II SA/Kr 933/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik- Dobosz (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Paweł Darmoń Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2018 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 maja 2018 r. (znak: [...]) na podstawie: - art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm. – dalej jako: u.p.z.p.), - § 3-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 – dalej jako: rozporządzenie lub rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r.) oraz - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania J. M., działającego imieniem Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K., B. M., działającej imieniem Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K., K. G., działającego imieniem Wspólnoty Mieszkaniowej [...] od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 26 lutego 2018 r., Nr [...] (znak: [...]) ustalającej na wniosek M. O. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego "rozbudowa i przebudowa istniejącego budynku technicznego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na funkcję mieszkalną jednorodzinną (z garażem wbudowanym) w części położonej na działce nr [...] obr. [...] w rejonie ul. [...] w K.", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 26 lutego 2018 r. Nr [...] (znak: [...]), Prezydent Miasta K. ustalił na wniosek M. O., warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego "rozbudowa i przebudowa istniejącego budynku technicznego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na funkcję mieszkalną jednorodzinną (z garażem wbudowanym) w części położonej na działce nr [...] obr. [...] w rejonie ul. [...] w K.". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ l instancji streścił przebieg postępowania w sprawie. Wskazano, że przedmiotowa decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po uchyleniu uprzedniej decyzji tego organu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Podkreślono również, że w toku postępowania uzyskano wymagane prawem opinie i uzgodnienia, zaś projekt decyzji przygotował mgr inż. A. U., który przeprowadził także analizę urbanistyczno-architektoniczną w przedmiotowej sprawie. Tym samym na podstawie analizy oraz przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne spełniało wymagania określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Odwołania od ww. decyzji wnieśli J. M., działający imieniem Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K., B. M., działająca imieniem Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K., K. G. działający imieniem Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K.. Ponadto zaznaczono, że do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynął także wniosek M. W. oraz L. W., domagających się dopuszczenia ich do udziału w charakterze stron postępowania. Niemniej jednak organ odwoławczy, po wstępnym zbadaniu odwołań i wniosków pod względem formalnym, przyjął do rozpoznania odwołanie złożone przez ww. członków Wspólnot Mieszkaniowych. Z kolei w kwestii pisma M. W. oraz L. W. wskazano, że organ II instancji wydał postanowienie o niedopuszczalności odwołania z uwagi na brak przymiotu strony postępowania. Wyjaśniono bowiem, że pomimo wezwania z dnia 20 kwietnia 2018 r. o wykazanie indywidualnego interesu prawnego w zakreślonym terminie, strony nie wykazały takiego interesu i dlatego też uznano, iż reprezentacja przez Wspólnotę Mieszkaniową, czyniła zadość ochronie interesu prawnego M. W. oraz L. W.. Organ odwoławczy wskazał, że odwołujący się J. M. podniósł, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie posiadało dostępu do drogi publicznej, wystarczającego dla realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego, na co w toku trwającego kilka lat postępowania zwracano uwagę w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 lutego 2011 r. Zdaniem ww. odwołującego się, dz. nr [...] nie posiadała bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, umożliwiającego realizację planowanej inwestycji budowlanej, a istniejące utwardzone przejście nie służyło prowadzeniu komunikacji i dojazdu do działki, zwłaszcza ciężkich samochodów. Wskazano przy tym, że w czasie powstania Wspólnoty, działka ta służyła celom rekreacyjnym, a na utrzymanie jej stanu technicznego Wspólnota ponosiła określone nakłady. Wyjaśniono również, że dostęp do drogi publicznej istniał w sensie prawnym, ale faktycznie był on istotnie utrudniony, a droga nie spełniała wymagań wynikających z odpowiednich przepisów, zaś z uwagi na jej parametry i wzmożony ruch pieszych nie mogła ona być wykorzystywana jako droga dojazdowa. Podano też, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w bezpośrednim sąsiedztwie stacji transformatorowej nie jest dopuszczalna. Dodatkowo podniesiono, że wątpliwości budził również charakter inwestycji, która miała wiązać się ze zmianą sposobu użytkowania budynku technicznego na mieszkalny, przy czym w rzeczywistości – zdaniem odwołującego się – chodziło o to, czy stanowiący jedną konstrukcyjnie całość budynek techniczny, można podzielić na dwie odrębne jednostki, z których jedna zachowuje swój byt, a druga traci swój funkcjonalny charakter. Jednocześnie w treści odwołania zakwestionowano wysokość planowanego zamierzenia inwestycyjnego, jak też zwrócono uwagę na okoliczność, że odmówiono prawa do udziału w postępowaniu indywidualnym właścicielom mieszkań przy ul. [...], których okna bezpośrednio będą wychodzić na teren planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało także, że odwołująca się B. M. podniosła zarzuty analogiczne, jak J. M., stąd też uznano, że zostaną one rozpatrzone łącznie. Z kolei w odniesieniu do odwołania wniesionego imieniem Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K. przez K. G., organ odwoławczy podał, że odwołujący się wskazał, iż organ l instancji w zaskarżonej decyzji nie ustosunkował się do zgłaszanych w imieniu Wspólnoty mieszkaniowej zarzutów dotyczących projektu zaskarżonej decyzji. Ponadto podano, że zarzucił on wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. W tym zakresie odwołujący się podniósł, że w decyzji wskazano, iż linię zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wyznaczono, jako przedłużenie linii zabudowy na działkach sąsiednich, gdy tymczasem, wyznaczona na tej podstawie linia zabudowy w istocie stanowiła przedłużenie zabudowy jedynie skrzydła bloku mieszczącego się na dz. nr [...], a więc nie na działkach sąsiednich, a tylko jednej działce sąsiedniej. Odwołujący się zarzucił też ustalenie parametru wysokości planowanego zamierzenia inwestycyjnego z naruszeniem przepisów ww. rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. przez odstąpienie od wyznaczenia go na poziomie § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia. Błędnie także w ocenie odwołującego się, ustalono geometrię dachu przez dopuszczenie, by projektowana nieruchomość posiadała dach płaski. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po zapoznaniu się z aktami sprawy opisało na wstępie instrumenty (miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, indywidualne decyzje administracyjne) oraz zasady kształtowania ładu przestrzennego, powołując w tym zakresie stosowne regulacje u.p.z.p. (w tym przede wszystkim art. 61 ust. 1, art. 60 ust. 4, art. 2 pkt 1 oraz art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p.) oraz rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. (§ 2 pkt 1, § 3, § 4-8) i w oparciu o powyższe unormowania wskazało na konieczność uwzględnienia zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) oraz sporządzenia analizy architektoniczno-urbanistycznej (§ 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.) przy określaniu wymagań dotyczących nowej zabudowy. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę, że sposób sporządzania analizy, jak i poszczególne zasady ustalania warunków zagospodarowania dla projektowanej inwestycji, a podane w ww. rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r., powinny być przestrzegane i realizowane. W tym zakresie organ II instancji wskazał, że w celu ustalenia cech, wskaźników i parametrów nowej zabudowy przeprowadzona została analiza urbanistyczno-architektoniczna przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, tj. mgr inż. arch. A. U. w styczniu 2018 r. (k. 462-466). Zaznaczono również, że w analizie wokół terenu inwestycji – stosownie do treści § 3 ww. rozporządzenia – wyznaczono obszar analizowany przyjmując, że szerokość frontu terenu, objętego inwestycją kubaturową wynosi 18 m, wobec powyższego dla zamierzenia inwestycyjnego wyznaczono obszar analizowany w odległości 3 x 18 m, czyli 54 m. Podkreślono przy tym, że w tak wyznaczonym obszarze ustalono, iż istnieją działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, zabudowane w sposób pozwalający na ustalenie cech, wskaźników i parametrów nowej zabudowy. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, iż dostrzegł pewną nieścisłość w wyznaczeniu obszaru analizowanego, dlatego też w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego wezwano analizatora do złożenia stosownych wyjaśnień, w ramach których analizator wyjaśnił, iż teren objęty wnioskiem był tożsamy z terenem inwestycji i była to powierzchnia całej dz. nr [...]. W ten sposób w ocenie organu II instancji, wyjaśniono wystarczająco nieścisłość związaną z odniesieniem się do szerokości frontu działki zajętej pod inwestycję kubaturową. W dalszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do poszczególnych parametrów zabudowy, przywołując przy tym odpowiednie regulacje rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. W nawiązaniu do powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się do linii zabudowy (§ 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.) podało, że w przedmiotowej sprawie (załącznik nr 1 do zaskarżonej decyzji) wyznaczono linię zabudowy na podstawie § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia z 2003 r. na przedłużeniu płaszczyzny elewacji północnej i południowej, południowo-wschodniego skrzydła budynku mieszkalnego na dz. nr [...]. Z kolei w załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji wskazano, że w obszarze analizowanym budynku, usytuowane są w różnych odległościach od granicy z działką drogową nr [...] ul. [...]. Podkreślono również, że ze względu na to, iż planowana inwestycja znajdować się będzie w głębi terenu zabudowy, aby można było jej kształt wpisać w istniejącą formę zabudowy, trzeba będzie wyznaczyć linie analogicznie do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Organ odwoławczy zaznaczył, że w tym kontekście postanowiono nawiązać do południowo-wschodniego skrzydła bloku i wyznaczyć linie zabudowy. Niemniej jednak w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wyznaczenie linii zabudowy w przedmiotowej sprawie budziło wątpliwości, gdyż w załączniku nr 1 wskazano, iż wyznaczono jedną nieprzekraczalną linię zabudowy, zgodnie z oznaczeniem graficznym nr 2 i nr 4. Tymczasem organ II instancji zwrócił uwagę, że na załącznikach graficznych nr 2 i nr 4 wyznaczono dwie linie zabudowy. Podobnie też wskazano, że w załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji mowa była nie o linii, ale o liniach zabudowy. Tym samym zdaniem organu odwoławczego, występowały rozbieżności w obrębie zaskarżonej decyzji (między załącznikiem nr 1 a załącznikami nr 2, 3 i 4). W tym zakresie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało jednak, że na jego wezwanie organ l instancji wyjaśnił, iż wyznaczono dwie linie zabudowy, jedną na przedłużeniu płaszczyzny elewacji północnej – południowo-wschodniego skrzydła budynku mieszkalnego na dz. nr [...] oraz drugą, na przedłużeniu płaszczyzny elewacji południowej – południowo-wschodniego skrzydła budynku mieszkalnego na dz. nr [...] i obie miały charakter linii nieprzekraczalnych oraz wyrysowane zostały na załącznikach graficznych nr 2 i nr 4. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia organ odwoławczy podniósł, że w jego ocenie, usuwały one wszelkie wątpliwości odnośnie przebiegu linii zabudowy, a w związku z tym należało uznać, że linie te zostały wyznaczone w sposób prawidłowy. Odnosząc się natomiast do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy (§ 5 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.) podano, iż w przedmiotowej sprawie w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji ustalono łączny wskaźnik dla nowej i starej zabudowy w przedziale od 25% do 28% odwołując się do § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia. Z kolei w załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji wskazano, iż wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki/terenu w obszarze analizowanym był zróżnicowany i wynosił od 15% do ok. 59%. Dodano także, że szczegółowy opis wskaźników dla poszczególnych działek zawarto w tabeli stanowiącej załącznik do analizy urbanistyczno-architektonicznej z 2016 r. Ponadto zaznaczono, że średni wskaźnik zabudowy w obszarze analizowanym wynosił 28%, zaś średni wskaźnik zabudowy dla funkcji mieszkalnej jednorodzinnej wynosił 30%. Wyjaśniono również, że dla wnioskowanej działki można będzie wielkość tego wskaźnika wyznaczyć na poziomie nieprzekraczającym wskaźnika średniego, mając na względzie zabudowę w obszarze analizowanym, jak i wnioskowane przez inwestora parametry nowej zabudowy. Tym samym, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, parametr ten został wyznaczony prawidłowo i znajdował oparcie w analizie. Podkreślono także, że na wezwanie organu odwoławczego, inwestor przedłożył zaktualizowane szczegółowe zestawienie sposobu kształtowania się tego wskaźnika w obszarze analizowanym. W tym jednak zakresie zdaniem organu II instancji, jako podstawę prawną jego wyznaczenia należało wskazać § 5 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r., a nie jak podnieśli odwołujący się, § 5 ust. 1 tego rozporządzenia. Z kolei w odniesieniu do szerokości elewacji frontowej (§ 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.) organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie w załączniku nr 1 parametr ten wyznaczono na poziomie 14 m z tolerancją do 10%, zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia. Jednocześnie zaznaczono, że z załącznika nr 3 do zaskarżonej decyzji wynikało, iż szerokości elewacji frotowych w obszarze analizowanym są zróżnicowane. Wyjaśniono również, że szczegółowe szerokości elewacji frontowych stanową załącznik do analizy urbanistyczno-architektonicznej, tj. w istocie stanowią one załącznik do analizy z 2016 r. sporządzanej dla przedmiotowej sprawy. W tym zakresie podkreślono, że średnia szerokość elewacji frontowych w obszarze analizowanym wynosiła 14 m. Dlatego też w ocenie organu odwoławczego, dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego należy wyznaczyć szerokość elewacji frontowej na poziomie średnim, tj. 14 m z tolerancją 10%, która mieściła się w przedziałach elewacji frontowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz występowała wśród nich. Tym samym, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławcze, parametr ten został wyznaczony prawidłowo. Dodatkowo odnosząc się do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (§ 7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.) organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji została określona na poziomie 9 m z tolerancją do 1 m, wskazując przy tym, że wysokość rzędnej nie będzie mogła przekraczać 265,00 m. Z kolei w załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji wskazano, iż parametr wysokości w obszarze analizowanym był zróżnicowany, natomiast najwyższe budynki (wysokość do ok. 13 m) posiadały budynki na dz. nr [...] i [...] w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Dlatego też uznano, że dla planowanej zabudowy można wyznaczyć wysokość na poziomie 9 m z tolerancją do 1 m, czyli zgodnie z wyjaśnieniami analizatora w przedziale od 8 m do 10 m. Mając na uwadze sposób kształtowania się parametru wysokości w obszarze analizowanym, wynikający z analizy (zaktualizowanej analizy – k. 606), zdaniem organu odwoławczego, stwierdzić należało, że parametr ten został wyznaczony prawidłowo. Ponadto w odniesieniu do geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki – § 8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.), organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji ustalono dach płaski, natomiast w załączniku nr 3 wskazano, że w obszarze analizowanym występowały zarówno dachy połaciowe, jak i dachy płaskie. W tym zakresie podniesiono, że ponieważ teren zabudowy wraz z działkami sąsiednimi, stanowił część zdefiniowanego kwartału zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a budynki zlokalizowane w tym kwartale posiadały dachy płaskie, dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, należało ustalić dach płaski. Wobec powyższego w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, rozstrzygnięcie organu l instancji w tym zakresie było prawidłowe i znajdowało oparcie w analizie. Organ odwoławczy wskazał również, że teren inwestycji posiadał pośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...] przez służebność gruntową po dz. nr [...], polegającą na prawie przechodu i przejazdu przez dz. nr [...] po istniejącej betonowej jezdni, wzdłuż jej wschodniej granicy, na rzecz każdoczesnych właścicieli dz. nr [...]. Dodano też, że teren nie wymagał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych, zaś w rejonie inwestycji znajdowało się pełne uzbrojenie miejskie. W szczególności podkreślono, że inwestor na wezwanie organu odwoławczego przedłożył protokół odbioru przyłącza elektroenergetycznego nn z mocą przyłączeniową 12 KW. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu wyjaśniono, że w świetle obowiązujących przepisów prawa, teren inwestycji posiadał bezsprzecznie dostęp do drogi publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się bowiem na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazało, że dostęp do drogi publicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. należy rozumieć, jako dostęp faktyczny (tj. polegający na rzeczywistym zapewnieniu możliwości przejścia i przejazdu do drogi publicznej, a zarazem realny i możliwy do wyegzekwowania przez inwestora przy użyciu dostępnych środków prawnych) i prawny (tj. taki, który wynika wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, bądź orzeczenia sądowego). W tym zakresie podniesiono, że z akt sprawy bezsprzecznie wynikało, iż każdoczesnemu właścicielowi dz. nr [...] służyła nieodpłatna służebność gruntowa, polegająca na prawie przechodu i przejazdu przez dz. nr [...], po istniejącej jezdni betonowej wzdłuż jej wschodniej granicy (k.w. nr [...]). Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że sami odwołujący się przyznali, że możliwy jest dostęp pieszy do inwestycji, a także samochodem osobowym, natomiast utrudniony byłby dostęp samochodów ciężarowych na potrzeby realizacji inwestycji budowlanej. W tym natomiast zakresie wyjaśniono, że ta ostatnia okoliczność nie mogła stanowić podstawy do odmowy decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zaznaczono bowiem, że celem decyzji ustalającej warunki zabudowy jest zbadanie, czy w świetle przepisów u.p.z.p. możliwa będzie realizacja określonej inwestycji w kontekście określonego zagospodarowania przestrzennego obszaru analizowanego, natomiast okoliczności, na które powoływali się odwołujący dotyczyły kolejnego etapu procesu inwestycyjnego, polegającego na wydaniu pozwolenia na budowę. Wyjaśniono przy tym, że w ramach tego etapu procesu inwestycyjnego, badane są konkretne rozwiązania architektoniczne, jak również na tym etapie, przepisy ustawy Prawo budowlane określają szczegółowe warunki realizacji procesu inwestycyjnego, w tym przebiegu samej budowy. Stąd też zdaniem organu II instancji, zarzuty takie nie mogły stanowić skutecznych zarzutów na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Podobnie w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego należało ocenić zarzut dotyczący tego, czy stanowiący jedną całość konstrukcyjną budynek techniczny można podzielić na dwie odrębne jednostki oraz czy może istnieć budynek mieszkalny połączony ze stacją trafo. W tym miejscu organ odwoławczy zaznaczył, że w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji w warunkach "inne" odesłano do odpowiednich przepisów techniczno-budowlanych w związku z koniecznością badania na etapie wydawania pozwolenia na budowę dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że kwestię legitymacji procesowej właścicieli indywidualnych lokali mieszkalnych w sytuacji, gdy w budynku ustanowiono wspólnotę mieszkaniową wyjaśnił organ l instancji, ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w toku postępowania. Dodatkowo podniesiono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozważyło legitymację procesową M. W. i L. W., zwracając się do nich o wykazanie indywidualnego interesu prawnego, dlatego też zarzuty dotyczące nieprawidłowości w ustaleniu kręgu stron postępowania należało uznać za nieprawidłowe. Odnośnie natomiast zarzutów odwołania dotyczących parametru wysokości wskazano, że organ II instancji ustosunkował się do nich w uzasadnieniu decyzji. Jednocześnie wyjaśniono, że okoliczność, iż organ wyszedł poza ramy wniosku inwestora nie stanowiła naruszenia prawa. Podkreślono bowiem, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w kwestii związania organu administracji wnioskiem wskazuje się, iż wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy wiąże organy orzekające w sprawie, chociaż w zakresie parametrów inwestycji nie jest to związanie bezwzględne. Podniesiono bowiem, że w toku postępowania wniosek ten może zostać przez inwestora modyfikowany, także w wyniku działań zainicjowanych przez organ, natomiast gdy powstaną wątpliwości, co do treści wniosku, w szczególności co do zawartych w nim żądań, organ ma obowiązek zwrócenia się do wnioskodawcy, aby ten sprecyzował swoje żądanie. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, odróżnić należy te elementy wniosku, którymi organ jest związany bezwzględnie oraz te, którymi związanie ma charakter względny. W tym zakresie organ II instancji wskazał, że niewątpliwie organ administracji związany jest w sposób bezwzględny rodzajem zamierzenia budowlanego i funkcją, jaką ma pełnić, natomiast związanie względne dotyczy określonych przez inwestora wskaźników i parametrów nowej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało również, że do zarzutów podnoszonych przez K. G. odnośnie wyznaczenia linii zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu, ustosunkowano się w uzasadnieniu decyzji, rozważając prawidłowość wyznaczenia poszczególnych cech, wskaźników i parametrów nowej zabudowy. Jednocześnie odnosząc się do zarzutów dotyczących braku możliwości dojazdu do terenu inwestycji ciężkich pojazdów zauważono, że zgodnie z wyjaśnieniami pełnomocnika inwestora, przedłożonymi do akt sprawy wskazano, iż planowana jest realizacja tzw. drogi technicznej na potrzeby wejścia w teren inwestycji od strony południowej części działki, tj. od strony ul. [...]. Jednakże organ odwoławczy podkreślił, że działania w tym zakresie należeć będą do kolejnego etapu postępowania inwestycyjnego w ramach ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca – Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...], domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przez: 1) utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. poprzez błędne przyjęcie, że: - teren ma dostęp do drogi publicznej, - istniejącej uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, - decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi – bez próby zbadania konkretnych i wskazanych przez stronę skarżącą przepisów, 2) uznanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w analizie urbanistyczno-architektonicznej interpretacji rozszerzającej co do parametrów projektowanej inwestycji pomimo świadomości składu orzekającego o obowiązku stosowania interpretacji zawężającej – co narusza zdaniem strony skarżącej przepisy wykonawcze do u.p.z.p. zawarte w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty, przedstawiając argumentację na ich poparcie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych( Dz. U. z 2017, poz. 2188 t.j.), oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 t.j. - dalej jako: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanego aktu, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W myśl art. 145 p.p.s.a.: "§ 1. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach". Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzją z dnia 30 maja 2018 r. (znak: [...]) wydana po rozpatrzeniu odwołania J. M., działającego imieniem Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K., B. M., działającej imieniem Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K., K. G., działającego imieniem Wspólnoty Mieszkaniowej [...] i utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 26 lutego 2018 r., Nr [...] (znak: [...]) ustalającą na wniosek M. O. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego "rozbudowa i przebudowa istniejącego budynku technicznego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na funkcję mieszkalną jednorodzinną (z garażem wbudowanym) w części położonej na działce nr [...] obr. [...] w rejonie ul. [...] w K.", Podstawę prawną wydania kontrolowanych decyzji stanowi art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U.2017.1073 t.j. , dalej: u.p.z.p., określający przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z którym: "1. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi". Zgodnie z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. "Ilekroć w ustawie jest mowa o: "dostępie do drogi publicznej" - należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej;". Jednocześnie w myśl § 9 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Dz.U.2003.164.1588,: "1. Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. 2. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. 3. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. 4. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy". Skarga jest w całości nieuzasadniona, gdyż kontrolowana decyzja w ocenie Sądu odpowiada prawu - w związku z czym skarga jako niezasadna - podlega oddaleniu z przyczyn wskazanych poniżej. Zdaniem Sądu po dokonaniu według kryterium legalności pełnej kontroli zaskarżonej decyzji organu II instancji, organ ten działając zgodnie z art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. dokonał ponownie aktu subsumcji prawa i po przeprowadzeniu dodatkowego niezbędnego uzasadnionego postępowania wyjaśniającego mieszczącego się w jego kompetencjach zawartych w art. 136 k.p.a. zgodnie z prawem utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Od strony przedmiotowej i podmiotowej postępowanie jest prowadzone prawidłowo. W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych. W toku postępowania uzyskano następujące opinie:. 1. Opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 11.04.2016r. znak[...] w zakresie infrastruktury i obsługi komunikacyjnej oraz możliwości podłączenia z drogą publiczną; 2. Opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 14.04.2016r. znak: [...] w zakresie ochrony środowiska. Obydwie opinie w ocenie Sądu zostały prawidłowo wykorzystane w trakcie kontrolowanego postępowania administracyjnego. Opinia ZIKIT została wydana w nawiązaniu do wniosku inwestora M. O. z dnia 9 marca 2016 r. , w którym jest mowa o inwestycji na działce nr [...] i stwierdza, że obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji (czyli takiej jak we wniosku – uwaga tut. Sądu) do drogi publicznej jaką jest ul. [...] poprzez istniejący zjazd i drogę wewnętrzną na działce nr [...] obr[...]. W myśl § 3 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.: "1. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. 2. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów". Trzeba zatem zacząć od tego, że w kontrolowanej sprawie warunki zabudowy zostały ustalone zgodnie z prawem na podstawie zgodnej z prawem analizy sporządzonej przez osobę uprawnioną mgr inż. arch. A. U. w styczniu 2018 r. (karty 462-466). W analizie wskazano, że w celu ustalenia cech, wskaźników i parametrów nowej zabudowy wokół terenu inwestycji wyznaczono obszar analizowany zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2003 r. Przyjęto, że szerokość frontu terenu objętego inwestycją kubaturową wynosi 18 m, wobec powyższego dla zamierzenia inwestycyjnego wyznaczono obszar analizowany w odległości 3 x 18 m, czyli 54 m. W tak wyznaczonym obszarze prawidłowo, w ocenie Sądu, analizator ustalił, że istnieją działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej zabudowane w sposób pozwalający na ustalenie cech, wskaźników i parametrów nowej zabudowy. Zarazem kontrolowane Kolegium trafnie dostrzegło pewną nieścisłość w wyznaczeniu obszaru analizowanego. Zgodnie z literalnym brzmieniem § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2003 r. granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W odpowiedzi na wezwanie tut. Kolegium analizator wystarczająco w ocenie Sądu wyjaśnił, że teren objęty wnioskiem jest tożsamy z terenem inwestycji i jest to powierzchnia całej działki nr [...]. W ten sposób, także zdaniem Sądu, wyjaśniono w sposób wystarczający nieścisłość związaną z odniesieniem się do szerokości frontu działki zajętej pod inwestycję kubaturową. Na podstawie § 4 ww. rozporządzenia: "1. Obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. 2. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. 3. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. 4. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1". W kontrolowanej sprawie (załącznik nr 1 do zaskarżonej decyzji) wyznaczono linię zabudowy na podstawie § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2003 r. na przedłużeniu płaszczyzny elewacji północnej i południowej, południowo-wschodniego skrzydła budynku mieszkalnego na działce nr [...]. W załączniku nr 3 do kontrolowanej decyzji organu I instancji wskazano, że w obszarze analizowanym budynki usytuowane są w różnych odległościach od granicy z działką drogową nr [...] ul. [...]. Ze względu na to, że planowana inwestycja znajduje się w głębi terenu zabudowy, po to aby można było jej kształt wpisać w istniejącą formę zabudowy należy wyznaczyć linie analogicznie do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W tym kontekście postanowiono nawiązać do południowo-wschodniego skrzydła bloku i wyznaczyć linie zabudowy. W ocenie Sądu kontrolowane Kolegium zasadnie podniosło, że wyznaczenie linii zabudowy w przedmiotowej sprawie budzi wątpliwości, które powinny być wyjaśnione i zostały wyjaśnione zdaniem Sądu na etapie postępowania drugoinstancyjnego. W załączniku nr 1 kontrolowanej decyzji organu I instancji wskazano, że wyznaczono jedną nieprzekraczalną linię zabudowy, zgodnie z oznaczeniem graficznym nr 2 i nr 4. Tymczasem na załącznikach graficznych nr 2 i nr 4 wyznaczono dwie linie zabudowy. Podobnie w załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji mowa jest nie o linii, ale o liniach zabudowy. Tym samym trafnie Kolegium skonstatowało, że występują rozbieżności w obrębie zaskarżonej decyzji organu I instancji (pomiędzy załącznikiem nr 1 a załącznikami nr 2, 3 i 4). Jednak na wezwanie kontrolowanego obecnie przez Sąd Kolegium, organ I instancji wystarczająco wyjaśnił, że wyznaczono dwie linie zabudowy, jedną na przedłużeniu płaszczyzny elewacji północnej - południowo-wschodniego skrzydła budynku mieszkalnego na działce nr [...] oraz drugą, na przedłużeniu płaszczyzny elewacji południowej - południowo wschodniego skrzydła budynku mieszkalnego na działce nr [...] i obie maja charakter linii nieprzekraczalnych oraz wyrysowane zostały na załącznikach graficznych nr 2 i nr 4. W ocenie Sądu wyjaśnienia te usuwają wszelkie wątpliwości odnośnie do przebiegu linii zabudowy i wskazują na poszanowanie wartości, którym służy wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Sąd podziela także ocenę kontrolowanego Kolegium, że linie te zostały wyznaczone w sposób prawidłowy i mieszczący się we wskazanym powyżej w porządku prawnym . Zgodnie z § 5 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury "1. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. 2. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1." W kontrolowanej decyzji organu I instancji w załączniku nr 1 ustalono łączny wskaźnik dla nowej i starej zabudowy w przedziale od 25 do 28 % odwołując się do § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2003 r. W załączniku nr 3 do kontrolowanej decyzji wskazano, że wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki /terenu w obszarze analizowanym jest zróżnicowany i wynosi od 15 % do ok. 59 %. Wskazano, że szczegółowy opis wskaźników dla poszczególnych działek zawarto w tabeli stanowiącej załącznik do analizy urbanistyczno-architektonicznej. Jednakże w najnowszej analizie ze stycznia 2018 r. takiej tabeli brak. Natomiast załącznik taki został sporządzony do analizy z 2016 r. Średni wskaźnik zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 28 %, zaś średni wskaźnik zabudowy dla funkcji mieszkalnej jednorodzinnej wynosi 30 %. Wskazano, że dla wnioskowanej działki można wielkość tego wskaźnika wyznaczyć na poziomie nieprzekraczającym wskaźnika średniego, mając na względzie zabudowę w obszarze analizowanym, jak i wnioskowane przez Inwestora parametry nowej zabudowy. W ocenie Sądu parametr ten dla nowej i starej zabudowy w przedziale od 25 do 28 % został wyznaczony prawidłowo i znajduje oparcie w analizie, gdyż na wezwanie Kolegium Inwestor przedłożył zaktualizowane szczegółowe zestawienie sposobu kształtowania się tego wskaźnika w obszarze analizowanym. Jednak jako podstawę prawną jego wyznaczenia należy wskazać § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2003 r. Sąd zauważa w tym miejscu, że w załączniku nr 3 do decyzji organu I instancji jest mowa o udziale powierzchni biologiczno-czynnej od ok. 35% do -ok. 50%, co wyczerpuje wiążące ustalenia w tej mierze. Stosownie do § 6 rozporządzenia Ministra infrastruktury szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Jednak dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy. W przedmiotowej sprawie w załączniku nr 1 wskazano, że parametr ten wyznaczono na poziomie 14 m z tolerancją do 10 %, zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia. W załączniku nr 3 do kontrolowanej decyzji organu I instancji wynika, że szerokość elewacji frotowych w obszarze analizowanym są zróżnicowane. Wskazano, że szczegółowe szerokości elewacji frontowych są załącznikiem do analizy urbanistyczno-architektonicznej. W istocie stanowią one załącznik do analizy z 2016 r. sporządzanej dla przedmiotowej sprawy. Wskazano, że średnia szerokość elewacji frontowych w obszarze analizowanym wynosi14 m. Dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego należy wyznaczyć szerokość elewacji frontowej na poziomie średnim t.j. 14 m z tolerancją 10 %, która mieści się w przedziałach elewacji frontowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz występuje wśród nich. W ocenie Sądu parametr ten został wyznaczony prawidłowo a jego argumentacja/uzasadnienie poddaje się kontroli Sądu. Stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r.: "1. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. 2. Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. 3. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. 4. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.". W kontrolowanej sprawie w załączniku nr 1 do decyzji organu I instancji określono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki na poziomie 9 m z tolerancją do 1 m , wskazując przy tym, że wysokość rzędnej nie może przekraczać 265, 00 m. W załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji wskazano, że parametr wysokości w obszarze analizowanym jest zróżnicowany. Najwyższe budynki (wysokość do ok. 13 m posiadają budynki na działkach [...] i [...] w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Stąd dla planowanej zabudowy można wyznaczyć wysokość na poziomie 9 m z tolerancją do 1 m, czyli zgodnie z wyjaśnieniami analizatora w przedziale od 8 do 10 m. Mając na uwadze przywołane przepisy prawne i sposób kształtowania się parametru wysokości w obszarze analizowanym wynikający z analizy (zaktualizowanej analizy, karta 606) Sąd stwierdza, że w jego ocenie ten parametr został przez kontrolowane organy wyznaczony prawidłowo. W świetle § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W kontrolowanej sprawie w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji ustalono dach płaski. W załączniku nr 3 wskazano, że w obszarze analizowanym występują zarówno dachy połaciowe, jak i dachy płaskie. Ponieważ teren zabudowy wraz z działkami sąsiednimi stanowi część zdefiniowanego kwartału zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a budynki zlokalizowane w tym kwartale posiadają dachy płaskie dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego należy ustalić dach płaski. W ocenie Sądu kontrolowane Kolegium zgodnie z prawem przyjęło, że rozstrzygnięcie organu I instancji w tym zakresie jest prawidłowe i znajduje uzasadnione, uargumentowane oparcie w analizie. Jak wynika z treści skargi pomiędzy kontrolowanym organem a skarżącą stroną jest "sporna" kwestia dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej. Jak wynika z akt sprawy i treści kontrolowanych decyzji teren inwestycji posiada pośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...] przez służebność gruntową po działce [...] polegającą na prawie przechodu i przejazdu przez działki [...] po istniejącej betonowej jezdni, wzdłuż jej wschodniej granicy, na rzecz każdoczesnych właścicieli działki [...]. Zdaniem Sądu w świetle wskazanych obowiązujących przepisów prawa na dzień wydania kontrolowanej decyzji SKO teren inwestycji posiada bezsprzecznie dostęp do drogi publicznej. W orzecznictwie sądowym uznaje się bowiem, że dostęp do drogi publicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. należy rozumieć jako dostęp i faktyczny i prawny. Dostęp prawny oznacza, że musi on wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej bądź orzeczenia sądowego. Faktyczny zaś polega na rzeczywistym zapewnieniu możliwości przejścia i przejazdu do drogi publicznej. Przy tym powinien to być dostęp realny, możliwy do wyegzekwowania przez inwestora przy użyciu dostępnych środków prawnych. Sąd I instancji podziela stanowisko i argumentację, i uznaje ją za swoją, zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2018 r. II OSK 1444/16, zgodnie z którym "1. Tylko w przypadku, gdy wnioskodawca domagający się ustalenia warunków zabudowy nie miałby tytułu prawnego do działki lub jej fragmentu stanowiącego połączenie terenu planowanej inwestycji z drogą publiczną, to wówczas warunkiem uznania, że ww. przesłanka wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. została spełniona byłoby ustanowienie już na etapie ustalania warunków zabudowy służebności drogowej lub zrealizowanie drogi wewnętrznej, do korzystania z której wnioskodawca miałby określony tytuł prawny. Jedną bowiem z przesłanek niezbędnych do ustalenia warunków zabudowy jest stwierdzenie, że działka przez którą planowane jest połączenie terenu inwestycji z drogą publiczną, może w rzeczywistości być wykorzystywana w takim celu przez przyszłego inwestora. 2. Dostęp do drogi publicznej nie może być dostępem wyłącznie hipotetycznym, lecz musi być realny tzn. musi to być taki dostęp, który gwarantuje samemu wnioskodawcy skomunikowanie terenu inwestycji z drogą publiczną lub wykorzystywanie danego terenu w celu skomunikowania się z drogą publiczną. 3. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy stanowi jeden z warunków późniejszego otrzymania pozwolenia na budowę, ale nie jest to ani jedyny warunek, ani też decyzja ustalająca warunki zabudowy nie przesądza o późniejszym uzyskaniu pozwolenia na budowę. Inwestor legitymujący się decyzją ustalającą warunki zabudowy będzie musiał spełnić wymagane w danych okolicznościach warunki techniczne pozwalające na realizację inwestycji". W ocenie Sądu z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że każdoczesnemu właścicielowi działki nr [...] służy nieodpłatna służebność gruntowa, polegająca na prawie przechodu i przejazdu przez działkę nr [...], po istniejącej jezdni betonowej wzdłuż jej wschodniej granicy (Księga wieczysta KR1 [...]), Sąd zwraca w tym miejscu uwagę, że jak trafnie dostrzegł to organ II instancji, sami odwołujący się od decyzji organu I instancji przyznają, że możliwy jest dostęp pieszy do inwestycji, a także samochodem osobowym, natomiast utrudniony byłby dostęp samochodów ciężarowych na potrzeby realizacji inwestycji budowlanej. W tym miejscu Sąd podziela stanowisko kontrolowanego Kolegium, że ta ostatnia okoliczność nie może stanowić podstawy do odmowy decyzji ustalającej warunki zabudowy. Celem decyzji ustalającej warunki zabudowy jest bowiem zbadanie, czy w świetle ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym możliwa jest realizacja określonej inwestycji w kontekście określonego zagospodarowania przestrzennego obszaru analizowanego. Natomiast okoliczności, na które powołują się skarżący dotyczą kolejnego etapu procesu inwestycyjnego polegającego na wydaniu pozwolenia na budowę. W ramach tego etapu procesu inwestycyjnego badane są konkretne rozwiązania techniczne i architektoniczne. Także na tym etapie przepisy ustawy Prawo budowlane określają szczegółowe warunki realizacji procesu inwestycyjnego, w tym przebiegu samej budowy. Stąd zarzuty takie nie mogą stanowić skutecznych zarzutów na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Jednocześnie Sąd wyjaśnia w nawiązaniu do argumentacji skargi powołującej się na stanowisko SKO w K. zawarte w decyzji z dnia 16 lutego 2011 r. znak [...] uchylającej decyzję o warunkach zabudowy na przedmiotowej działce i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania, że ta decyzja została wydana przy podniesieniu przez SKO, że w sprawie nie wykazano, że na działce nr [...] jest ustanowiona służebność drogowa. Podobnie rzecz się ma z zarzutem dotyczącym tego, czy stanowiący jedną całość konstrukcyjną budynek techniczny można podzielić na dwie odrębne jednostki oraz czy może istnieć budynek mieszkalny połączony ze stacją trafo. W tym miejscu także i Sąd zauważa, że w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji w warunkach "inne" odesłano do odpowiednich przepisów techniczno-budowlanych w związku z koniecznością badania na etapie wydawania pozwolenia na budowę dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych. Także odnośnie zarzutu braku zbadania oddziaływania pola elektromagnetycznego na pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, Sąd podziela stanowisko kontrolowanego Kolegium, że okoliczności, na które powołują się skarżący dotyczą kolejnego etapu procesu inwestycyjnego polegającego na wydaniu pozwolenia na budowę. W ramach tego etapu procesu inwestycyjnego przepisy ustawy Prawo budowlane określają szczegółowe warunki realizacji procesu inwestycyjnego w świetle przepisów techniczno-budowlanych. W tym miejscu ponownie Sąd zauważa, że w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji w warunkach "inne" odesłano do odpowiednich przepisów techniczno-budowlanych w związku z koniecznością badania na etapie wydawania pozwolenia na budowę dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych. Mając na uwadze swoje powyższe ustalenia i oceny Sąd I instancji nie podziela stanowiska strony skarżącej, że kontrolowana decyzja narusza art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W myśl przeprowadzonej powyżej oceny Sądu, według kryterium legalności, kontrolowanych decyzji jest bezsprzeczne, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, a istniejące uzbrojenie terenu co wynika z akt sprawy i odpowiednich oświadczeń dysponentów sieci, jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego. W aktach sprawy znajduje się m.in. wystarczające dla potrzeb ustalenia warunków zabudowy oświadczenie MPWiK S.A. w K. z dnia 3 marca 2016 r., ważne trzy lata od daty wydania (k. 57 akt). Inwestor na wezwanie Kolegium przedłożył protokół odbioru przyłącza elektroenergetycznego nn z mocą przyłączeniową 12 KW. Zarazem zarzucając pewną blankietowość wypowiedzi organu, że zaskarżona decyzja jest " jest zgodna z przepisami odrębnymi" strona skarżąca nie wskazała jakie konkretne przepisy szczególne są naruszone i jakie to ma znaczenie dla wyniku sprawy. W ocenie Sądu kwestionowana wypowiedź Kolegium pomimo pewnej blankietowości nie ma jednak znaczenia dla wyniku sprawy, gdyż wydanie kontrolowanej decyzji jest zgodne z ustawowymi ww. zasadami ustalania warunków zabudowy. Zdaniem Sądu w kontrolowanej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo zinterpretowało stosowane prawo i prawidłowo oceniło wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej w nawiązaniu do stanu faktycznego i prawnego w kontrolowanej sprawie, i wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, kontrolowane Kolegium nie dokonało nie mieszczącej się w prawie interpretacji stosowanego prawa. W ocenie Sądu to prawodawca dopuścił pewne elastyczne kształtowanie parametrów i wskaźników, a zatem w konsekwencji uargumentowane korzystanie przez organy tych przepisów uwzględniających taką możliwość w realiach kontrolowanej sprawy - mieści się w granicach prawa - co powyżej zostało przez Sąd wykazane przy okazji omawiania sądowej kontroli parametrów i wskaźników planowanej inwestycji. W ocenie Sądu decyzja nie narusza praw uczestników postępowania administracyjnego w sposób nie uzasadniony prawem i zawiera wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.