II SA/Kr 970/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2017 r. sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia 19 czerwca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 19 czerwca 2017 r. (znak: [...]), na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz - art. 80 ust. 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.), po rozpatrzeniu odwołania B. Z., Z. S. oraz P. S., działającego przez pełnomocnika B. S., od decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 października 2016 r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn. "Nadbudowa budynku usługowo-mieszkalnego o lokale domu studenckiego oraz przebudowa budynku wraz ze zmianą sposobu użytkowania pomieszczeń mieszkalnych na usługowe i pomieszczenia warsztatowego na garażowo-warsztatowe z wewnętrznymi instalacjami: wodno-kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, gazową, elektryczną z zewnętrzną instalacją kanalizacji deszczowej z utwardzeniem terenu (dojścia), na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...], przy ul. D. w Krakowie", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w wyniku uchylenia decyzji Nr [...] z dnia 22 marca 2016 r. decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 12 sierpnia 2016 r. (znak: [...]), Prezydent Miasta Krakowa, decyzją Nr [...] z dnia 10 października 2016 r. (znak: [...]), zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi Z. S. [...], działającemu przez pełnomocnika M. F., pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Nadbudowa budynku usługowo-mieszkalnego o lokale domu studenckiego oraz przebudowa budynku wraz ze zmianą sposobu użytkowania pomieszczeń mieszkalnych na usługowe i pomieszczenia warsztatowego na garażowo-warsztatowe z wewnętrznymi instalacjami: wodno-kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, gazową, elektryczną z zewnętrzną instalacją kanalizacji deszczowej z utwardzeniem terenu (dojścia), na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...], przy ul. D. w Krakowie". Odwołanie od ww. decyzji wnieśli B. Z., Z. S. oraz P. S., współwłaściciele działek sąsiadujących z planowaną inwestycją, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. lub uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. Odwołujący się zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: - art. 9 ust. 1 u.p.b. poprzez uznanie, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek dający podstawę do odstąpienia od przepisów techniczno-budowlanych i wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego na okoliczności podnoszone przez skarżących w piśmie z dnia 15 marca 2016 r., co doprowadziło organ I instancji do wydania decyzji z naruszeniem uzasadnionego interesu skarżących. Wojewoda Małopolski, po dokonaniu analizy akt sprawy pod względem zasadności zarzutów wniesionych w odwołaniu od decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 października 2016 r. wskazał, że art. 9 ust. 1 u.p.b. dopuszcza odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych określonych w rozporządzeniach wykonawczych do ww. ustawy. Zaznaczono jednak, że odstępstwo to dopuszcza się w przypadkach szczególnie uzasadnionych, po wcześniejszym udzieleniu upoważnienia przez właściwego w sprawie ministra. Dodano przy tym, że wspomniane odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, a w stosunku do obiektów użyteczności publicznej oraz budynków wielorodzinnych, ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych. Organ odwoławczy podał także, że do wniosku o udzielenie odstępstwa powinno być dołączone m.in. szczegółowe uzasadnienie konieczności jego wprowadzenia. Podkreślono przy tym, że z powyższego przepisu wynikało, iż prawo do stosowania odstępstwa powinno być traktowane jako wyjątek, natomiast ocena, czy w danej sytuacji zachodzi taki przypadek należy do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Mając na uwadze powyższe organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie, po udzieleniu upoważnienia z dnia 15 lipca 2015 r. przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju (znak: [...]), organ I instancji postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2015 r. udzielił zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), umożliwiające usytuowanie w projektowanej nadbudowie budynku usługowo-mieszkalnego na działkach nr [...], [...], [...], ściany bez otworów okiennych i drzwiowych, w odległości 1,0 m od granicy z działkami nr [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. D. w Krakowie. Dodano, że udzielenie powyższego odstępstwa organ I instancji uzasadnił w zaskarżonej decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 października 2016 r. - wskazując, iż zastosowanie rozwiązania wymagającego uzyskania zgody na odstępstwo, po uprzednich wyjaśnieniach inwestora, spowodowane zostało koniecznością znalezienia rozwiązań architektonicznych, które umożliwiałyby optymalne zagospodarowanie terenu objętego inwestycją, a zarazem spełniałyby wymagania stawiane w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Czyżyny" zatwierdzonego uchwałą Nr LXXI/1032/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 10 kwietnia 2013 r. (Dz.Urz. Woj.Małop. z 2013 r., poz. 3071). Organ odwoławczy zaznaczył, że według udzielonych wyjaśnień, planowana inwestycja zakładała nadbudowę istniejącego na działkach nr [...], [...], [...] budynku usługowo-mieszkalnego, który zrealizowany został na podstawie decyzji nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa, w oparciu o decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Dodano, że obiekt ten oddany został do użytkowania na podstawie decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 8 grudnia 2014 r., przy czym przedmiotowy budynek wybudowany został w odległości 1 m od granicy z bezpośrednio sąsiadującymi działkami nr [...], [...] i [...] (decyzja o warunkach zabudowy dopuszczała budowę obiektu w granicy). Zaznaczono, że powyższa odległość wymuszona została trudnymi warunkami geotechnicznymi gruntu. Wojewoda Małopolski podał, że celem spełnienia warunków nośności fundamentów koniecznym było zastosowanie 5 pali fundamentowych o średnicy 50 cm i długości 8,0 m w głąb gruntu, które zostały połączone oczepem fundamentowym o wymiarach 2,30 x 2,30, co przy uwzględnieniu grubości ścian, odsuwało budynek o ok. 1 m od granicy z ww. działkami. Podkreślono również, że projektując nadbudowę nad istniejącym budynkiem, nie było możliwości odsunięcia ściany na większą odległość niż istniejąca ściana I kondygnacji ze względów konstrukcyjnych. Organ II instancji wyjaśnił przy tym, że zgodnie z § 12 ust 2 ww. rozporządzenia dopuszczono usytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy z działką lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dodano, że w przedmiotowej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Czyżyny", dla terenów usług – U 9, dopuszczał budowę obiektów w granicy (§ 22 ust. 2 pkt 1b). Tym samym, biorąc pod uwagę nieregularny kształt działki inwestycyjnej oraz niewielkie jej wymiary, jak również ww. zapis planu miejscowego, w ocenie organu odwoławczego, zaistniała możliwość usytuowania przedmiotowego budynku w granicy, zgodnie z ww. przepisami, bez konieczności uzyskania zgody na odstępstwo. Nadmieniono jednak, że ponieważ ww. przepisy rozporządzenia dopuszczały literalnie tylko dwie odległości: 0,0 m lub 1,5 m, proponowane rozwiązanie usytuowania ściany obiektu, bez otworów okiennych i drzwiowych, ok. 1 m od granicy z sąsiednimi działkami, wymagało uzyskania zgody na odstępstwo od powyższych przepisów. Organ odwoławczy zaznaczył również, iż w myśl § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, takie usytuowanie obiektu budowlanego wymagało uwzględnienia zachowania przepisów zawartych w § 13, § 60 i § 271-273 ww. rozporządzenia oraz przepisów odrębnych. Podkreślono przy tym, że organ prowadzący postępowanie zobligowany jest w takim przypadku do wnikliwego zbadania, czy poprzez udzielenie pozwolenia na budowę, nie zostanie naruszony interes osób trzecich – właścicieli (wieczystych użytkowników) sąsiednich nieruchomości, a w szczególności powinien mieć na uwadze zasadę ogólną wyrażoną w art. 7 k.p.a., wymagającą uwzględnienia słusznego interesu stron postępowania. W odniesieniu do powyższego organ odwoławczy przytoczył treść art. 4 i art. 5 u.p.b. i na tej podstawie wskazał, że prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej zostało związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Dodano przy tym, że organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą ingerować w planowaną zabudowę nieruchomości tylko w zakresie spraw wyznaczonych przepisami prawa. Zaznaczono również, że zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądów administracyjnych, przed stwierdzeniem, że zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 u.p.b., wymagane jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno-budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy wskazał, że poddał analizie ewentualne ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy terenu sąsiadującego bezpośrednio z terenem inwestycji. W pierwszej kolejności podkreślono, że jak wynikało z projektu zagospodarowania terenu działki inwestycyjne nr [...], [...] oraz [...] od strony wschodniej graniczyły bezpośrednio z działkami odwołujących się: nr [...], [...], [...] i [...]. Dodano przy tym, że działka nr [...] zabudowana była budynkiem mieszkalnym, natomiast na pozostałych działkach, w zbliżeniu do granicy działek inwestycyjnych, usytuowany został szereg budynków garażowych. Nadmieniono także, że odnośnie budynku mieszkalnego, do akt sprawy dołączona została analiza przesłaniania i nasłonecznienia, z której wynikało, że spełnione zostały warunki zarówno § 13, jak i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym, w ocenie organu II instancji, z powyższego wynikało, że projektowany budynek nie oddziaływuje, ani poprzez przesłanianie, ani poprzez zacienianie na istniejącą zabudowę dz. nr [...] obr. [...] i w żaden sposób nie ogranicza możliwości swobodnego jej zagospodarowania. Podkreślono również, że działki inwestycyjne nr [...], [...], [...], jak również działki odwołujących się nr [...], [...], [...] i [...] obr. [...], położone są w obszarze, oznaczonym symbolem U.9 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Stare Czyżyny", zatwierdzonego uchwałą Nr LXXI/1032/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 10 kwietnia 2013 r., którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa usługowa. Podniesiono przy tym, że plan miejscowy wprowadzał szereg warunków wskazujących na właściwe zagospodarowanie poszczególnych terenów objętych ww. planem, w tym m.in. dla terenu U.9, dla którego dopuszczono budowę obiektów usługowych w granicy. Organ odwoławczy zaznaczył, że na mocy powyższego unormowania zabudowa działek nr [...], [...], [...] i [...] nie zostanie ograniczona, gdyż ewentualne zamierzenie budowlane może zostać zlokalizowane w granicy z działkami inwestycyjnymi lub w przypadku uzyskania prawa do dysponowania sąsiednią nieruchomością (działki nr [...], [...], [...]) w zbliżeniu do planowanego obiektu, pod warunkiem spełnienia wymagań określonych w przepisach u.p.b. oraz w zgodzie z warunkami ww. planu miejscowego "Stare Czyżyny". W ocenie Wojewody Małopolskiego, planowane przedsięwzięcie nie będzie również wpływać na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i inne ww. rozporządzenia) usytuowanych na ww. działkach obiektów (zarówno istniejących, jak i planowanych w przyszłości), gdyż planowany obiekt inwestycyjny, od strony działek odwołujących się posiadał ścianę oddzielenia pożarowego. Ponadto wskazano, że inwestycja ta nie pozbawiała powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), zaś z charakteru spornej inwestycji nie wynikało, aby powodowała jakiekolwiek zagrożenia, uciążliwości, czy też inne ograniczenia w zagospodarowaniu ww. działek. Organ odwoławczy nadmienił także, że przedmiotowa inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Zaznaczono również, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego, pismem z dnia [...] marca 2017 r. (znak: [...]), przesłanym do wiadomości wszystkich stron postępowania, organ odwoławczy zlecił w trybie art. 136 k.p.a., uzupełnienie materiału dowodowego, w zakresie stwierdzonych przez organ odwoławczy niejednoznaczności materiału dowodowego, m.in. wskazano na konieczność dołączenia analizy prawidłowości zaprojektowania pasów dla ruchu samochodów wjeżdżających do garażu w przyziemiu budynku wskazującą czy ich szerokości są wystarczające na łukowym odcinku tego dojazdu. Podkreślono, że powyższe było istotne z uwagi na włączenie pasa zieleni pomiędzy powyższymi pasami ruchu, jako terenu biologicznie czynnego, doprowadzenie do spójności w zakresie wielkości nawierzchni terenu utwardzonego przedstawionego na rysunku rzutu przyziemia projektu budowlanego z projektowanym, wskazanym na projekcie zagospodarowania terenu oraz wyjaśnienie, czy w dacie wydania decyzji nr [...] inwestor dysponował zgodą na odstępstwo od przepisów § 12 ww. rozporządzenia na usytuowanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1 m od granicy z działkami nr [...], [...] i [...] obr. [...]. Po dokonanym przez inwestora uzupełnieniu, organ odwoławczy stwierdził, że zlecone uzupełnienie materiału dowodowego, wykonane zostało w wystarczającym stopniu, pozwalającym na uznanie, że przyjęte rozwiązania projektowe odpowiadają prawu. Podkreślono, że dokonana przez organ odwoławczy weryfikacja materiału dowodowego w sprawie, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, potwierdziła ustalenia organu I instancji, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w kwestii spełnienia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 u.p.b., a także warunków zawartych w art. 32 ust. 4 u.p.b., gdyż - jak zaznaczono - dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych przepisami ustawy wymagań, organ uprawniony byłby do udzielenia pozwolenia na budowę. Organ II instancji przytoczył również treść art. 35 ust. 1 i 4 u.p.b., a następnie wskazał, że w jego ocenie projektowana inwestycja pozostaje w zgodzie z wiążącymi organ administracji architektoniczno-budowlanej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Czyżyny". Zwrócono przy tym uwagę, że w § 22 ust. 2 planu miejscowego ustalone zostały zasady i warunki zagospodarowania dla terenu U.9, które dopuszczały: rozbiórki budynków istniejących, za wyjątkiem obiektu ujętego w gminnej ewidencji zabytków, budowę w granicy działek, lokalizację na powierzchni terenu max. 50% wymaganej minimalnej ilości miejsc parkingowych, przy czym dla planowanej inwestycji ustalono: 20 miejsc na 100 łóżek – dla zabudowy usługowej typu domy studenckie, pensjonaty, domy wypoczynkowe oraz dla innych usług: 20 miejsc na 100 zatrudnionych (§ 10 ust. 4 pkt 1 c planu). Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że w planie tym przewidziano określone nakazy dotyczące wielkości i rodzaju poszczególnych parametrów w ww. obszarze, tj. wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego – min. 40 %, wskaźnik intensywności zabudowy – min. 1,2 – max. 4,3, wysokość zabudowy – max. 25 m, w terenach U.7, U.9, U.10, U.11 minimalną szerokość elewacji od al. J. – 25 m, wymagania w zakresie dachów budynków – dachy płaskie oraz miejsca parkingowe, które należy lokalizować w parterach budynków i w kondygnacjach podziemnych. Dodatkowo podano, że plan ten wprowadzał również określone zakazy, a mianowicie lokalizacji ogrodzeń, powierzchniowych parkingów i miejsc postojowych od strony al. J. , a także lokalizacji parkingów i miejsc postojowych na dachach budynków i powierzchni terenu. Tym samym, mając na uwadze powyższe, Wojewoda Małopolski wskazał, że zatwierdzony decyzją Nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 października 2016 r., projekt budowlany był zgodny z ww. ustaleniami planu, a także wymogami ochrony środowiska. Podkreślono bowiem, że przedmiotowa inwestycja zakładała nadbudowę istniejącego budynku usługowo-mieszkalnego o lokale domu studenckiego oraz przebudowę budynku wraz ze zmianą sposobu użytkowania pomieszczeń mieszkalnych na usługowe oraz zmianę pomieszczenia warsztatowego na garażowo-warsztatowe, co było zgodne z przeznaczeniem obszaru U.9 pod usługi. Dodano przy tym, że powierzchnia działek nr [...], [...] i [...] wynosiła 812,00, powierzchnia biologicznie czynna 40,07 % (plan określał min. 40 %), a nadto wskazano, że zachowany został również wskaźnik intensywności zabudowy kształtujący się na poziomie 1,32 (w planie wyznaczony od 1,2 do 4,3). Jednocześnie podano, że projektowany budynek był budynkiem średniowysokim, trzykondygnacyjnym, o wysokości 15,67 m, w którym zastosowano dach płaski. Wyjaśniono, że także wymagania dotyczące ilości miejsc postojowych zostały zachowane, jako że przyjęto 3 m.p. dla planowanych 14 łóżek w domu studenckim oraz 3 m.p. dla 15 zatrudnionych pracowników, a dodatkowo projekt zakładał 3 m.p. w części garażowo-warsztatowej oraz 3 (+ 1 dodatkowe) w obrębie działki, od strony drogi publicznej ul. D. . Organ odwoławczy nadmienił, że również pozostałe warunki planu dla tego obszaru zostały zachowane. Ponadto zaznaczono, że jak wynikało z akt sprawy inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sporządzony przez uprawnioną osobę projekt budowlany. Dodano, że projekt budowlany był kompletny i zawierał wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Organ II instancji wskazał także, że projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego (nr ew. [...] z dnia 14 października 2014 r.). Nadmieniono przy tym, że przedmiotowa inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jak również, że projektowana inwestycja nie oddziałuje na obszar natura 2000 w myśl przepisów art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 353 z późn. zm.). Stąd też organ odwoławczy zaznaczył, że nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 października 2016 r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ww. zamierzenia budowlanego. Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca B. Z., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania na rzecz skarżącej, według norm prawem przepisanych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: * art. 9 ust. 1 u.p.b. poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek dający podstawę do odstąpienia od przepisów techniczno-budowlanych i wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę; * art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego na okoliczności podnoszone przez skarżących w piśmie z dnia 15 marca 2016 r., co doprowadziło organ l instancji do wydania decyzji z naruszeniem uzasadnionego interesu skarżących; * § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu skargi skarżąca przytoczyła dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, przywołując na poparcie swojej argumentacji orzecznictwo sądów administracyjnych oraz stanowisko doktryny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W myśl art. 145 p.p.s.a.: " § 1. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 19 czerwca 2017 r. (znak: [...]), którą organ ten po rozpatrzeniu odwołania B. Z., Z. S. oraz P. S., działającego przez pełnomocnika B. S., utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 października 2016 r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn. "Nadbudowa budynku usługowo-mieszkalnego o lokale domu studenckiego oraz przebudowa budynku wraz ze zmianą sposobu użytkowania pomieszczeń mieszkalnych na usługowe i pomieszczenia warsztatowego na garażowo-warsztatowe z wewnętrznymi instalacjami: wodno-kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, gazową, elektryczną z zewnętrzną instalacją kanalizacji deszczowej z utwardzeniem terenu (dojścia), na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...], przy ul. D. w Krakowie". W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że po udzieleniu upoważnienia z dnia 15 lipca 2015 r. przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju (znak: [...]), organ I instancji postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2015 r. udzielił zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), umożliwiające usytuowanie w projektowanej nadbudowie budynku usługowo-mieszkalnego na działkach nr [...], [...], [...], ściany bez otworów okiennych i drzwiowych, w odległości 1,0 m od granicy z działkami nr [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. D. w Krakowie. Udzielenie powyższego odstępstwa organ I instancji uzasadnił w zaskarżonej decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 października 2016 r. wskazując, iż zastosowanie rozwiązania wymagającego uzyskania zgody na odstępstwo, po uprzednich wyjaśnieniach inwestora, spowodowane zostało koniecznością znalezienia rozwiązań architektonicznych, które umożliwiałyby optymalne zagospodarowanie terenu objętego inwestycją, a zarazem spełniałyby wymagania stawiane w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Czyżyny" zatwierdzonego uchwałą Nr LXXI/1032/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 10 kwietnia 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2013 r., poz. 3071). Planowana inwestycja zakładała nadbudowę istniejącego na działkach nr [...], [...], [...] budynku usługowo-mieszkalnego, który zrealizowany został na podstawie decyzji nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa, w oparciu o decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. W sprawie jest istotne, że obiekt ten oddany został do użytkowania na podstawie decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 8 rudnia 2014 r., przy czym przedmiotowy budynek wybudowany został w odległości 1 m od granicy z bezpośrednio sąsiadującymi działkami nr [...], [...] i [...] (decyzja o warunkach zabudowy dopuszczała budowę obiektu w granicy). W ten sposób dotychczasowa zabudowa została ustabilizowana prawnie w postępowaniu zwyczajnym, czego strony nie kwestionują, i inwestor nabył w związku z tym prawa podmiotowe do potencjalnej nadbudowy ww. budynku, oczywiście zgodnej z powszechnie obowiązującym prawem. Jednocześnie Sąd zauważa, że w opisie planu zagospodarowania terenu jest mowa o tym, że projektowany budynek będzie posiadał 4-kondygnacje nadziemne, jednak z analizy projektu budowlanego bezsprzecznie wynika, że przedmiotowy budynek składa się z kondygnacji przyziemia, parteru, piętra 1 i piętra 2. Zatem po rozbudowie i nadbudowie będzie posiadał cztery kondygnacje jednak wliczając w to kondygnację przyziemia. Wskazana nieścisłość w części opisowej planu zagospodarowania terenu nie stanowi jednak naruszenia uzasadniającego uchylenie kwestionowanych decyzji, gdyż obraz inwestycji i liczba kondygnacji przedmiotowej inwestycji wynika jednoznacznie z projektu architektoniczno-budowlanego. Kwestią sporną w kontrolowanej sprawie jest prawidłowość zastosowania przez organy działające w sprawie postanowień art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.), zgodnie z którym: "1. W przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. 2. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo. 3. Wniosek do ministra, o którym mowa w ust. 2, w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo organ administracji architektoniczno-budowlanej składa przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Wniosek powinien zawierać: 1) charakterystykę obiektu oraz, w miarę potrzeby, projekt zagospodarowania działki lub terenu, a jeżeli odstępstwo mogłoby mieć wpływ na środowisko lub nieruchomości sąsiednie - również projekty zagospodarowania tych nieruchomości, z uwzględnieniem istniejącej i projektowanej zabudowy; 2) szczegółowe uzasadnienie konieczności wprowadzenia odstępstwa; 3) propozycje rozwiązań zamiennych; 4) pozytywną opinię wojewódzkiego konserwatora zabytków w odniesieniu do obiektów budowlanych wpisanych do rejestru zabytków oraz innych obiektów budowlanych usytuowanych na obszarach objętych ochroną konserwatorską; 5) w zależności od potrzeb - pozytywną opinię innych zainteresowanych organów". Sąd w tym miejscu zauważa, że kwestia przedmiotowego odstępstwa była przedmiotem dwukrotnej kontroli instancyjnej dokonywanej przez organ II instancji w ramach samodzielnej subsumpcji prawa, gdyż w decyzji z dnia 12 sierpnia 2016 r., Wojewoda Małopolski dokonując analizy akt sprawy pod względem zasadności zarzutów wniesionych odwołaniu od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z 22 marca 2016 r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ww. zamierzenia budowlanego, stwierdził że organ I instancji naruszył przepisy postępowania w kwestii udzielonego odstępstwa od przepisów określonych w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki usytuowanie. Organ II instancji prawidłowo ocenił, że wydając powyższe postanowienie z dnia 4 sierpnia 2015 r. organ I instancji nie wskazał powodów, dla których konieczne jest odstąpienie od obowiązujących przepisów. Organ II instancji podkreślił, że w uzasadnieniu do powyższego postanowienia z dnia 4 sierpnia 2015 r. organ I instancji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że planowana nadbudowa jest kontynuacją zamierzenia inwestycyjnego, a jej charakter i wielkość są zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Stare Czyżyny". Organ II instancji mając na uwadze fakt - że skoro od postanowienia wydanego w trybie art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego nie służy zażalenie, i zarazem w myśl art. 124 § 2 k.p.a. organ mógł odstąpić od jego uzasadnienia - trafnie skonkludował, że konieczne jest natomiast w sprawie, aby organ architektoniczno-budowlany w uzasadnieniu decyzji pozwoleniu na budowę przedstawił przesłanki udzielenia bądź odmowy zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Organ II instancji zasadnie zatem, według Sądu uznał, że organ I instancji nie dokonał szczegółowych ustaleń celem wyjaśnienia, czy w przedmiotowej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, warunkujący udzielenie zgody na odstępstwo powyższych przepisów techniczno-budowlanych. W związku z ww. decyzją Wojewody Małopolskiego uchylającą decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z 22 marca 2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany inwestor złożył wyjaśnienia dotyczące budynku: "Istniejący budynek przeznaczony do nadbudowy został wybudowany na podstawie Warunków Zabudowy, które umożliwiały usytuowanie budynku zgodnie ze stanem faktycznym. Decyzja, na podstawie której budynek został zrealizowany została wydana w 2013 r. natomiast oddanie do użytkowania nastąpiło w 2014 r. Obiekt został zrealizowany w ok. 1 m od granicy z działką sąsiednią. Odległość ta została wymuszona ze względu na trudne warunki geotechniczne gruntu. Aby spełnić warunki nośności fundamentów zastosowano grupy pali składające się z 5 pali o średnicach 50cm każdy i około 8,0m w głąb gruntu. Pale fundamentowe połączono oczepem fundamentowym, który ma wymiary około 2,30m x 2,30m, co po uwzględnieniu grubości odsuwa budynek od granicy o około 1,0m. Nie było więc możliwości wybudowania w granicy działki ze względu na wymuszoną przez słabonośne grunty geometrię fundamentów. Należy podkreślić, że nieregularny kształt działki oraz niewielkie jej wymiary wymuszały konieczność zbliżenia inwestycji do granicy. Projektując nadbudowę nad istniejącym budynkiem nie ma możliwości oddalenia części o odległość większą niż istniejąca ściana pierwszej kondygnacji, ponieważ już konstrukcja nie została do tego przystosowana. Nie jest też możliwe zabudowanie przestrzeni pomiędzy granicą a istniejącym budynkiem czyli budowy inwestycji w granicy ze względu na brak możliwości bezpiecznego fundamentowania tej części". Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia inwestora organ I instancji uzasadnił zaakceptowane odstępstwo możliwością optymalnego zagospodarowania terenu objętego inwestycją i spełnieniem wymagań stawianych w zapisach planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Czyżyny" zatwierdzonego uchwałą Nr LXXI/1032/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 10.04.2013r. Teren ten, podlega ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Czyżyny " zatwierdzonego Uchwałą Nr LXXI/1032/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 10.04.2013 r. Jednocześnie organ prawidłowo zaznaczył, że Rzeczoznawca do spraw higieniczno-sanitarnych mgr inż. J. B. w dniu [...].02.2016 r. pozytywnie zaopiniowała planowaną inwestycję; a rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń pożarowych mgr inż. B. R. również pozytywnie zaopiniował zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej projektowanej nadbudowy. Obecnie kontrolowana decyzja organu II instancji, zdaniem Sądu I instancji prawidłowo utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji, gdyż w ponownie wydanej decyzji pierwszoinstancyjnej organ I instancji uzasadnił odstępstwo w stopniu wystarczającym pozwalającym na jego kontrolę w myśl wymogów art. 9 Prawa budowlanego, a organ II instancji dokonując ponownej subsumcji w wyniku wniesionego odwołania prawidłowo i zgodnie z prawem uszczegółowił, znając motywy organu I instancji, odpowiednio to uzasadnienie i trafnie zarazem ocenił, że w kontrolowanej sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 9 Prawa budowlanego. Jednocześnie, co istotne, obydwa organy prawidłowo wypowiedziały się, że przedmiotowa inwestycja spełnia pozostałe wymogi stawiane Prawem budowlanym podczas wydawania pozwolenia na budowę. Organ II instancji w ramach subsumpcji prawa w zakresie wymogów wynikających z art. 9 Prawa budowalnego prawidłowo wstępnie zaakceptował - na tle brzmienia art. 9 Prawa budowalnego - że udzielenie powyższego odstępstwa organ I instancji wystarczająco uzasadnił w decyzji z 10.10.2016 r. wskazując, iż zastosowanie rozwiązania wymagającego uzyskania zgody na odstępstwo, po uprzednich wyjaśnieniach inwestora, spowodowane zostało koniecznością znalezienia rozwiązań architektonicznych, które umożliwiałyby optymalne zagospodarowanie terenu objętego inwestycją, a zarazem spełniające wymagania stawiane w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Czyżyny" zatwierdzonego uchwałą Nr LXXI/1032/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 10.04.2013 r. (Małop.2013.3071). W szczególnie uzasadnionym przypadku, o którym jest mowa w art. 9 Prawa budowlanego mieści się, zdaniem Sadu w realiach kontrolowanej sprawy, po stronie inwestora jego prawo do optymalnego zagospodarowanie terenu już zabudowanego, czyli objętego daną inwestycją o ile ochrona tych interesów/prawa inwestora wykorzystująca instytucje art. 9 Prawa budowlanego (tj. przedmiotowe odstępstwo) nie narusza interesów osób trzecich i wartości chronionych przez ten przepis. Organ II instancji prawidłowo zweryfikował udzielone przez inwestora wyjaśnienia, że planowana inwestycja zakłada nadbudowę istniejącego na działkach nr [...], [...], [...] budynku usługowo-mieszkalnego, który zrealizowany został na podstawie decyzji nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa, w oparciu o decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Obiekt ten oddany został do użytkowania na podstawie decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z 08.12.2014 r. Przedmiotowy budynek wybudowany został w odległości 1 m od granicy z bezpośrednio sąsiadującymi działkami nr [...], [...] i [...] (decyzja o warunkach zabudowy dopuszczała budowę obiektu w granicy). Powyższa odległość wymuszona została trudnymi warunkami geotechnicznymi gruntu. Celem spełnienia warunków nośności fundamentów koniecznym było zastosowanie 5 pali fundamentowych o średnicy 50 cm i długości 8,0 m w głąb gruntu. Pale fundamentowe połączono oczepem fundamentowym o wymiarach 2,30 x 2,30, co przy uwzględnieniu grubości ścian, odsuwa budynek o ok. 1 m od granicy z ww. działkami. Projektując nadbudowę nad istniejącym budynkiem, nie było możliwości odsunięcia ściany na większą odległość niż istniejąca ściana I kondygnacji ze względów konstrukcyjnych. Organ II instancji prawidłowo ocenił i wyjaśnił, że zgodnie z przepisem § 12 ust 2 ww. rozporządzenia dopuszcza się sytuowanie budynku w odległości 1,5 od granicy z działką lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W przedmiotowej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Czyżyny", dla terenów usług - U 9, dopuszcza budowę obiektów w granicy (§ 22 ust. 2 pkt 1b). Biorąc pod uwagę nieregularny kształt działki inwestycyjnej oraz niewielkie jej wymiary, oraz ww. zapis planu miejscowego, zaistniała, co istotne, możliwość usytuowania przedmiotowego budynku w granicy, zgodnie z ww. przepisami, bez konieczności uzyskania zgody na odstępstwo. Sąd podziela stanowisko organu II instancji podnoszące, że ponieważ ww. przepisy rozporządzenia dopuszczają literalnie tylko dwie odległości: 0,0 m lub 1,5 m, to w konsekwencji proponowane rozwiązanie usytuowania ściany obiektu, bez otworów okiennych i drzwiowych, ok. 1 m od granicy z sąsiednimi działkami, wymagało uzyskania zgody na odstępstwo od powyższych przepisów. Zarazem, zdaniem Sądu udzielone odstępstwo jest zgodnie z prawem jako realizujące wartości, o których stanowi art. 9 Prawa budowalnego. Zdaniem Sądu, organ prowadzący postępowanie odpowiednio zbadał, czy przez udzielenie pozwolenia na budowę z wykorzystaniem przedmiotowego odstępstwa, nie zostanie naruszony interes osób trzecich - właścicieli (wieczystych użytkowników) sąsiednich nieruchomości oraz w szczególności organ ten miał na uwadze, co szczególnie istotne, zasadę ogólną wyrażoną w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, wymagającą uwzględnienia słusznego interesu stron postępowania. Z jednej strony, słusznie analizując wymogi szczególnego przypadku, o którym jest mowa w art. 9 Prawa budowlanego, organ II instancji odwołał się do wolności zabudowy i wskazał, że zgodnie z uregulowaniami określonymi w tej materii, w ustawie Prawo budowlane obowiązuje norma, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (art. 4 ustawy). Natomiast w myśl art. 5 ww. ustawy, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in.: warunki bezpieczeństwa i higieny pracy, poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Na mocy powyższych przepisów prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą ingerować w planowaną zabudowę nieruchomości tylko w zakresie spraw wyznaczonych przepisami prawa. Jednocześnie w ramach analizy "szczególnego przypadku" organ II instancji rozważył, czy chronione przez instytucję odstępstwa prawo zabudowy inwestora nie ingeruje w sposób nie dopuszczony przez prawo w interesy prawne osób trzecich. Organ II instancji prawidłowo przyjął w kontrolowanej przez Sąd sprawie, że zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądowym, przed stwierdzeniem, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, wymagane jest uprzednio ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno-budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądowym: "(...) W celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich, konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno-budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. O naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora (...)" tak: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 30 listopada 2010 r. II SA/Ol 545/10. W konsekwencji, organ odwoławczy poddał prawidłowej analizie ewentualne ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy terenu sąsiadującego bezpośrednio z terenem inwestycji. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu działki inwestycyjne nr [...], [...] oraz [...], od strony wschodniej graniczą bezpośrednio z działkami skarżących: nr [...],[...],[...] i [...]. Działka nr [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, natomiast na pozostałych działkach, w zbliżeniu do granicy działek inwestycyjnych, usytuowany został szereg budynków garażowych. Odnośnie budynku mieszkalnego, do akt sprawy dołączona została analiza przesłaniania i nasłonecznienia, z której wynika, że spełnione zostały warunki zarówno § 13, jak i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422). Zgodnie z treścią § 13 ww. rozporządzenia: "Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania (...) ". Organ II instancji prawidłowo ustalił, że jak wynika z dołączonej analizy przesłaniania rzędna spodu okna istniejącego budynku wynosi 208,75 m n.p.m, natomiast rzędna attyki projektowanego budynku wynosi 219,12 m n.p.m. Zatem wysokość przesłaniania wynosi 10,37 m. Należy zaznaczyć, że budynki te są przesunięte względem siebie i wpisując kąt 60° wyznaczony w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, ramię tego kąta wyniesie min. 17,55 m, co jest większe od ww. wysokości przesłaniania. Odnośnie ograniczeń związanych z zacienianiem należy wyjaśnić, że zgodnie z § 60 ww. rozporządzenia, pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7.00- 17.00. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania jak powyżej co najmniej do jednego pokoju. Z analizy zacieniania, wynika, że ww. istniejący budynek mieszkalny budynek (elewacja od strony południowej) posiada ponadnormatywne nasłonecznienie wynoszące 6 godz. i 20 min. (od godz. 7.00 do 13.05 oraz od 16.45 do 17.00). Z powyższego wynika, iż projektowany budynek nie oddziaływuje ani poprzez przesłanianie, ani poprzez zacienianie na istniejącą zabudowę działki nr [...] obr. [...] i w żaden sposób nie ogranicza możliwości swobodnego jej zagospodarowania. Kontrolowany organ trafnie i zgodnie z prawem, wziął po uwagę fakt, że działki inwestycyjne nr [...], [...], [...], jak również działki skarżących nr [...], [...], [...] i [...] obr. [...] położone są w obszarze, oznaczonym w planie symbolem U.9 miejscowego planu zagospodarowania "Stare Czyżyny", zatwierdzonego uchwałą NR LXXI/1032/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 10 kwietnia 2013 r. (Małop.2013.3071). Podstawowym przeznaczeniem tego obszaru jest zabudowa usługowa. Plan miejscowy wprowadza szereg warunków wskazujących na właściwe zagospodarowanie poszczególnych terenów objętych ww. planem. M.in. dla terenu U.9 plan dopuszcza budowę obiektów usługowych w granicy. Na mocy powyższego zapisu zabudowa działek nr [...], [...], [...] i [...] nie zostanie ograniczona, gdyż ewentualne zamierzenie budowlane może zostać zlokalizowane w granicy z działkami inwestycyjnymi, lub w przypadku uzyskania prawa do dysponowania sąsiednią nieruchomością (działki nr [...], [...], [...]) w zbliżeniu do planowanego obiektu, pod warunkiem spełnienia wymagań określonych w przepisach ustawy Prawo budowlane oraz w zgodzie z warunkami ww. planu miejscowego "Stare Czyżyny". Organ II instancji dokonując aktu ponownej subsumpcji prawa prawidłowo i zgodnie z prawem stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie wpłynie również na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i inne ww. rozporządzenia) usytuowanych na ww. działkach obiektów (zarówno istniejących, jak i planowanych w przyszłości), gdyż planowany obiekt inwestycyjny, od strony działek skarżących posiada ścianę oddzielenia pożarowego. Ponadto inwestycja ta nie pozbawia powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Z charakteru spornej inwestycji nie wynika, aby powodowała jakiekolwiek zagrożenia, uciążliwości, czy też inne ograniczenia w zagospodarowaniu ww. działek. Nadmienić należy również, że przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2016.71 jedn. tekst). Sąd zauważa, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego, pismem z [...] marca 2017 r., przesłanym do wiadomości wszystkich stron postępowania, organ odwoławczy zlecił w trybie art. 136 kpa, uzupełnienie materiału dowodowego, w zakresie określonym w tym piśmie. Zlecone uzupełnienia dotyczyły stwierdzonych przez organ odwoławczy niejednoznaczności materiału dowodowego, m.in. należało dołączyć analizę prawidłowości zaprojektowania pasów dla ruchu samochodów wjeżdżających do garażu w przyziemiu budynku - czy ich szerokości są wystarczające na łukowym odcinku tego dojazdu. Powyższe jest istotne z uwagi na włączenie pasa zieleni pomiędzy powyższymi pasami ruchu, jako terenu biologicznie czynnego, doprowadzenie do spójności w zakresie wielkości nawierzchni terenu utwardzonego przedstawionego na rysunku rzutu przyziemia projektu budowlanego, a projektowanym, wskazanym na projekcie zagospodarowania terenu oraz wyjaśnienie, czy w dacie wydania decyzji nr [...] inwestor dysponował zgodą na odstępstwo od przepisów § 12 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 jedn. tekst) na usytuowanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1 m od granicy z działkami nr [...], [...] i [...] obr. [...]. Inwestor dokonał powyższych uzupełnień, o czym zgodnie z art. 10 § 1 kpa, powiadomione zostały strony postępowania? W przekonaniu Sądu, zlecone uzupełnienie materiału dowodowego, prawidłowo zostało ocenione przez organ II instancji jako wykonane w wystarczającym stopniu pozwalającym uznać, że przyjęte rozwiązania projektowe odpowiadają prawu. Jednocześnie bowiem trzeba mieć na uwadze, że przedmiotem postępowania jest pozwolenie na budowę z odstępstwem, o którym stanowi art. 9 Prawa budowalnego, generowanym zastaną zabudową od granicy, która posiada pozwolenie na budowę i zgodę na użytkowanie. Zdaniem Sądu dokonana przez organ odwoławczy weryfikacja materiału dowodowego w sprawie, mieszcząca się w ramach zasady dwuinstancyjności postępowania, potwierdza ustalenia organu I instancji, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w kwestii spełnienia wymogów określonych w art. 9, art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a także warunków zawartych w art. 32 ust. 4 ww. ustawy, gdyż dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych przepisami ustawy wymagań, organ uprawniony jest do udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd w tym miejscu podkreśla, że treść art. 9 Prawa budowalnego przede wszystkim jest adresowana, obok właściwych organów, do potencjalnych inwestorów i szczególny przypadek, o którym jest w nim mowa może m.in. umożliwić im uzasadnioną warunkami faktycznymi realizację prawa do zabudowy, przy uzasadnionym prawem wyłączeniu przepisów technicznych, nie stwarzającym jednak zagrożeń dla dóbr i wartości, o których jest mowa w art. 9 Prawa budowalnego. Przy stosowaniu tego przepisu organy muszą oczywiście także uwzględniać art. 7 in fine k,p.a. w powiązaniu z odpowiednim ww. prawem materialnym, co w sprawie zostało uczynione i zweryfikowane. W kontrolowanej sprawie fakt zabudowy w kwestionowanej odległości ścianą oddzielenia przeciwpożarowego bez otworów okiennych i drzwiowych od strony wschodniej do granicy z działkami nr ew. [...], [...], [...], [...] w odległości 1,0m. w połączeniu z ww. treścią norm planu miejscowego nie ogranicza skarżącej i pozostałych uczestników w zagospodarowaniu ich działek zgodnym z planem, korespondującym odpowiednio ze sposobem zagospodarowania jakie jest realizowane na działkach nr [...], [...], [...], o ile będą zainteresowani takim zagospodarowaniem. Zastosowane odstępstwo nie powoduje zatem w konsekwencji nierówności wobec prawa. Wobec powyższych ustaleń w zakresie stanu prawnego i faktycznego Sąd nie podziela zarzutów skarżącej podnoszących naruszenie przez organy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego na okoliczności podnoszone przez skarżących w piśmie z dnia 15 marca 2016 r., co ich zdaniem doprowadziło organ l instancji do wydania decyzji z naruszeniem uzasadnionego interesu skarżących. W piśmie z dnia [...] marca 2016 r. (data wpływu do Urzędu Miasta Krakowa: [...] marzec 2016) podpisanym przez B. Z. w imieniu własnym i P. S., oraz Z. S. ww. strony postępowania administracyjnego stwierdzają: "Nie wyrażamy zgody na nadbudowę istniejącego budynku na ww. wymieniowej działce sąsiada. Budynek tak wysoki, stojący w granicy (0,5) zacieniłby nam całą naszą działkę, pozbawi światła na całej długości. Przy tak bliskiej odległości i dużej wysokości działka nasza całkowicie straci na wartości. Nie możemy się zgodzić, aby nadbudowa była naszym kosztem lub bardziej dobitnie >>nasza stratą<<. W przyszłości ograniczyłoby to wszelkie inwestycje na naszej posiadłości. Dlatego wyrażamy sprzeciw na nadbudowę ww. Budynku". Całość powyższych rozważań wskazuje bowiem, zdaniem Sądu, że organ II instancji podczas ponownego aktu stosowania prawa i prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego rozważył wszystkie zarzuty, o których jest mowa we wskazanym piśmie skarżącej i uczestników. Na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty podnoszące naruszenie przez organ utrzymujący w mocy decyzję organu I instancji treści § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż organ II instancji zastosował ww. przepis zgodnie z jego treścią, o czym była mowa odpowiednio powyżej, i co zostało skontrolowane przez Sąd. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną.