II SA/Kr 956/13

Kraków, dnia 9 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 9 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.S. na decyzję Wojewody z dnia 16 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i rozbudowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. ZARZĄDZENIE Kraków, dnia 9 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 9 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.S. na decyzję Wojewody z dnia 16 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i rozbudowę postanawia: pozostawić bez rozpoznania wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. P.S. reprezentowany przez adwokata złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i rozbudowę budynku nr [...] położonego w K. na działce [...] . Pismem z dnia 8 sierpnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podał, że realizacja przez inwestora – M.O. udzielonego jej pozwolenia może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw. Przebudowa, rozbudowa i nadbudowa budynku nr [...] narażą bezpośrednio interes wnioskodawcy w postaci uniemożliwienia zagospodarowania działki będącej jego własnością, a także zagraża w istocie stosunkom przeciwpożarowym na przedmiotowym gruncie. Poza nieprawidłowościami względem interesu skarżącego ujawniły się także inne uchybienia, względem pozostałych uczestników postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że do skarżącego należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia powołać takie okoliczności, które wskazywałyby, iż przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Na aprobatę zasługuje także teza sformułowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w postanowieniu z 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08 (Lex Omega nr 477258), iż nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Przyznać należy rację skarżącemu, że przebudowa, nadbudowa i rozbudowa obiektu prowadzi do powstania zmian w rzeczywistości, nie jest jednak procesem nieodwracalnym. Wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na rozbudowę, przebudowę i zatwierdzającej projekt budowlany nie jest instytucją służącą do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, lecz tylko ze względu na negatywne, a nieakceptowane prawem i mogące realnie powstać, skutki o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Normalne następstwa procesu inwestycyjnego, chociaż przez osoby zainteresowane mogą być postrzegane jako negatywne czy uciążliwe, nie są objęte dyspozycją omawianego przepisu. Dlatego twierdzenie skarżącego, że rozbudowa, przebudowa czy nadbudowa budynku nr [...] uniemożliwia mu zagospodarowanie działki będącej jego własnością nie jest wystarczające i nie może uzasadniać wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzja ta wszak ma zatwierdzać projekt budowlany sporządzony przez osoby do tego przygotowane i za projekt odpowiedzialne. Podniesione przez skarżącego obawy nie zostały niczym uzasadnione nie wiadomo też dokładnie jakie zagospodarowanie działki miał na myśli. Nadto w orzecznictwie sądowym przejmuje się, że wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem faktycznym, który można odwrócić, bo jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora. Zatem to inwestor zobowiązany będzie do przywrócenia stanu poprzedniego na własny koszt, a więc jakakolwiek szkoda finansowa powstanie po stronie inwestora, a nie skarżących (por. postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 54/12). Podkreślenia także wymaga, że to od woli inwestora zależy, czy przed dokonaniem sądowej kontroli decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na przebudowe rozpocznie prace związane z realizacją inwestycji, czy też wstrzyma się z takimi pracami do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania. W wypadku wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego straty wynikające z rozpoczęcia prac budowlanych poniesienie właśnie inwestor i to on przede wszystkim podejmuje ryzyko gospodarcze niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia sądu administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wobec braku wykazania przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. UZASADNIENIE P.S. reprezentowany przez adwokata złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i rozbudowę budynku nr [...] położonego w K. na działce [...] W piśmie z dnia 16 lipca 2013 r. W.S. – matka skarżącego, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 19 lipca 2013 r. wezwał W.S. do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania wniosku z dnia 16 lipca 2013 r. Przesyłkę zawierającą niniejsze wezwanie W.S. odebrała w dniu 5 sierpnia 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k- [...] akt WSA). W dniu 29 sierpnia 2013 r. (data stempla pocztowego) zostało wysłane upoważnienie dla W.S. jednak nie zawierało ono własnoręcznego podpisu skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Z kolei w świetle art. 49 § 2 P.p.s.a. pismo pozostawia się bez rozpoznania jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie. W realiach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że W.S. wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego odebrała w dniu 5 sierpnia 2013 r. Zatem termin do dokonania czynności procesowej upływał w dniu 12 sierpnia 2013 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu W.S. nie uzupełniła braków formalnych wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 29 sierpnia 2013 r. nadesłała do sądu upoważnienie, które nie zawierało własnoręcznego podpisu skarżącego. Wobec tego, na podstawie art. 49 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało pozostawić pismo W.S. bez rozpoznania.