II SA/Kr 969/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2013 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 maja 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala II SA/Kr 969/13 Uzasadnienie Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 15 lutego 2013 r. nr [....] działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 4 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 104 K.p.a. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa konstrukcji nośnej na reklamę na działce nr [....] obr. [....] w rejonie ulic [....] w K. ". W uzasadnieniu organ wskazał, że teren określony we wniosku [....] Sp. z o.o. nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. sporządzono analizę urbanistyczno – architektoniczną obszaru wokół terenu inwestycji. Teren objęty wnioskiem położony jest w centralnej części miasta, w obszarze zainwestowanym, tkanki śródmiejskiej o dużej intensywności, funkcji mieszkaniowej, mieszkaniowo – usługowej oraz usługowej, w pobliżu trasy komunikacyjnej ul. [....]. Przeprowadzona wizja w terenie wykazała, że na terenie objętym wnioskiem został zrealizowany i jest w ciągłym użytkowaniu nośnik reklamowy, którego wymiary oraz miejsce lokalizacji mieszczą się w zakresie wniosku o wydanie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W obszarze analizowanym występują niewielkie gabarytowo nośniki reklamowe wolnostojące. Nie przekraczają one w większości jednak wysokości ok. 5m a powierzchnia reklam ok. 6m, 7m2. Na działce nr [....] jest zlokalizowany nośnik reklamowy wysokości ok. 12 m o powierzchni tablic reklamowych ok. 4x8 (32m2). Są to konstrukcje słupowe z tablicą o układzie horyzontalnym, umieszczoną zdecydowanie powyżej linii wzroku. Występują również reklamy w formie banerów, okresowo umieszczanych na ścianach istniejących budynków, są to jednak formy nie tworzące nowych elementów przestrzennych, lecz wykorzystujące już istniejące. Proponowany przez wnioskodawcę obiekt wsparty nisko nad ziemia na szeregu podporach kratownicowych stanowiący optyczną barierę dla osób przemieszczających się wzdłuż ul. [....] , to element obcy kompozycyjnie i poprzez swoją odmienność i agresywność, powoduje degradację przestrzeni publicznej powodując zmianę charakteru nie tylko miejsca usytuowania ale również wpływa na sposób odbioru szerokiego otoczenia, w tym panoramy [....] Miasta z najważniejszymi jego obiektami: [....] i Kościołem na [....]. W dalszej perspektywie konstrukcja o powierzchni zabudowy ok. 240 m i powierzchni reklamowej ok. 500m2, przy wysokości ponad 17m i szerokości około 30, powoduje zdominowanie siła oddziaływania, w sensie zdecydowanie negatywnym, realizowanej przy Rondzie [....] głównej inwestycji miasta – Centrum [....] . Wprowadzenie obiektu o tej formie architektonicznej stanowi przekroczenie podstawowej zasady zapisanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy – zgodnie z którą wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, w którym zachodzi kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Planowane zamierzenie inwestycyjne zgodnie z wymaganiami ładu przestrzennego winno uwzględniać walory architektoniczne i krajobrazowe i tworzyć harmonijną całość pod względem kształtowania przestrzeni z istniejącą zabudową. Od tej decyzji odwołanie wniosła Spółka [....] Sp. z o.o. z siedzibą w W. , domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie § 1 pkt 1 -5, § 3 ust. 1, 4 ust. 3, § 7 ust. 4, § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w związku z art. 16 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1, pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowani u przestrzennym, w wyniku którego zaskarżoną decyzją bezpodstawnie odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem z dnia 3 września 2012 r. Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 K.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa, naruszenie zasady legalności działania, naruszenie zasady prawdy obiektywnej, nienależyte uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 14 maja 2013 r. nr [....] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji będzie możliwe w sytuacji spełnienia warunków zawartych w art. 61 ust. 1 ustawy. Z uwagi na wyjątkowy charakter decyzji o warunkach zabudowy, możliwość jej wydania jest ograniczona do przypadków, gdy inwestycja stanowi kontynuację zastanego układu urbanistycznego. Brzmienie art. 61 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy wyklucza takie działania kreacyjne, które nie stanowią kontynuacji zastanych wartości, co ma zapewnić ochronę ładu przestrzennego w sytuacji braku planu miejscowego. Dokonując oceny analizy urbanistyczno – architektonicznej sporządzonej przez organ I instancji, SKO stwierdziło, że analiza ta sporządzona została prawidłowo i precyzyjnie opisuje zarówno zagospodarowanie terenu w obszarze objętym analizą, charakter obszaru, jak i sposób kształtowania się zabudowy oraz cechy tej zabudowy, zaś wyprowadzone na podstawie analizy wnioski znajdują pełne uzasadnienie w świetle poczynionych w toku analizy ustaleń. Należy zwrócić uwagę, że obszar analizowany powiększono aż pięciokrotnie poza obszar minimalny. Przyjęto, że w obszarze około 250 m zostaną zawarte ważniejsze elementy pozostające w czynnych i biernych relacjach przestrzennych z planowaną inwestycją. Szczególnego podkreślenia wymaga, że brak jest w obszarze analizowanym konstrukcji nośnych o wysokości około 17,5 m. W obszarze analizowanym występują niewielkie gabarytowo nośniki reklamowe wolnostojące. Nie przekraczają one w większości wysokości około 5m. Na działce nr [....] jest zlokalizowany nośnik reklamowy wysokości około 12m o powierzchni tablic reklamowych około 4x8m. Organ I instancji dokonał szczegółowej weryfikacji parametrów urbanistycznych w obszarze analizowanym. Z dokumentów wynika, że szerokość nośników reklamowych nie przekracza 5m-8m, a maksymalna powierzchnia tablicy reklamowej nie przekracza 32m2. Tymczasem szerokość konstrukcji inwestycji objętej wnioskiem wynosi ok. 28m, a zatem znacznie przekracza pod względem gabarytów wszelkie innego tego typu obiekty. To samo dotyczy również wysokości obiektu, która wynosi ok. 17,5m natomiast zakres przedmiotowego parametru dla tego rodzaju obiektów ze szczególnym uwzględnieniem obudowy ul. [....] wynosi ok. 4m do 12m. Ustalenie warunków zabudowy w niniejszym przypadku prowadziłoby również do zaprzeczenia zasadom ogólnym planowania i zagospodarowania przestrzennego. Ponadto lokalizacja planowanej inwestycji zgodnie z przedstawioną koncepcją stanowiłaby naruszenie treści art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż zamierzenie nie spełnia wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walorów architektonicznych i krajobrazowych oraz wymagań ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów przedstawionych w odwołaniu, zarówno dotyczących naruszenia prawa materialnego, jak również procesowego. Usytuowanie planowanej zabudowy poza istniejącą linią zabudowy, nie stanowiłoby kontynuacji zastanego układu urbanistycznego i zastanych relacji przestrzennych istniejącej zabudowy i terenów wolnych od zabudowy. Tym samym nie stanowiłoby wkomponowania nowej zabudowy w istniejący układ urbanistyczny. W przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zachodzi sprzeczność z art. 1 ust. 2 powyższej ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [....] Sp. z o.o. z siedzibą w W. domagała się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz rozważenia w trybie art. 135 P.p.s.a. uchylenia decyzji wydanej w dniu 15 lutego 2013 r. przez Prezydenta Miasta K. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1/ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie § 1 pkt 1-5, § 3 ust. 1, § 4 ust. 3, § 7 ust. 4, § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w związku z art. 16 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1, pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w wyniku którego zaskarżoną decyzją odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem doręczonym w dniu 3 września 2012 r., pomimo braku ku temu jakichkolwiek podstaw prawnych i faktycznych; 2/ przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa, naruszenie zasady legalności działania organów, naruszenie zasady prawdy obiektywnej, nienależyte uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego. W uzasadnieniu autor skargi wskazał, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie precyzuje w jaki sposób powinny być określone parametry i wskaźniki kształtowania nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym między innymi gabaryty obiektów, nie wymaga też aby były to wartości niezmienne. Ustanowiona w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym, a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować ją do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju. W ocenie strony skarżącej uchybieniem organu jest także nieprecyzyjne sformułowanie wskaźnika górnej krawędzi elewacji frontowej. Wyżej wymieniony wskaźnik został ustalony w decyzji na wysokości "ok. 17m", nie wskazano również samego sposobu wyliczenia tego wskaźnika. Organ powinien dokładnie określić jego wartość, tym bardziej, iż jak wskazuje organ I instancji w uzasadnieniu, wysokość inwestycji zgodnie z wnioskiem wynosi 17,5 m. Ponadto załącznik graficzny do analizy urbanistyczno – architektonicznej nie spełnia wymogu określonego w § 9 ust. 4 rozporządzenia – z porównania dokumentu z analizą wynika, że nie zaznaczono na nim wspomnianych w części tekstowej linii zabudowy, brak też adnotacji o przyjęciu mapy do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wobec braku ustosunkowania się przez organ II instancji do zarzutu naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w niniejszym postępowaniu organ poczynił niewystarczające ustalenia, by jednoznacznie wykluczyć wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Takie działanie organów stoi w sprzeczności z wyrażoną w przepisie art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, która nakłada na organy administracji publicznej obowiązek stania na straży praworządności oraz w wyrażoną w przepisie art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zawarło wniosek o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. , którą odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla istniejącego już obiektu budowlanego- konstrukcji nośnej na reklamę w wymiarach około 17 m. wysokości i 30 m. szerokości. Zdaniem organów obu instancji przedmiotowy obiekt, ze względu na swoje rozmiary nie spełnia przesłanek by można uznać, iż stanowi on kontynuację funkcji cech i parametrów o których mowa w art. 61 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. z dnia 10 maja 2003 r. (dalej; ustawa). Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić. Zgodnie z dyspozycją art. 59 ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 61 ust. 1 mówi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalając na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodną uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o które mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 powołanej ustawy - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z dnia 19 września 2003 r. Nr 164, poz. 1588) określone zostały parametry tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu oraz sposób ustalenia tych parametrów w oparciu o tzw. analizę urbanistyczno-architektoniczną. Przepis § 3 rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Analizę urbanistyczno–architektoniczna sporządza uprawniony architekt - urbanista. Stanowi ona podstawę ustaleń dokonywanych przez organ a wyniki analizy stanowią część merytoryczną decyzji - jeden z jej załączników. Organ ma obowiązek przeprowadzenia pełnej kontroli sporządzonej w sprawie analizy także jej poprawności przy uwzględnieniu prawidłowej wykładni przepisów, uwzględniającej dorobek doktryny i orzecznictwa. Analiza stanowi bowiem merytoryczną część ustaleń organu przeniesionych wprost do wydawanej przez siebie decyzji. W niniejszym postępowaniu organ zlecił uprawnionemu urbaniści dokonanie analizy, której wyniki ocenił w sposób prawidłowy ustalając, iż przedmiotowy obiekt nie stanowi kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Stanowisko to jest w pełni uzasadnione. Jak wynika z analizy i uzasadnień orzeczeń organów obu instancji, w obszarze analizowanym występują tablice reklamowe, które nie przekraczają w większości wysokości ok. 5m a ich powierzchnia reklamowa to około 6 m2. W obszarze tym zlokalizowany także nośnik– słup reklamowy o wysokości około 12 m2i powierzchni tablic reklamowych około 32m2. Są to konstrukcje słupowe z tablicą o układzie horyzontalnym, umieszczoną powyżej linii wzroku. Przedmiotowy obiekt natomiast to konstrukcja nośna na reklamę o znacznych rozmiarach tj. około 17 m. wysokości i 30 m. szerokości a którego powierzchnia reklamowa to około 500 m2posadowiona bezpośrednio na podporach kratownicowych. Jak mowa o tym wyżej przesłanką ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, czy też jak ma to miejsce w niniejszej sprawie dla istniejącego obiektu w ramach postępowania legalizacyjnego, jest zachowanie zasady dobrego sąsiedztwa tj. wykazanie, iż w zastanym układzie urbanistycznym inwestycja gwarantuje kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Zasada ta uzależnia zgodę na zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenów sąsiednich. Wyniki postępowania dowodowego wskazują, iż w stosunku do przedmiotowego obiektu ze względu na jego rozmiary a także formę architektoniczną nie można mówić o zachowaniu zasady kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym. Występujące w tym obszarze nośniki reklamowe mają bowiem wielokrotnie mniejsze rozmiary. Największy z nich to słup reklamowy o wysokości 12 m. i powierzchni reklamowej 32 m2.. Przedmiotowy obiekt wielokrotnie przewyższa te parametry (powierzchnie reklamowe) i gabaryty (rozmiary obiektów). Także jego forma architektoniczna jest różna od tej jaka dominuje w obszarze analizowanym. W obszarze tym nośniki reklamowe mają konstrukcje słupowe a przedmiotowy obiekt to wsparta na podporach kratownicowych i osadzona nisko na ziemią konstrukcja nośna. okoliczności te wskazują jednoznacznie, iż o zachowaniu zasady dobrego sąsiedztwa w stosunku do przedmiotowego obiektu nie może być mowy. Słusznie zatem organy odmówiły wnioskodawcy ustalenia warunków zabudowy. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż sąd podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia z dnia 6 października 2011 r.II SA/Go 499/11 zawarta w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego, nie wymaga przy projektowaniu nowych inwestycji prostego powielania celu i charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim. Warunek w zakresie kontynuacji funkcji należy rozumieć w taki sposób, że tylko wówczas nie jest spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się nią w praktyce pogodzić. Jak wykazano wyżej przedmiotowy obiekt przede wszystkim ze względu na rozmiary ale i też formę architektoniczną odstaje od obiektów o podobnej funkcji w obszarze analizowanym. Pozostaje więc elementem obcym, sprzecznym ze stanem zastanym, co przesądza o zasadności ustalenia dla niego warunków zabudowy gdyż ustalała by parametry dla przedsięwzięcia na które nie wyraża zgody. Nieustalenie w decyzji parametrów zabudowy (linii zabudowy) nie jest wadliwością tej decyzji, gdyż parametry te ustala się w decyzjach pozytywnych tj. ustalających warunki zabudowy. W strona skarżąca nie wyjaśniła jak pojmuje obowiązek ustalenia przez organ parametrów zabudowy w decyzji która odmawia ustalenia warunków zabudowy. Zdaniem sądu taka decyzja (ustalająca parametry i odmawiająca ustalenia warunków zabudowy) byłaby wewnętrznie sprzeczna. Bezzasadnym jest zarzut nie wskazania przez organ numeru seryjnego oraz certyfikatu kalibracji użyczenia pomiarowego przy pomocy którego mierzono przedmiotowy obiekt. Brak jakichkolwiek wymogów by organ w decyzji takie dane zamieszczał. Także podana przez organ wysokość przedmiotowego obiektu o 0,5 m mniejsza niż wskazana przez wnioskodawcę jest bez jakiegokolwiek znaczenia wobec znacznych rozmiarów tego obiektu. Zasadnym jest natomiast zarzut nie wskazania przez urbanistę sposobu ustalenia obszaru analizowanego oraz braku oznaczenia iż mapa na której sporządzona została graficzna część analizy została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Tym niemniej uchybienia te nie miały wpływu na rozstrzygnięcie, nie stanowiły zatem podstawy do uchylenia decyzji – sąd uchyla decyzji jedynie w sytuacji kiedy nastąpiło naruszenie postępowania które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt. 1c p.p.s.a.). Wskazać tu należy, iż obszar analizowany w stosunku do minimalnych rozmiarów został znaczenie zwiększony co jest korzyścią dla strony skarżącej a jego kształt – okręg nie pozwala na przyjęcie, iż został pominięty jakiś obszar na skutek np. spłaszczenia tego obszaru. Wymóg by mapa, na której sporządzona została graficzna część analizy została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego jest wymogiem formalnym, ale pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, w sytuacji (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) kiedy mapa na której została sporządzona analiza nie pozostawia wątpliwości, iż obrazuje aktualny stan faktyczny. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.