II SA/Kr 920/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2016 r. sprawy ze skargi [....] z o.o. spółka komandytowa na decyzję Wojewody [....] z dnia 17 czerwca 2016 r. nr [....] w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności skargę oddala Decyzją z dnia 30 czerwca 2015 r. znak: [....] Starosta K. orzekł o odmowie przekształcenia na rzecz [....] Sp. z o.o. Sp. k. prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [....] o pow. 1,7568 ha, położonej w S. , gmina S. , obj. [....] . W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji wskazał, iż spółka [....] Sp. z o.o. Sp. k. nabyła umową sprzedaży Rep [....] z dnia 15.04.2014 r. prawo użytkowania wieczystego działki nr [....], obr. [....] , położonej w S. od Gminy S. , która była użytkownikiem wieczystym ww. nieruchomości, stanowiącej własność Skarbu Państwa na dzień 13 października 2005 r. na podstawie umowy darowizny i umowy ustanowienia użytkowania z 2 lipca 2004 r. W związku z powyższym organ I instancji ustalił, że zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, spółka [....] Sp. z o.o. Sp. k. jest następcą prawnym Gminy S. , która jako samorządowa osoba prawna zgodnie art. 1 ust. 1 b ww. ustawy nie mieściła się w grupie podmiotów objętych przepisem art. 1 ust. 1. Ponadto na podstawie zupełnego odpisu księgi wieczystej nr [....] organ I instancji stwierdził, że na nieruchomości nie znajdują się wyodrębnione lokale, a zatem, że wnioskodawca postępowania nie spełnia również kryterium określonego w art. 1 ust. 2 pkt 1 uprawniającego go do złożenia żądania o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności. W związku z powyższym wobec niespełnienia przesłanek podmiotowych do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości we własność przez wnioskodawcę postępowania, organ I instancji stwierdził, że spółka [....] Sp. z o.o. Sp. k. nie mieści się w grupie podmiotów uprawnionych do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własność. Ponadto Starosta K. w zaskarżonej decyzji zaznaczył, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt K 29/13 orzekł o niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 1 ust 1 i 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (DZ.U. z 2012 r., poz. 83) w zakresie w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 28.0.2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. nr 187, poz. 1110). Odwołanie od tej decyzji złożyła spółka [....] Sp. z o.o. Sp. komandytowa. Wojewoda [....] decyzją z dnia 17 czerwca 2016 r., znak [....] na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012r., poz. 83) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (zwanej dalej: "ustawą przekształceniową") oraz wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13, gdzie Trybunał orzekł m.in., iż art. 1 ust. 1 i 3 ustawy przekształceniowej - w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W świetle przywołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego stracił znaczenie art. 1 ust. 1b pkt 2 ustawy nowelizującej z 28 lipca 2011 r. ustawę z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, wyłączający z grupy podmiotów uprawnionych do przekształcenia (wśród których w art. 1 ust. 1 i w konsekwencji w art. 1 ust. 3 znajdowały się osoby prawne będące użytkownikami wieczystymi nieruchomości na dzień 13 października 2005 r. i ich następcy prawni) - państwowe i samorządowe osoby prawne, a także spółki handlowe, w odniesieniu do których Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego jest podmiotem dominującym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, ponieważ zgodnie z tym wyrokiem prawo przekształcenia użytkowania wieczystego nieruchomości we własność przysługuje tylko tym podmiotom, którym przyznano je na podstawie przepisów sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej, do których wnioskodawca, jako osoba prawna będąca następcą prawnym innej osoby prawnej (Gmina S. ), nie należy. Odnosząc się do zarzutów odwołania zauważono, że wnioskodawca nie posiadał również uprawnienia do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości we własność jako następca prawny Gminy S. - samorządowej osoby prawnej, wymienionej w art. 1 ust. 1b pkt 2 ustawy nowelizującej z 28 lipca 2011 r. Stosownie do przepisu art. 1 ust. 1, osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Wyżej wymieniony przepis stanowi normę ogólną, która została wyłączona przez lex specialis - tj. art. 1 ust. 1b, zgodnie z którym przepisu art. 1 ust. 1 nie stosuje się do nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste Polskiemu Związkowi Działkowców oraz nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste państwowym i samorządowym osobom prawnym, a także spółkom handlowym, w odniesieniu do których Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego jest podmiotem dominującym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych. W konsekwencji należy zatem potwierdzić, że organ I instancji co do zasady prawidłowo ustalił, że w związku z nabyciem prawa użytkowania wieczystego nieruchomości na podstawie umowy, w drodze sukcesji syngularnej spółka ta mogła nabyć tylko te prawa, które posiadał jej poprzednik prawny, a zatem, skoro Gmina S. znajdowała się w kręgu podmiotów określonych w art. 1 ust. 1b pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., wyłączonych z grupy podmiotów objętych uprawnieniem do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własności, nie mogła ona przenieść na odwołującą więcej praw niż sama posiadała. Organ odwoławczy przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 358/15 z dnia 8 czerwca 2015 r. wydany po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 10 marca 2015 r. - w sprawie, w której poprzednik prawny aktualnego użytkownika wieczystego był objęty wyłączeniem określonym w art. 1 ust. 1b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., natomiast wniosek aktualnego użytkownika wieczystego był rozpatrywany przez organ administracji w trybie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności - w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw. Skoro zatem wnioskodawca postępowania nie spełniał przesłanek podmiotowych do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własność, zbędne było podejmowanie czynności mających na celu ustalenie, czy nieruchomość, której dotyczy postępowanie spełniała przesłanki przedmiotowe do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własność. Na gruncie omówionych wyżej regulacji prawnych koniecznym jest łączne spełnienie zarówno przesłanek podmiotowych, jak i przedmiotowych przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, a zatem w kontekście stwierdzenia niespełnienia przez wnioskodawcę przesłanki podmiotowej, zbytecznym jest ustalanie możliwości ziszczenia się w niniejszej sprawie przesłanek przedmiotowych. Opisaną wyżej decyzję Wojewody [....] zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [....] sp. z o.o. sp. k. w S., zarzucając jej I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a., a to poprzez uzasadnienie rozstrzygnięcia niemal wyłącznie poprzez bezpośrednie skopiowanie uzasadnienia wydanego w innej sprawie rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego, przy jednoczesnym braku własnej analizy przepisów stanowiących podstawę kwestionowanej decyzji oraz pobieżnym ustosunkowaniu się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji; II. Naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 1 ust. 1b pkt 2 oraz art. 1 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. 2012, poz. 83, dalej jako "ustawa o przekształceniu"), poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zawarte w art. 1 ust. 1b pkt 2 ustawy o przekształceniu wykluczenie możliwości przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności odnosi się nie tylko do podmiotu wskazanego w tym przepisie, lecz również dotyczy jego następców prawnych niezależnie od tego, czy podmioty te są objęte dyspozycją art. 1 ust. 1b ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, a w konsekwencji także 2. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości poprzez jego niezastosowanie i odmowę przekształcenia przysługującego Skarżącej prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [....], położonej w S. , dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [....]. Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Staroście K. , a nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej zwana p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Dokonując w powyższym zakresie kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 83 ze zm., dalej oznaczona jako ustawa przekształceniowa), a dla wykładni tych przepisów znaczenie ma również wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13. Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy przekształceniowej, osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Zgodnie z art. 1 ust. 1a z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą wystąpić również osoby fizyczne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości, jeżeli użytkowanie wieczyste uzyskały: 1) w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów, przed dniem 5 grudnia 1990 r.; 2) na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). W myśl art. 1 ust. 1b ustawy przekształceniowej, przepisu ust. 1 nie stosuje się do: 1) nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste Polskiemu Związkowi Działkowców; 2) nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste państwowym i samorządowym osobom prawnym, a także spółkom handlowym, w odniesieniu do których Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego jest podmiotem dominującym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439 oraz z 2010 r. Nr 167, poz. 1129); 3) nieruchomości, wobec których toczy się postępowanie administracyjne, mające na celu nabycie nieruchomości lub jej części pod inwestycję celu publicznego. Jak wynika z art. 1 ust. 2 ustawy przekształceniowej, z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, w prawo własności nieruchomości, mogą również wystąpić: 1) osoby fizyczne i prawne będące właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego; 2) spółdzielnie mieszkaniowe będące właścicielami budynków mieszkalnych lub garaży. Zgodnie z art. 1 ust. 3 z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą również wystąpić osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 1 i 1a, oraz osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 2. Stosownie zaś do art. 1 ust. 4 ustawy przekształceniowej przepisy ust. 1a pkt 2 i ust. 2 pkt 1 stosuje się również do osób, które prawo użytkowania wieczystego albo udział w tym prawie uzyskały po dniu 13 października 2005 r. Stan faktyczny niniejszej sprawy jest bezsporny. Strona skarżąca pismem z dnia 18 września 2014 r. (data wpływu do organu I Instancji) wystąpiła z wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności działki nr [....] , obr. [....] , położonej w S. Skarżąca nabyła prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości umową sprzedaży Rep [....] z dnia 15.04.2014 r od Gminy S. , która była użytkownikiem wieczystym ww. nieruchomości, stanowiącej własność Skarbu Państwa na dzień 13 października 2005 r. na podstawie umowy darowizny i umowy ustanowienia użytkowania z 2 lipca 2004 r. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w aktualnym stanie prawnym stronie skarżącej przysługuje roszczenie o przekształcenie prawa użytkowanie wieczystego nieruchomości, które to prawo nabyła od swojej poprzedniczki prawnej Gminy S. , będącej użytkownikiem wieczystym gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa. Wniosek o przekształcenie był rozpatrywany w trybie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości - w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110) i po wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. K 29/13, który istotnie modyfikuje rozumienie obecnego brzmienia art. 1 ustawy przekształceniowej. Trybunał Konstytucyjny określił bezspornie, że art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r. poz. 83) w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110), jest niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym w pierwszej kolejności ustalić należy, czy Gminie S. (osobie prawnej) przysługiwało uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110). Ustawa przekształceniowa według stanu prawnego sprzed nowelizacji (art.1) umożliwiała dokonanie przekształcenia osobom fizycznym, które 13 października 2005 r. były użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych. Ponadto o przekształcenie mogły wnosić osoby fizyczne i prawne będące właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmował prawo użytkowania wieczystego, nawet jeżeli udział w użytkowaniu wieczystym nabyły po 13 października 2005 r., oraz spółdzielnie mieszkaniowe będące właścicielami budynków mieszkalnych lub garaży. Nadto przekształcenia mogły żądać osoby fizyczne, które 13 października 2005 r. były użytkownikami wieczystymi nieruchomości, jeżeli użytkowanie wieczyste uzyskały: - w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów, przed 5 grudnia 1990 r., - na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279; dalej: dekret). Tym podmiotom uprawnienie przysługiwało niezależnie od przeznaczenia nieruchomości oraz nawet wówczas, gdy prawo użytkowania wieczystego albo udział w tym prawie uzyskały po 13 października 2005 r. Jedynymi zatem osobami prawnymi, którym przed nowelizacją ustawy przekształceniowej przysługiwało prawo żądania przekształcenia użytkowania wieczystego we własność, były osoby prawne będące właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmował prawo użytkowania wieczystego oraz spółdzielnie mieszkaniowe będące właścicielami budynków mieszkalnych lub garaży oraz osoby prawne będące ich następcami prawnymi. Gmina S. jako jednostka samorządu terytorialnego, w katalogu tych podmiotów nie mieściła się, jako że nie jest spółdzielnią mieszkaniową, a na przedmiotowej nieruchomości nie było wyodrębnionych lokali stanowiących jej własność. Tym samym skarżąca nie może obecnie mieć więcej praw niż miałaby jej poprzedniczka prawna (Gmina S. ). Następstwo prawne oznacza wejście w prawa i obowiązki poprzednika prawnego. Skoro po stronie Gminy S. nie powstało prawo do przekształcenia, to nie może być mowy o następstwie prawnym w omawianym zakresie. Rację ma zatem organ, wskazując za wyrokiem WSA w Krakowie sygn. IISA/Kr 358/15, że " aby osoba fizyczna lub prawna, która nabyła prawo użytkowania wieczystego w drodze sukcesji syngularnej (tak, jak strona skarżąca w niniejszej sprawie w drodze umowy sprzedaży), mogła żądać przekształcenia nabytego prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, podmiot, od którego prawo to nabyła, musi spełniać kryteria określone w art. 1 ust. 1, ust. 1a lub ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Wyłącznie w takim przypadku można uznać, że osoba taka jest następcą prawnym w rozumieniu art. 1 ust. 3 tej ustawy i z faktu tego wywodzić prawo do przekształcenia." Poczynić wszakże należy jedno zastrzeżenie, a mianowicie takie, że wyrok ten zapadł w podobnym lecz nie identycznym stanie faktycznym. Otóż w niniejszej sprawie przywoływanie art. 1 ust. 1b pkt. 2 ustawy przekształceniowej jest o tyle nieadekwatne, że gmina nie jest samorządową osobą prawną. Co prawda ustawa przekształceniowa nie zawiera własnej definicji "samorządowej osoby prawnej", jednak uprawnione zdaniem Sądu będzie sięgnięcie do art. 4 pkt. 9a i 9b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 z późn. zm.), które wyraźnie definiują i rozróżniają samorządowe osoby prawne (osoby prawne powoływane lub tworzone przez organy jednostek samorządu terytorialnego) oraz jednostki samorządu terytorialnego (gmina, powiat lub województwo). Za wskazaną wyżej wykładnią przepisów ustawy przekształceniowej przemawia również ten fragment uzasadnienia wyroku TK sygn. K 29/13, w którym Trybunał stwierdza: "Z punktu widzenia własności podmiotów publicznych niewątpliwie największe znaczenie ma rozszerzenie podmiotowe, które nawet Marszałek Sejmu, wnioskujący o uznanie konstytucyjności kwestionowanego przepisu, określił jako "radykalne". W istocie obejmuje ono: - osoby fizyczne inne niż te, które 13 października 2005 r. były użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę i nieruchomości rolnych, - ogół osób prawnych, oprócz spółdzielni mieszkaniowych oraz osób prawnych, które 13 października 2005 r. były właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmował prawo użytkowania wieczystego, - osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi podmiotów, które uzyskały możliwość przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie ustawy nowelizującej z 2011 r. Sytuacja podmiotów wskazanych w art. 1 ust. 3 ustawy o przekształceniu z 2005 r. stanowi pochodną uprawnień nabytych na podstawie art. 1 ust. 1 i dlatego nie wymaga odrębnej oceny konstytucyjnej." Tym samym Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę nie podzielił zarzutów skargi oraz przedstawionego w niej stanowiska odnośnie wykładni przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji podjęły w toku postępowania wszelkie wymagane przez ustawodawcę czynności i wywiązały się z obowiązków nałożonych na nie przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W szczególności nie jest uchybieniem przepisom prawa procesowego mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy posłużenie się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uzasadnieniem wyroku sądu administracyjnego, poprzez jego obszerne zacytowanie. W sprawie nie jest sporny stan faktyczny lecz prawny, zatem posłużenie się poglądem prawnym zawartym w wyroku sądu zapadłym w podobnej sprawie nie jest błędem. Wobec powyższego skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.