II SA/Kr 912/04

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie : WSA Małgorzata Brachel-Ziaja AWSA Mariusz Kotulski / spr. / Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2005 r. sprawy ze skargi K. K. na uchwałę Rady Miasta N. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutu w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. - skargę oddala - II SA/Kr 912/04 UZASADNIENIE Na podstawie uchwały Rady Miasta w N. z dnia [...] grudnia 2000r. Nr [...] przystąpiono do sporządzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta N. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 22 kwietnia 2003r. do 23 maja 2003r. Pismem z 20 maja 2003r. zarzut do powyższego projektu planu wniósł K.K. (zwany dalej skarżącym). Wypłynął on do Urzędu Miasta N. w dniu 23.05.2003r. W zarzucie tym skarżący kwestionował ustalenia przyjęte w planie dotyczące lokalizacji całodobowej stacji paliw płynnych w obrębie jego działki nr "1" lub bezpośredniego jej sąsiedztwa. Wskazał, iż na terenie jego nieruchomości znajdują się budynki, w tym budynek mieszkalny, a realizacja stacji paliw w bliskim sąsiedztwie "nie godzi się z warunkami bezpieczeństwa oraz prawa budowlanego. Ponadto na mojej posesji znajduje się ujecie wody, a budowa stacji oraz jej eksploatacja mogłaby spowodować skażenie wody lub jej brak. Nadmieniam również, że studnia leży w 150 metrowej strefie ochrony sanitarnej od planowanego cmentarza." Rada Miasta w N. uchwałą z dnia 31 maja 2004r. Nr [...] odrzuciła powyższy zarzut. W uzasadnieniu tej uchwały opisano stan faktyczny i prawny sprawy w przedmiocie wniesionego zarzutu. Wskazano, iż działka nr "1", która jest własnością K.K., jest obecnie wyłączona w dużej części z zainwestowania z uwagi na położenie w terenach pasa drogowego i wymaganą linią zabudowy. Obecne ustalenia projektu planu odnoszące się do tego ternu nie ulegają zmianie w stosunku do poprzedniego planu oraz studium. "Lokalizacja stacji paliw z kompleksem usług, jest utrzymaniem dotychczasowego przeznaczenia terenu związanego z obsługą trasy komunikacyjnej do B. i przejścia granicznego w J. Jedynie kompleksowe zagospodarowanie terenów przeznaczonych pod usługi komercyjne związane z projektowaną stacją paliw, daje możliwość prawidłowego zagospodarowania przedmiotowej działki." Odnośnie pozostałych zarzutów zwrócono uwagę, iż "w zakresie zaopatrzenia w wodę przewidziana jest budowa publicznego wodociągu. W wyłożonym projekcie planu studnia zlokalizowana na działce "1" znajdowała się w odległości 165m od granic cmentarza, a po uwzględnieniu w części protestów dotyczących lokalizacji cmentarza studnia znajduje się w odległości 185 m od terenu cmentarza." W części prawnej uzasadnienia powołano przepisy ustawy o samorządzie gminnym, ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy prawo budowlane, ustawy o drogach publicznych, ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tłumacząc ich zastosowanie w sprawie. W skardze z dnia 11 lipca 2004r. (wniesioną do Urzędu Gminy N. w dniu 12.07.2004r.) K.K. skierowaną na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wskazał, iż budowa w bezpośredniej sąsiedztwie stacji paliw spowoduje spadek wartości jego nieruchomości. Wnosi o odsunięcie planowanej stacji na większą odległość. Zarzucił także, że w uzasadnieniu uchwały brak wyjaśnienia kwestii uciążliwości, bezpieczeństwa oraz odległości względem istniejących budynków. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta N. wniósł o oddalenie skargi ustosunkowując się do podniesionych przez skarżącego zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy najpierw zwrócić uwagę na pewne cechy charakterystyczne tego rodzaju uchwał i na specyfikę ich kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Po pierwsze proces planistyczny składa się z kilku etapów i na każdym z nich zainteresowanemu służą odmienne środki obrony przed tymi regulacjami planu, które godzą w jego uprawnienia lub w jego interesy prawne. W szczególności w pierwszym etapie przygotowania planu dochodzi do wyłożenia jego projektu do publicznego wglądu i do zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Organu gminy mają prawo ich przyjęcia lub odrzucenia, przy czym uchwała rady gminy w sprawie odrzucenia zarzutu powinna zawierać faktyczne i prawne uzasadnienie. Rada winna w tym uzasadnieniu przedstawić wyniki wniesionego zarzutu i wytłumaczyć przyjęte rozstrzygnięcie przedstawiając sytuację faktyczną wnoszącego zarzut (sytuację jego nieruchomości), a także wyjaśniając przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie, sposób ich interpretacji i ich związek z sytuacją adresata uchwały. Uchwała ta stanowi wyraz stanowiska organów Gminy, które wybrały je w ramach przysługującego im władztwa planistycznego i nie wywiera ona skutków prawnych w obrębie samego planu. Uchwała ta podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w specjalnym trybie (art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym). Skarga ta nie może jeszcze dotyczyć samych rozwiązań planistycznych (mamy tu jeszcze do czynienia z projektem planu, a nie z gotowym planem), ale jej przedmiotem może być ewentualne naruszenie prawa dotyczące odpowiedzi udzielonej na wniesiony wcześniej zarzut. Następnie dopiero dochodzi do sporządzenia planu i uchwała o przyjęciu planu zagospodarowania przestrzennego podlega osobnej skardze do sądu administracyjnego, wnoszonej w trybie przepisów art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Po drugie Wojewódzki Sąd Administracyjny jest upoważniony do kontroli zgodności z prawem zaskarżonych do niego aktów (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r., Dz.U. nr 153, poz. 1269) i dlatego nie może kontrolować poglądów organów planistycznych, wyrażanych w odpowiedziach na zgłaszane zarzuty. Zgodnie z założeniami opisanymi wyżej Sąd nie może również na tym etapie badać legalności samego planu. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutów Sąd bada natomiast, czy zawiera ona prawidłowe - taktyczne i prawne uzasadnienie, rozpatrujące sytuację faktyczną i prawną podmiotu wnoszącego zarzut i wskazujące na to. że organy planistyczne nie działają dowolnie. Sąd bada również, czy uzasadnienie to operuje prawdziwymi faktami i czy prawidłowo łączy te fakty z obowiązującymi przepisami prawa, a wreszcie kontroluje sam sposób podjęcia uchwały i zachowanie przepisów określających tryb jej podejmowania. W analizowanej tu sprawie, biorąc pod uwagę powyższe założenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. W szczególności uchwała ta zawiera obszerne i wyczerpujące uzasadnienie, z którego wynika, że organy planistyczne wzięły pod uwagę okoliczności podniesione w zarzucie i zbadały indywidualną sytuację wnoszącej zarzut. Wytłumaczono od strony faktycznej i prawnej powody takiego a nie innego, projektowanego rozwiązania planistycznego, posługując się rzeczowymi argumentami. W szczególności wyjaśniono dokładnie przesłanki, którymi kierowano się wprowadzając określone przeznaczenie terenu w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W opisanej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa i z tego powodu oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1270).