II SA/Kr 947/13

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Agnieszka Góra po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat E. W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. F. i S. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 maja 2013r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a przyznać na rzecz adwokat E. W., wykonującej zawód w Kancelarii Adwokackiej ul. P., K., od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 147,60 zł ( słownie: sto czterdzieści siedem złotych, sześćdziesiąt groszy ) w tym 27,60 zł ( słownie: dwadzieścia siedem złotych, sześćdziesiąt groszy ) podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia kosztów zastępstwa prawnego udzielonego z urzędu. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 sierpnia 2013r. przyznane zostało skarżącym prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów oraz ustanowienie dla strony skarżącej adwokata z urzędu w sprawie ich skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 15 maja 2013r. wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki. Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w K., zarządzeniem Dziekana ORA z dnia 27 sierpnia 2013r. na pełnomocnika skarżących J. i S. F. została wyznaczona adwokat E. W. ( wtedy S. ) , wykonująca zawód w Kancelarii Adwokackiej w K. przy ul. S. – dziś ul P. K.. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 11 grudnia 2013 r. zostały pełnomocnikowi z urzędu E. W. przyznane koszty zastępstwa procesowego przed sądem I instancji. Natomiast, w dniu 10 lutego 2014r. adwokat E. W. w skardze kasacyjnej, a następnie w piśmie z dnia 15 grudnia 2015r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nowy wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to koszty nie zostały przez skarżących pokryte tak w całości jak i w części. Jak wynika bowiem z akt sprawy – adwokat E. W. w dniu 10 lutego 2014r. sporządziła i wniosła w imieniu skarżących skargę kasacyjną dotyczącą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 grudnia 2013r. oddalającego skargę na decyzję WINB w K.. Zgodnie z art. 250 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 240,00 zł. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 2 b – za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. W myśl natomiast § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości – w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1 , sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach tj. 23 %. W związku z powyższym, na zasadzie art. 250, art. 258 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ), § 19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163,poz.1348 z późn. zmianami ) oraz § 18.1 pkt. 1,2 w zw. z § 2 pkt 3 cytowanego Rozporządzenia należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54 poz. 535 z późniejszymi zmianami ).