyjnej (zob. wyrok NSA z 15.06.2012 r., II OSK 847/12, LEX nr 1216776). Innymi słowy ustawowo regulowane zasady publicznych obwieszczeń wiążą się z zapewnieniem stronom czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. W piśmiennictwie wiąże się zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym z ugruntowanym w prawie europejskim i systemach krajowych prawem do wysłuchania, zwanym też prawem do obrony (zob. Z. Kmieciak [w:] System..., t. 3, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, s. 355). Prawo to, określone w art. 41 ust. 2 lit. a KPPUE jako element prawa do dobrej administracji oraz w art. 14 i 16 ust. 1 i 2 rekomendacji CM/Rec(2007)7, odnosi się do roszczenia procesowego o to, aby być wysłuchanym (right to be heard). W orzecznictwie TS przyjmuje się, że obejmuje ono prawo do użytecznego i skutecznego przedstawienia stanowiska strony w każdym postępowaniu administracyjnym, w którym może zostać wydana decyzja wywierająca niekorzystny wpływ na jej prawa lub interesy (zob. wyrok TS z 22.11.2012 r., C-277/11, M. v. Minister for Justice, Equality and Law Reform i in., EU:C:2012:744, LEX nr 1227117; zob. M. Kowalik-Bańczyk, Prawo..., s. 95). J. Wegner [w:] Z. Kmieciak, M. Wojtuń, J. Wegner, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2023, art. 10. Zatem stwierdzone w decyzji Wójta Gminy P. naruszenie prawa jest rażące nie tylko przez wzgląd na naruszenie jasnych i nie budzących wątpliwości interpretacyjnych obowiązujących wówczas przepisów, ale również ze względu na naruszenie prawa strony do udziału w postępowaniu, co stoi w sprzeczności z zasadami praworządności. Nie można bowiem wykluczyć, że gdyby organ zastosował tryb właściwy, a obwieszczenie zostało prawidłowo dokonane, to skarżący bez przeszkód mógłby wziąć udział w toczącym się postępowaniu, a przynajmniej mógłby się o nim dowiedzieć. Z przyczyn wyżej opisanych, za całkowicie chybione należy uznać stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach, zgodnie z którym sporna inwestycja nie stanowiła inwestycji celu publicznego, bo przedsięwzięcie zostało "wskazane przez osobę fizyczną z przeznaczeniem na własne cele". Rzeczą obywatela jest złożyć do organu administracyjnego taki wniosek, jaki uważa za właściwy, a rzeczą tego organu jest rozpatrzeć wniosek w takim trybie jaki nakazują obowiązujące przepisy, nie zaś w sposób "oczekiwany" przez wnioskodawcę. Wobec stwierdzenia naruszeń wyżej opisanych, rozważanie zasadności pozostałych zarzutów skargi jest już bezprzedmiotowe. Ponownie prowadząc postępowanie organ będzie obowiązany uwzględnić powyższe poglądy, stosownie do art. 153 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja tego samego organu została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 200 zł składa się kwota tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu.