II SA/Ol 545/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnej budowy płyty do składowania obornika oddala skargę. Decyzją z dnia 5 lutego 2010 r., Nr "[...]", Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.) w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie budowy płyty do składowania obornika, na działkach o numerach ewidencyjnych gruntu 172 i 169/2 obręb K., gm. J. w przedmiocie samowoli budowlanej - umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie samowoli budowlanej w sprawie budowy płyty do składowania obornika, na działkach o numerach ewidencyjnych gruntu 172 i 169/2 obręb K., gm. J. W uzasadnieniu wskazał, iż będąc związany oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako: p.p.s.a.) wyrażonymi w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 11 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 702/09, rozdzielił postępowanie, którego przedmiotem jest płyta do składowania obornika na działkach o numerach ewidencyjnych gruntu 172 i 169/2 obręb K., gm. J. na postępowania dotyczące budowy i stanu technicznego przedmiotowego obiektu budowlanego. Podniósł m.in., że inwestorzy – A. i R. G. w dniu 17 maja 2007 r. w Starostwie Powiatowym dokonali zgłoszenia budowy pięciu zbiorników na gnojówkę każdy o poj. 24 m3 oraz płyty gnojowej o powierzchni użytkowej 150 m2 na działkach nr 169/2 i 172 w K., gm. J. Organ architektoniczno - budowlany: Starosta nie nałożył na zgłaszających obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów oraz nie wniósł sprzeciwu do przedmiotowego zgłoszenia. Tym samym zgłoszenie dokonane przez inwestorów jest skuteczne. Wskazał, że przedmiotowy obiekt budowlany wybudowano w lipcu 2007 r., jest on budowlą, o której mowa wart. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt. 1 b ustawy Prawo budowlane, stanowi on całość techniczno-użytkową wraz z urządzeniem, jakim jest zbiornik do gromadzenia odcieków z płyty (art. 3 pkt. 9 ustawy). Inwestorzy budując przedmiotową płytę do składowania obornika zachowali odległości wynikające z przepisów techniczno- budowlanych. Wymiary i lokalizacja płyty są zgodne z dokonanym zgłoszeniem, inaczej wykonano spadki na płycie oraz połączenie do zbiornika od naroża. Rozwiązania te jednak nie wpływają na funkcjonalność płyty, która może być użytkowana zgodnie z przeznaczeniem i stanowi przedmiot odrębnego postępowania odnośnie stanu technicznego. Wskazał również, iż w myśl art. 29 ust. 1 pkt 1 b Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcja rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, jak np. płyt do składowania obornika. Prawo budowlane nie definiuje wprost pojęcia działka siedliskowa. Przyjmuje się, że działką siedliskową jest działka, lub kilka działek pod budynkami wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Działki nr 169/2 i 172, na których usytuowany jest przedmiotowy obiekt budowlany, są to działki sąsiednie wchodzące w skład jednego gospodarstwa rolnego. W art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego określono, które budowy zwolnione są z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i zostały objęte obowiązkiem zgłoszenia. Budowa wykonana przez inwestorów należy do wyjątków określonych normą art. 30 ust. 1 powyższej ustawy. Zatem, wobec złożonego skutecznie zgłoszenia w trybie art. 30 Prawa budowlanego brak jest znamion popełnienia samowoli budowlanej i tym samym brak jest delegacji prawnej do prowadzenia postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej, zarówno z art. 49b, jak i art. 50, art. 51 ustawy Prawo budowlane. Dodał, iż kwestie związane z zagospodarowaniem przestrzennym, ochroną środowiska, jak też nie posiadaniem przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy stanowią przedmiot postępowania prowadzonego przez inne organy administracji publicznej. Konkludując podniósł, iż w świetle nie budzącego wątpliwości stanu faktycznego i prawnego sprawy, wobec prawidłowo przyjętego zgłoszenia, jak również prawidłowego wykonania płyty do składowania obornika tj. zgodnie ze zgłoszeniem, obowiązującymi przepisami, w tym warunkami techniczno-budowlanymi umorzył postępowanie na zasadzie art. 105 § 1 k.p.a. W odwołaniu od tej decyzji M. K. zarzucił organowi pierwszej instancji błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęcie, że zgłoszenie przez inwestora zostało złożone prawidłowo i prawidłowo przyjęte, jak też naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr "[...]" z dnia 12 kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Podniósł, że inwestorzy prowadzą gospodarstwo rolne i budowa obiektów związanych z produkcją rolną w ramach działki siedliskowej (działką siedliskową jest działka pod budynkami wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego) nie narusza obowiązujących przepisów. A. i R. G. zgłoszeniem z dnia 16 maja 2007 r. zawiadomili Starostę o zamiarze budowy pięciu zbiorników na gnojówkę każdy o pojemności 24 m3 oraz płyty gnojowej o powierzchni użytkowej 150 m2. Starosta nie wniósł sprzeciwu do powyższego zamierzenia inwestycyjnego, jak również nie nałożył na inwestorów obowiązku uzupełnienia dokonanego zgłoszenia. Zatem w świetle przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. zgłoszenie uznaje się za skutecznie dokonane. Ponadto, na wniosek M. K., Wojewoda pismem z dnia 1 sierpnia 2007 r. poinformował skarżącego, że zamierzenia inwestorów są zgodne z art. 29 ust. 1 pkt. 1 litera b i c Prawa budowlanego. Wojewoda wskazał również, powołując się na pismo Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z dnia 1 lipca 2007 r., że realizacja przedmiotowej inwestycji nie wpłynie negatywnie na Obszar Chronionego Krajobrazu. Podniósł, że wymagane odległości przy lokalizacji płyt obornikowych oraz zbiorników na działce siedliskowej wynoszą - dla zbiorników otwartych o pojemności do 200 m3 oraz płyt obornikowych - od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich – 30m. Z protokołów kontroli budowy z dnia 25 października 2007 r. przeprowadzonej przez PINB w obecności inwestorów (skarżący pomimo prawidłowego zawiadomienia o przeprowadzonych czynnościach kontrolnych nie uczestniczył w wizji lokalnej) wynika, że odległość płyty gnojowej od istniejącego budynku M. K. wynosi 32m, zatem z powyższego wynika, że lokalizacja płyty nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Ponadto organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego przeprowadził również rozprawę administracyjną połączoną z wizją lokalną, podczas której dokonano oględzin płyty do składowania obornika (powyższe czynności potwierdzono potwierdzonych zdjęciami) i stwierdzono, że płyta wybudowana jest legalnie oraz jej stan techniczny nie stanowi zagrożenia. Reasumując wskazał, że wobec faktu, iż istniejąca płyta gnojowa wykonana jest zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym warunkami techniczno - budowlanymi, stronom zapewniono czynny udział w prowadzonym postępowaniu, w tym również możliwość zapoznawania się z aktami sprawy (art. 10 k.p.a.) oraz udział w oględzinach obiektu i rozprawie administracyjnej (skarżący brał udział w oględzinach spornego obiektu i rozprawie przeprowadzonej w dniu 7 kwietnia 2009 r., ale opuścił ją z własnej woli nie podając przyczyn i odmawiając podpisania protokołu), to umorzenie prowadzonego postępowania w przedmiocie legalności budowy jest w pełni uzasadnione. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Olsztynie M. K. żądając jej uchylenia, jak też uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu WINB zarzucił m.in.: błędne przyjęcie faktu, jako istotnego dowodu w sprawie, że inwestorzy legitymują się skutecznie złożonym do Starosty zawiadomieniem o zamiarze budowy pięciu zbiorników na gnojówkę każdy o pojemności 24m3 oraz płyty gnojowej o powierzchni użytkowanej 150m2 na działkach nr 169/2 i 172 w K. gm. J. oraz pominięcie okoliczności, że płyta zlokalizowana jest w odległości 12m od obory inwestorów, zatem nie jest trwale związana z oborą i może być swobodnie wybudowana w innym miejscu; niewykonanie podstawowych obowiązków przez organy nadzoru budowlanego pierwszej i drugiej instancji określone w art. 81 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (zgodność zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska, przestrzegania przepisów techniczno-budowlanych dotyczących obiektów rolniczych i budynków mieszkalnych); brak działania WINB w trybie art. 84b ustawy Prawo budowlane poprzez nie podejmowanie czynności kontrolnych w stosunku do Starosty i nie wyjaśnienie, jaką wagę ma zgłoszenie A. i R. G. z dnia 16 maja 2007 r. w świetle art. 5 ust. 1 i art. 18 ustawy Prawo budowlane; nie wypełnienie podstawowych obowiązków przez organy nadzoru budowlanego wynikające z art. 81 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, tj np. nie uwzględniono faktu, że płytę i zbiornik na odcieki wybudowano bez decyzji o warunkach zabudowy, bez decyzji o wykonaniu robót w trybie art. 118 ustawy o ochronie przyrody i z naruszeniem warunków techniczno-budowlanych zawartych w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (DZ. U. Nr 132, poz. 877); uznanie stanowiska Wojewody, wyrażone pismem z dnia 1 sierpnia 2007 r. jako bardzo ważny i istotny dowód w sprawie; nie uwzględnienie faktu, że płyta obornikowa została wybudowana na wodzie stojącej, również bok wschodniej płyty obornikowej leży tuż pod skrajnym przewodem linii napowietrznej energetycznej. Pominięcie okoliczności, że teren, na którym wybudowano płytę do składowania obornika ze zbiornikami na odcieki, w dacie wybudowania, tj. w lipcu 2007 r. był prawnie chroniony; nie uwzględnienie faktu, że chów zwierząt przez inwestorów jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko; naruszenie art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. Dodatkowo oznajmił, że nie jest przeciwny budowie płyty obornikowej, chodzi o to, żeby płyta była usytuowana w innym miejscu. Sąsiad posiada bowiem aż 60 ha ziemi wokół budynków, a planowana lokalizacja jest beznadziejna, bo znajduje się między dwoma budynkami mieszkalnymi. Dodał, że na płycie obornikowej będzie składowane 800-900 ton obornika w okresach wiosna-jesień, jesień-wiosna, a powyższe spowoduje powstanie uciążliwości zapachowych. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje legalność zaskarżonej decyzji administracyjnej oceniając prawidłowość zastosowania przepisów i ich wykładnię, a więc zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa na tle stanu faktycznego ustalonego w chwili wydania decyzji. Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejszą skargę - nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) - uprawniony jest jedynie w tym postępowaniu do zbadania, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 § 1 lub art. 151 p.p.s.a. Rozpatrując stan faktyczny (Sąd nie dokonuje własnych ustaleń w sprawie, bowiem stan faktyczny sprawy oceniany jest na podstawie akt sprawy administracyjnej - art. 133 § 1 p.p.s.a.) i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako, że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu pierwszej instancji, jak i organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji. Uchylenie bowiem decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy - art.145 § 1 p.p.s.a. Takie zaś wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie. Zarzuty podniesione w skardze w istocie sprowadzają się wyłącznie do kwestionowania ustaleń faktycznych organów nadzoru budowlanego i stanowią polemikę z argumentacją przedstawioną w szczególności przez WINB. Wbrew twierdzeniom skargi organy przeprowadziły rzetelne i wszechstronne postępowanie administracyjne, o czym świadczy chociażby czasookres prowadzonego postępowania administracyjnego oraz wielość i różnorodność orzeczeń administracyjnych wydanych w tej sprawie, jak również kontrola WSA w Olsztynie dokonywana na poszczególnych etapach postępowania. Ocena przedmiotowej sprawy miała bowiem już miejsce w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 896/08 oraz z dnia 11 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 702/09. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego toku postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W wyroku z dnia z dnia 11 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 702/09, WSA sformułował następujące wytyczne: "Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego winien będzie uwzględniając rozważania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przeprowadzić dwa odrębne postępowania: w przedmiocie legalności budowy płyty do składowania obornika oraz w przedmiocie stanu technicznego tego obiektu budowlanego i zakończyć je wydaniem dwóch decyzji. W postępowaniach tych organ, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 K.pa. podejmie wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanów faktycznych oraz do załatwienia każdej z tych spraw wydaniem decyzji, należycie uzasadnionej pod względem faktycznym i prawnym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Organ winien też mieć na uwadze, że przepis art. 10 § 1 k.p.a. gwarantuje stronie udział w postępowaniu administracyjnym, przez co należy rozumieć zapewnienie stronie udziału we wszystkich stadiach tegoż postępowania". W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie i rozważenie stanu faktycznego sprawy stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z wymienieniem m.in. materiału dowodowego, na którym oparto rozstrzygnięcie i podaniem analizy przytoczonych ustaleń w świetle mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. W ocenie Sądu obie decyzje organów nadzoru budowlanego odpowiadają powyższym kryteriom, tj. nie noszą znamion dowolności, a organy uzasadniły rozstrzygnięcia sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Jak wynika z analizy uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej, PINB przeprowadził bardzo szczegółowe postępowanie dowodowe – przeprowadzono rozprawę administracyjną i oględziny spornej płyty (powyższe udokumentowano materiałem zdjęciowym). Dowody te zostały szczegółowo omówione, zaś dokonana przez organ ocena została powiązana z konkretnymi faktami i poparta przekonującą - zdaniem Sądu - argumentacją. Ponadto zapewniono skarżącemu czynny udział w postępowaniu (v: pisma organów z dnia 21 stycznia 2010 r. i z dnia 22 marca 2010 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zgłaszaniu żądań) czym zrealizowano dyspozycję art. 10 k.p.a. Zatem w ocenie Sądu zarzuty skargi dotyczące naruszenia w niniejszym postępowaniu norm procesowych, w szczególności dotyczących obowiązku organów w zakresie należytego i wyczerpującego informowania o okolicznościach sprawy oraz sposobu prowadzenia postępowania, nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. Zauważyć należy, że stosownie do art. 28 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 cyt. wyżej ustawy stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga między innymi budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej płyt do składowania obornika i szczelnych zbiorników na gnojówkę lub gnojowicę o pojemności do 25 m3. Wyżej wskazane roboty budowlane wymagają jednak, stosownie do art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zgłoszenia właściwemu organowi. W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia trzeba także dołączyć dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw. Zgłoszenia należy dokonać przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu . Z akt sprawy wynika, że zgłoszeniem z dnia 16 maja 2007 r. inwestorzy zawiadomili Starostę o zamiarze budowy pięciu zbiorników na gnojówkę każdy o pojemności 24 m3 oraz płyty gnojowej o powierzchni użytkowej 150 m2. Starosta nie wniósł sprzeciwu do powyższego zamierzenia inwestycyjnego, jak również nie nałożył na inwestorów obowiązku uzupełnienia dokonanego zgłoszenia. Zatem, w świetle przepisów Prawa budowlanego zgłoszenie uznaje się za skutecznie dokonane. Nadto, Wojewoda pismem z dnia 1 sierpnia 2007 r. poinformował skarżącego, że zamierzenia inwestorów są zgodne z art. 29 ust. 1 pkt. 1 litera b i c Prawa budowlanego. Powyższe przesądza, że zarzuty skargi wskazujące na nie skuteczność złożonego do Starosty zawiadomienia są bezpodstawne. Zgodnie z art. 83 i art. 84 ustawy Prawo budowlane do zadań organów nadzoru budowlanego należy między innymi kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego obejmująca kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami Prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to m.in., że organy nadzoru budowlanego nie posiadają kompetencji do badania prawidłowości pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia. Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia przepisu art. 84b ustawy Prawo budowlane określającego kompetencje organów nadzoru budowlanego w stosunku do organów administracji architektoniczno-budowlanej (w kontekście treści powyższego zarzutu wskazującego na nie podejmowanie czynności kontrolnych w stosunku do Starosty i nie wyjaśnienie, jaką wagę ma zgłoszenie A. i R. G.) w ramach prowadzonych przez te organy postępowań administracyjnych wyjaśnić należy, że wobec niezakwestionowania przez Starostę w formie sprzeciwu zgłoszenia inwestorów, tzn. uznaniu powyższego zgłoszenia za zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, WINB nie miał w niniejszej sprawie podstaw do zastosowania wskazanej normy prawnej. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 81 ust. 1 Prawa budowlanego bowiem inwestycja została zrealizowana w zgodzie z treścią art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego, z przepisami wykonawczymi do tej ustawy (rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie), jak też z przepisami odrębnymi, w szczególności dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego. Również zarzut naruszenia przez organy administracji normy art. 5 ust. 1 i art. 18 ustawy Prawo budowlane, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, należy uznać za gołosłowny. Zauważyć bowiem należy, że ani organ architektoniczno-budowlany (Starosta), ani organy nadzoru budowlanego nie zakwestionowały zarówno legalności spornej inwestycji, jak też sposobu jej wykonania i usytuowania, jej stanu technicznego, czy też sposobu użytkowania. Na gruncie wspomnianego art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego należy wskazać, iż w orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że w celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich, konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno - budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. O naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 643/05). Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 1563/02, oraz z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 672/05). Nie można, bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2008 r., sygn. II OSK 436/07). Wskazać ponadto należy stronie skarżącej, iż z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 8 września 2010 r. Wójt Gminy J. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie płyty gnojowej i pięciu zbiorników na gnojówkę na działkach nr 169/2 i 172 w miejscowości K., Obr. K., gm. J. W uzasadnieniu powyższej decyzji podano, że zamierzenie inwestycyjne spełnia przesłanki określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy w postępowaniu odwoławczym. Zauważyć również należy, iż w aktach sprawy znajduje się postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 5 czerwca 2009 r., którym uzgodnił w zakresie ochrony przyrody warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie płyty gnojowej i pięciu zbiorników na gnojówkę na działkach nr 169/2 i 172 w miejscowości K. (jedynie ten organ może merytorycznie wypowiedzieć się co do zarzutu ewentualnego naruszenia art. 118 ustawy o ochronie przyrody), jak też postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z dnia 8 czerwca 2008 r., który uzgadniając warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie płyty gnojowej wskazał jednocześnie, że przedmiotowa inwestycja położona jest w Obszarze Chronionego Krajobrazu "[...]", a jej realizacja nie wpłynie negatywnie na cel ochrony tego obszaru, w szczególności nie naruszy spójności krajowego systemu obszarów chronionych. Odnosząc się do argumentu skargi dotyczącego powstawania uciążliwości zapachowych wskazać należy, iż pomimo wynikającego z art. 85 ustawy Prawo ochrony środowiska generalnego obowiązku ochrony powietrza, ustawodawca nie przewidział możliwości ochrony powietrza przed zapachami, a jedynie przed określonymi substancjami w powietrzu. Zapach nie stanowi substancji, jak również na gruncie polskiego prawa nie istnieje norma prawa określająca dopuszczalny poziom zapachu oraz kategorii pozwalającej na określenie, co stanowi zapach przyjemny, a co też uciążliwy. Nieporozumieniem zatem jest stawianie z tego tytułu zarzutu organowi administracji publicznej, że nie chroni ludzi przed takimi zapachami, skoro brak jest podstawy prawnej do określenia, co stanowi taki zapach nieprzyjemny, czy też szkodliwy. Mimo braku normy prawnej określającej dopuszczalny poziom zapachów ustawodawca w sposób pośredni określił dopuszczalność lokalizowania budowli rolniczych od obiektów służących zamieszkaniu. W § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie przewidziano wymogi zachowania odległości dla zamkniętych i otwartych zbiorników na płynne odchody zwierzęce, przy czym odległość od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich w przypadku otwartych zbiorników na odchody o pojemności do 200 m3 powinna wynosić co najmniej 30m - § 6 ust. 4 pkt 1. Z protokołów kontroli budowy z dnia 25 października 2007 r. przeprowadzonej przez PINB wynika, że odległość płyty gnojowej od istniejącego budynku M. K. wynosi 32m, zatem lokalizacja płyty nie narusza obowiązujących przepisów prawa. W wyroku NSA z dnia 14 grudnia 2006 r. (sygn. akt II OSK 75/06, Lex nr 319183) podkreślono, że znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu należy rozumieć w ten sposób, iż przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, przykładowo przepisy techniczno – budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny. Konieczne jest zatem stwierdzenie naruszenia obiektywnego interesu prawnego. Pojecie "obszaru oddziaływania obiektu" będzie się materializować, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji będą się również konkretyzować odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które wytyczać będą pewną strefę wobec projektowanego obiektu. W cytowanym wyroku, wskazuje się, iż skoro nie można stwierdzić naruszenia prawa, gdyż obiekt jest zgodny z odpowiednimi normami materialno – technicznymi, to dany podmiot nie może się powoływać skutecznie na naruszenie jego interesu prawnego. Skoro zatem w niniejszej sprawie lokalizacja płyty jest zgodna § 6 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, to nie można skutecznie podnosić zarzutu naruszenia zapisów powyższego aktu prawnego. Stosownie do przepisu art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie może być bezprzedmiotowe z przyczyn prawnych - gdy okaże się, że nie ma normy prawnej udzielającej organowi administracji kompetencji do wydania decyzji administracyjnej, lub z przyczyn faktycznych - gdy okaże się, że nie ma okoliczności faktycznych uzasadniających według hipotezy normy prawnej kompetencję organu administracji publicznej do wydania decyzji administracyjnej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uwzględniając okoliczność, iż konflikty sąsiedzkie nie stanowią przedmiotu zainteresowania organów nadzoru budowlanego i nie może mieć znaczenia prawnego podnoszona kwestia postulat skarżącego o ewentualnej zmianie lokalizacji płyty, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.