II SA/Kr 97/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Renata Czeluśniak Protokolant: Anna Pałasz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J.W. na uchwałę Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 30 czerwca 2011 r., Nr XI/132/2011 w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dzielnicy Miasta Tarnowa-Koszyce, wyznaczonego ul. Krakowską, Kąpielową i Wałem Rzeki Białej skargę oddala W dniu 12 grudnia 2011 r. J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr Xl/132/2011 Rady Miejskiej w Tarnowie z 30 czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w dzielnicy Miasta Tarnowa - Koszyce, wyznaczonego ul. Krakowską, Kąpielową i wałem rzeki Białej (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 368, póz. 3152). Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały wskazując, że narusza ona jego interes prawny, właściwość organów oraz prawo. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jest właścicielem nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem, którego dotyczy zaskarżona uchwała. Teren nieruchomości skarżącego jak również teren objęty zaskarżoną uchwałą nigdy nie był przeznaczony pod handel i usługi, zawsze był to teren domów jednorodzinnych, sadów i ogrodów. Skarżący stwierdził dalej, że w dziwnych okolicznościach wydano firmie "A" pozwolenie na budowę budynku przy ul. Krakowskiej w Tarnowie, pod kablami linii energetycznych i w pasie ochronnym wału przeciwpowodziowego rzeki Białej. Właściciele tej firmy mogli więc według własnego uznania zagospodarować swą nieruchomość. Skarżący mieszka na tym terenie 50 lat. W latach 70 - tych wybudowano tam wał przeciwpowodziowy i linię energetyczną, powodując, że teren ten podlegał ograniczeniom prawnym co do możliwości zagospodarowania, takim jak prawo wodne czy prawo energetyczne. Próby przekształcenia przeznaczenia działki skarżącego pod budownictwo jednorodzinne, podjęte przez niego w 1997 r. zostały odrzucone przez Radę Miejską w Tarnowie. Następnie, na wniosek firmy "A" przystąpiono do prac nad zmianą planu zagospodarowania. W trakcie tej procedury skarżący złożył uwagi do projektu zmiany planu oraz do prognozy oddziaływania ustaleń projektu zmiany planu. Uwagi te zostały odrzucone jajo nieuzasadnione, a zdaniem skarżącego nie zostały rozpatrzone z należytą starannością. Nowy plan został uchwalony. W związku z tym, skarżący złożył skargi na Prezydenta i Radę Miejską w Tarnowie. Od Wojewody Małopolskiego Skarżący otrzymał informację, że sprawa dotycząca zmiany planu była przedmiotem milczącego uzgodnienia z Regionalnym Zarządem gospodarki Wodnej. Skarżący podniósł, że prawo wodne, które obowiązywało w trakcie przystąpienia prac nad zmianą planu i w trakcie jej uchwalenia stanowiło, że marszałek województwa może w drodze decyzji zwolnić od zakazów wykonywania obiektów budowlanych, kopania studni, sadzawek, dołów oraz rowów w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału. Wskazał, że ponieważ marszałek województwa nie brał udziału w procesie planistycznym prawo zostało naruszone. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej nie powinien być stroną w postępowaniu. W uchwalonej zmianie planu znajduje się również strefa techniczna od linii energetycznej, którą zapewne milcząco uzgodniono z Zakładem Energetycznym. W tym zakresie skarżący odwołał się do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z 1997 r., zgodnie z którym - jego zdaniem - przebieg linii powinien być skorygowany i doprowadzony do stanu zgodnego z prawem. Uchwalenie planu, niezgodnego z tym wyrokiem narusza prawo. Skarżący stwierdził nadto, że uchwalając zmianę planu naruszono jego interes prawny, dopuszczając do zwiększenia szkodliwego oddziaływania hałasu i spalin, gdyż działalność handlowo - usługowa jest działalnością uciążliwą dla otoczenia. Przed wniesieniem skargi skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Tarnowie wniosła o oddalenie skargi. Wskazała, że procedura planistyczna dotycząca zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w Tarnowie, wyznaczonego ulicami Krakowską! Kąpielową oraz wałem rzeki Biała rozpoczęła się od podjęcia 14 stycznia 2010 r. przez Radę Miejską w Tarnowie uchwały Nr XLIV/600/2010 o przystąpieniu do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w dzielnicy Miasta Tarnowa - Koszyce, wyznaczonego ul. Krakowską, Kąpielową i wałem rzeki Białej, zwanego dalej "planem". Następnie organ przedstawił realizację poszczególnych etapów uchwalania planu miejscowego przewidzianych w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności podał, że do uzgodnień, o których mowa w pkt 6 należało uzgodnienie z zarządem gospodarki wodnej. Prezydent Miasta Tarnowa przesłał projekt przedmiotowej zmiany planu do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie wyznaczając do tego termin 21 dni od daty doręczenia niniejszego pisma. Po upływie tego terminu, z uwagi na brak odpowiedzi uznano zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy, że podmiot ten uzgadnia projekt zmiany planu. Wskazał również, że Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Krakowie odpowiedział na zawiadomienie o przystąpieniu do zmiany planu i w piśmie z l października 2010 r. zawarł wnioski do projektu zmiany planu. Nadto, w opracowywaniu projektu zmiany planu uwzględniono ustalenia wynikające z przepisów szczególnych, do których należy m.in. wskazana przez skarżącego ustawa z 18. 07. 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, póz. 2019 ze zm.). Wymogi wynikające z tej ustawy uwzględnione zostały w treści zaskarżonej uchwały, gdyż na rysunku zmiany planu obok nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej od ul. Krakowskiej, wskazano obszar zasięgu pasa ochrony od wału przeciwpowodziowego (50m od stopy wału), który zajmuje znaczną część terenu o symboli: U. W przedmiotowej sprawie nie ma natomiast zastosowania art. 88n ust. 3 Prawa wodnego. J. W. wniósł uwagi do projektu zmiany planu oraz prognozy oddziaływania zmiany planu na środowisko. Skarżący zakwestionował w całości zgodność ustaleń projektu zmiany planu z przepisami, w tym prawem wodnym, prawem energetycznym czy prawem ochrony środowiska oraz poprawność i rzetelność dokumentu prognozy. Stwierdził, że projekt zmiany planu narusza jego interes prawny. Uznał, że działalność gospodarcza prowadzona na terenie objętym zmianą planu stanowi działalność uciążliwą do środowiska, gdyż powoduje wzrost poziomu hałasu i zanieczyszczenia. Na tym terenie dochodzi do zagrożenia powodziowego, a naruszenie struktury gruntów na takim obszarze może doprowadzić do uszkodzenia wałów rzeki Białej. Zdaniem skarżącego, prowadzenie działalności gospodarczej winno odbywać się na terenach, na których nie występują tego typu zagrożenia. Zwrócił uwagę, że przez teren działki objętej zmianą planu przebiega linia elektryczna. Z uwagi na powyższe zagrożenia na wskazanym obszarze nie powinno dojść do zmiany planu. Skarżący podniósł również, że wyłożony projekt planu nie zawiera załączników dotyczących rozpatrzenia uwag. W dniu 8 czerwca 2011 r. Prezydent Miasta Tarnowa negatywnie rozpatrzył wniesione przez J. W. uwagi, uznając je za bezzasadne. Wskazał, że projekt zmiany planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko uzyskał stosowne uzgodnienia i opinie, w tym organów zajmujących się ochroną środowiska i bezpieczeństwem przeciwpowodziowym. Nie stwierdzono również naruszenia przepisów prawa powszechnie obowiązujących, które uwzględnia się w procedurze planistycznej, gdyż wszelkie wymogi prawne wynikające z położenia terenu objętego zmianą planu zostały w projekcie planu zapisane. Na sesji 30 czerwca 2011 r., przed uchwaleniem przedmiotowej zmiany planu, Rada Miejska w Tarnowie rozpatrzyła wszystkie przekazane przez Prezydenta Miasta Tarnowa uwagi wniesione do projektu zmiany planu. Nie zostały one uwzględnione. Uchwałą Nr Xl/132/2011 z 30 czerwca 2011 r. Rada Miejska w Tarnowie, po rozpatrzeniu nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Tarnowa uwag wniesionych do projektu zmiany planu, uchwaliła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w dzielnicy Miasta Tarnowa - Koszyce, wyznaczonego ul. Krakowską, Kąpielową i wałem rzeki Białej. Rozstrzygnięcia dotyczące uwag wraz z uzasadnieniem zawarte zostały w załączniku nr 2 do tej uchwały. Organ wskazał, że J. W. jest właścicielem działek nr [...], [...] obręb [...], które nie zostały objęte zakresem zmiany planu dokonanej zaskarżoną uchwałą. Na działce nr [...] przy ul. Krakowskiej znajduje się murowany budynek mieszkalny oraz murowany budynek gospodarczy oraz słup wysokiego napięcia -110kV. Działka nr [...] pozostaje niezabudowana, natomiast na działce nr [...] zlokalizowany jest budynek gospodarczy. Dojazd do budynku mieszkalnego odbywa się z ul. Krakowskiej drogą wzdłuż wału przeciwpowodziowego rzeki Białej. Jeżeli chodzi o przeznaczenie powyższych działek, to zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej w Tarnowie nr XXlll/380/2000 z dnia 25 maja 2000 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w dzielnicy Miasta Tarnowa - Koszyce, wyznaczonego ul. Krakowską, Kąpielową i wałem rzeki Białej) położone są one w terenie o symbolu 01 .ZN - tereny zieleni niskiej urządzonej oraz przydomowych upraw ogrodniczo-warzywnych. Ponieważ zaskarżona uchwała nie obejmowała swym zakresie przedmiotowych nieruchomości przeznaczenie to jest nadal aktualne. Organ podał, że w poprzednim, nieobowiązującym już planie ogólnym miasta Tarnowa (uchwała Nr XX/210/91 Rady Miejskiej w Tarnowie z 30 grudnia 1991 r.) działki Skarżącego znajdowały się w terenie o symbolu: 06.ZN.C.E1.E2 oznaczającym (06) Koszyce - (ZN) Tereny zieleni niskiej i urządzonej, ogrodów działkowych i sadów - (C) Strefa ochrony krajobrazu - (E1) Strefa techniczna od gazociągów wysokoprężnych i stacji redukcyjnych gazu oraz gazownictwa podziemnego - (E2) Strefa techniczna od linii energetycznych najwyższych napięć. Jeżeli chodzi o teren objęty zaskarżoną uchwałą, to zgodnie z obowiązującym - na dzień przystąpienia do zmiany planu - miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jego część oznaczona była symbolem 02.U -Teren usług ogólnomiejskich o ustaleniach: "W stanie istniejącym pawilon usługowo-handlowy zlokalizowany częściowo w strefie ochronnej wału przeciwpowodziowego. Ustala się zakaz rozbudowy istniejącego obiektu oraz lokalizacji wszelkich obiektów kubaturowych. Wyklucza się możliwość realizacji funkcji usługowo-produkcyjnej i hurtowej. Obowiązują rygory wynikające z ustawy z 24. 10. 1974 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230 z późn. zm.)". Pozostała część terenu objętego zaskarżoną uchwałą znajdowała się w obrysie terenu 01.ZN - Tereny zielem niskiej urządzonej, oraz przydomowych upraw ogrodniczo-warzywnych o ustaleniach: "Zlokalizowany w strefie ochronnej wału przeciwpowodziowego. Istniejącą zabudowę kubaturową adaptuje się, bez możliwości rozbudowy i wymiany substancji. Dojazd do istniejących budynków mieszkalnych wyłącznie od ulicy Porannej. Obowiązują rygory wynikające z ustawy z 24.10.1974 r. Prawo wodne. W zaskarżonej uchwale teren objęty jej zapisami przeznaczony został pod zabudowę usługową (U) oraz pod zieleń naturalną (ZR). W dniu 10 października 2011 r. J. W. skierował do Rady Miejskiej w Tarnowie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczące uchwały. Uchwałą Nr XV/180/2011 z 3 listopada 2011 r. Rada Miejska w Tarnowie odmówiła usunięcia naruszenia prawa dotyczącego zaskarżonej uchwały. Uchwała ta została doręczona skarżącemu 10 listopada 2011 r. Jak wskazano w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wezwanie to oparto na treści art. 101 ustawy z 8. 03. 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, póz. 1591 ze zm.) skarga, o której mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru powszechnego, gdyż krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi na uchwałę organu samorządu terytorialnego jest ograniczony do podmiotów, które legitymują się interesem prawnym. We wniesionej skardze skarżący potwierdził, że nie jest właścicielem żadnej nieruchomości na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą. Jak wynika z jej treści, skarżący upatruje naruszenie swego interesu prawnego poprzez zwiększenie szkodliwego oddziaływania hałasu i spalin poprzez dopuszczenie na terenie sąsiadującym z nieruchomością stanowiącą własność skarżącego działalności handlowo - usługowej, która to działalność jest uciążliwa. Jest prawdą, że ochrona środowiska jest konstytucyjnym obowiązkiem władz publicznych. Zasady wykonywania tych obowiązków określone zostały w wielu aktach prawych, w tym w szczególności w ustawie - Prawo ochrony środowiska art. 71 i art. 72 ustawy Prawo ochrony środowiska i art. 1 ust. 2 i art. 17 pkt 4 i pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zadania określone w tych przepisach zostały wykonane w przedmiotowej sprawie, w tym w szczególności opracowano prognozę oddziaływania na środowisko ustaleń projektu zmiany planu. W opisanym dokumencie stwierdza się, że rozwiązania funkcjonalno - przestrzenne zawarte w projekcie planu uwzględniają przedsięwzięcia eliminujące, ograniczające lub łagodzące już występujące lub mogące pojawić się zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi, które może spowodować działalność usługowa oraz struktura zagospodarowania przestrzennego istniejąca i projektowania. Należą do nich, w szczególności zachowanie na terenach zabudowy usługowej minimum 30 % powierzchni terenu biologicznie czynnej, zachowanie nieprzekraczalnej linii zabudowy obiektów kubaturowych od drogi publicznej 15 m oraz od stopy wału przeciwpowodziowego 50 m, przeznaczenie pod zieleń urządzoną terenu między linią zabudowy a linią rozgraniczającą od drogi publicznej, zapewnienie dostępu do wału przeciwpowodziowego czy nakaz zachowania dopuszczalnego poziomu hałasu na terenach przeznaczonych pod zabudowę usługową. W prognozie stwierdzono także, że wszystkie wymagania wynikające z opracowania ekofizjograficznego uwzględnione zostały w projekcie zmiany planu. W ocenie organu powyższe regulacje nie oznaczają jednakże, że po stronie skarżącego powstaje interes prawny, o którym mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, przy uwzględnieniu aktu z jakim mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Jest to akt planowania, w którym określa się możliwości zagospodarowania terenu i przy tych założeniach ochrona przed uciążliwością danej działalności, oceniana jest hipotetycznie. Dlatego też żądana przez skarżącego ochrona nie ma oparcia w konkretnej normie prawnej. Wskazana przez skarżącego potrzeba ochrony nie ma charakteru realnego, gdyż odnosi się do hipotetycznych rozwiązań. Przedstawiony na tym etapie interes ma więc charakter faktyczny, który nie podlega ochronie w tym postępowaniu. Stanie się on interesem prawnym wtedy, gdy rozpocznie się administracyjny proces inwestycyjny, czyli postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę, w którym muszą być wzięte pod uwagę prawa osób trzecich, w granicach wyznaczonych przez konkretne zamierzenie inwestycyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Sąd rozpoznał skargę z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem ( art. 1 §1 i 2 ustawy z 25. 07. 2002 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.). Skarga na uchwałę Rady została wniesiona w trybie przewidzianym w art. 101 ust. 1 ustawy 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, póz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa -zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wskazano wyżej przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, która otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi na uchwałę wprowadzającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest nie tylko wykazanie, iż określony podmiot ma interes prawny, który musi wynikać z przepisów materialnego prawa administracyjnego (art. 28 kpa) i musi być bezpośredni, konkretny i realny, ale interes ten musi być naruszony. Skarżący wnoszący skargę w trybie art. 101 cyt. ustawy zatem musi wykazać nie tylko interes prawny wynikający m. in. z posiadania prawa własności do nieruchomości, ale także naruszenie interesu prawnego oraz naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Skargę na uchwałę w przedmiocie planu miejscowego może złożyć właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości znajdującej się w obszarze objętym zmianą planu lub terenie z nim graniczącym. Należy podkreślić, że o naruszeniu interesu prawnego właściciela nieruchomości nieobjętej nowym planem, ale sąsiadującej z nieruchomością objętą zmianami można mówić tylko w sytuacji gdy - w sposób niebudzący wątpliwości - nieruchomość objęta planem miejscowym może zostać zagospodarowana pod taki rodzaj inwestycji, których realizacja uniemożliwi lub ograniczy możliwość zagospodarowania sąsiadującej nieruchomości w sposób dotychczasowy. Przy czym zaistnienie takiej sytuacji musi być wykazane w sposób nie budzący wątpliwości (por. wyrok NSA z 14. 12. 2009 r. II OSK 1675/09, Lex 582854). Odnosząc powyższe do okoliczności przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że nieruchomość stanowiąca własność skarżącego, obejmująca działki nr [...], [...], [...] nie została objęta zaskarżoną uchwałą. Ww. nieruchomość (dz. nr [...], [...] i [...]) zgodnie z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu wprowadzonego uchwałą Rady Miejskiej w Tarnowie Nr XXIll/380/2000 z 25 maja 2000 r. położone są na terenie o symbolu: 01.ZN -tereny zieleni niskiej urządzonej oraz przydomowych upraw ogrodniczo-warzywnych. Nadto należy podkreślić, że ww. działki w całości znajdują się w 50-cio metrowej strefie ochronnej wału przeciwpowodziowego rzeki Białej, w stosunku do której to strefy obowiązywały zakazy wynikające z art. 85 ust. 1 Prawa wodnego wyłączające możliwość inwestycji polegających na wykonywaniu obiektów budowlanych, kopaniu studni, sadzawek dołów oraz rowów. Należy wskazać, że także zmiana przeznaczenia terenu działki objętej - zmienionym planem miejscowym w planie wprowadzonym zaskarżoną uchwałą nr Xl/132/20011 Rady Miejskiej w Tarnowie - poszerzająca teren zabudowy usługowej w części ww działki z podstawowym przeznaczeniem pod usługi komercyjne (symbol U) także w znacznej części znajduje się w 50-cio metrowej strefie ochronnej wału rzeki Białej. A zatem w chwili podjęcia zaskarżonej uchwały jej następstwem nie jest jakiekolwiek ograniczenie możliwości zagospodarowania działek nr [...], [...] i [...]. Działki te bowiem - tak przed podjęciem jak i po podjęciu zaskarżonej uchwały - nie mogły być zabudowane przez skarżącego, natomiast tak jak poprzednio skarżący może nadal może prowadzić na nich przydomowe uprawy ogrodniczo-warzywnicze i zamieszkiwać w istniejącym budynku mieszkalnym. Nieuprawnione jako przedwczesne byłoby również wywodzenie naruszenia prawa z możliwości uzyskania przez właściciela działki objętej zmianą zaskarżonego planu pozwolenia na zagospodarowanie jej zgodnie z postanowieniami zaskarżonej uchwały. W tej sytuacji obawy skarżącego, że ustalenia planu wprowadzającego zmianę w zakresie przeznaczenia przedmiotowego terenu objętego zmianą będą naruszać interes prawny skarżącego jako właściciela działek nr [...], [...] i [...] trzeba uznać za co najmniej przedwczesne. Skarżący nie wykazał bowiem, że uchwalona zmiana planu miejscowego w sposób bezpośredni narusza jego interesy jako właściciela nieruchomości sąsiadującej z terenem objętym zmianą. W ocenie Sądu naruszenie interesu prawnego skarżącego nie może również wynikać ze zwiększenia szkodliwego oddziaływania hałasu i spalin poprzez dopuszczenie na części terenu sąsiadującego z działkami nr [...], [...] i [...] działalności handlowo-usługowej. Niezależnie bowiem ograniczeń związanych z położeniem terenu objętego zmianą w strefie ochronnej wału (zasięg pasa ochrony wału przeciwpowodziowego), a także granicy pasa technicznego od napowietrznej linii wysokiego napięcia należy wskazać, że wprowadzona zmiana nie wpłynie na zwiększenie hałasu i ilości spalin na działkach skarżącego. Natomiast jak wynika z opracowania ekowizjograficznego do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dzielnicy miasta Tarnowa-Koszyce, przy ul. Krakowskiej z września 20101 r., sporządzonego przez dr F. P. "obszar objęty zmianą, a zatem także sąsiadujący z nim teren działek [..], [...] i [...] - znajdują się w zasięgu hałasu drogowego przekraczającego dopuszczalny poziom dzwięky 65dB w porze nocnej i 55dB w porze dziennej". Nadto z ustaleń prognozy oddziaływania na środowisko ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dzielnicy miasta Tranowa-Koszyce przy ul. Krakowskiej sporządzonego przez dr F. P. z kwietnia 2011 r. wynika, że "realizacja ustaleń planu nie spowoduje znaczącego zanieczyszczenia powietrza, wód powierzchniowych, terenu i przez hałas drogowy. Nie spowoduje zatem pogorszenia warunków zdrowotnych ludzi." Oznacza to, że zamieszkiwanie na terenie nieruchomości skarżącego nie było pozbawione uciążliwości ze względu na hałas i spaliny przed wprowadzeniem zmiany planu miejscowego i takim pozostało po jej wprowadzeniu. W istocie postanowienia zawarte w nowym planie miejscowym nie ingerują bezpośrednio w sferę uprawnień właścicielskich skarżącego tj. w sposób w jaki może zagospodarować i użytkować posiadaną nieruchomość oznaczoną jako dz. nr [...], [...] i [...]. Równocześnie trzeba zaznaczyć - na co zwrócił uwagę organ odwoławczy - że skarżący będzie miał możliwość obrony swojego interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym, gdyby właściciel nieruchomości objętej zaskarżoną uchwałą przystąpił do realizacji inwestycji dopuszczonej w nowym planie miejscowym. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.