II SA/Kr 938/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 31 marca 2011 r. nr VII/90/2011 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieście – Zachód postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, a zatem na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - akt ten podlega kognicji sądu administracyjnego. W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) - dalej jako "ustawa nowelizująca". Wprowadziła ona zmiany między innymi w zakresie art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.). Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej - przepisy art. 52 i art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Wynika z tego, że dla ustalenia, która wersja przepisów art. 52 i 53 ustawy p.p.s.a. (oraz art. 101 ustawy o samorządzie gminnym) ma zastosowanie w danej sprawie rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu. Niewątpliwie zaskarżona uchwała została uchwalona przed wejściem w życie ustawy nowelizującej (co nastąpiło 1 czerwca 2017 r.), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą przepisy art. 52 i 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl § 4 art. 52 w brzmieniu sprzed nowelizacji w przypadku między innymi aktów prawa miejscowego - jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zarządzeniem z dnia 30 lipca skarżący został wezwany do przedstawienia dowodu, że przed wniesieniem skargi wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący zwrócił uwagę, że obecna treść art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie zawiera regulacji, w której warunkiem koniecznym skutecznego wniesienia skargi jest uprzednie wezwanie rady gminy do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący powołał się przy tym na art. 2 pkt 1 lit "a" ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, która usunęła wymóg wcześniejszego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Stanowisko to, w świetle art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej jest błędne. Skoro skarżący nie wyczerpał przysługujących im środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, to jego skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.