II SA/Kr 979/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 16 czerwca 2025 r. znak: WI-I.7840.14.29.2024.EU w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Starosta Suski decyzją z 26 listopada 2024r., znak: WA.6740.1.467.2024.AZL, odmówił Inwestorowi: D. D. (dalej skarżący), zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki (terenu) oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji pn.: rozbiórka budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budowa budynku produkcyjnego (tartaku) z infrastrukturą techniczną w miejscowości T. na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...]. W odwołaniu Inwestor zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego i prawa materialnego, tj.: - art. 7, art. 76 §, art. 77 § i art. 80 Kpa, poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz na dowolnej jego ocenie, - art. 6 Kpa, poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady legalności polegającej na wydaniu decyzji nie znajdującej oparcia w obowiązujących przepisach prawa, - art. 35 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz.U.2025.418) - dalej: Pb, poprzez badanie zgodności PAB z przepisami technicznobudowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska, próbę korygowania przyjętych przez Inwestora rozwiązań, pominięcie przy ocenie PZT i PAB dz.ew.nr [...] i [...], - art. 35 ust. 1 pkt 1 – 2 Pb, poprzez błędne przyjęcie, iż inwestycja jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto odwołujący wniósł o przeprowadzenie przez organ odwoławczy, na podstawie art. 136 § 1 Kpa, dodatkowego postępowania, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, poprzez dopuszczenie załączonych do odwołania dokumentów: • wyjaśnień pełnomocnika strony, potwierdzonych przez projektanta, w zakresie w jakim organ I instancji zakwestionował samodzielne wyjaśnienia pełnomocnika strony, dot. spełnienia wymogu ilości miejsc postojowych, zgodności inwestycji z wymogami przepisów ochrony środowiska, zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, opisu procesu produkcyjnego, • oświadczenia o sprawdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu technicznego w trzech egzemplarzach, • strony tytułowej projektu architektoniczno-budowlanego sporządzonej w trzech egzemplarzach. Wojewoda Małopolski, decyzją z 16 czerwca 2025 r. Znak sprawy: WI-I.7840.14.29.2024.EU, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 82 ust. 3 Pb, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano, iż zakres stwierdzonych nieprawidłowości przez organ I instancji określony został łącznie w 16 punktach i podpunktach (por. postanowienie z 19 września 2024 r.). Odnosząc się do treści postanowienia, organ odwoławczy stwierdził, że dostrzeżone przez organ I instancji wady PZT i PAB miały charakter usuwalny. Postanowienie to jest obiektywnie obszerne i wskazuje na obowiązek usunięcia przez inwestora szeregu różnych nieprawidłowości, które dodatkowo zostały szczegółowo omówione w tym postanowieniu. Ponadto wszystkie dostrzeżone przez organ I instancji nieprawidłowości PZT i PAB znajdują umocowanie w przepisach prawa. Organ przy każdym punkcie, poza stwierdzoną nieprawidłowością, wskazał dodatkowo przepis, z którego wynika dany obowiązek. Bez wpływu na wynik niniejszego postępowania pozostaje okoliczność, że organ I instancji nie dostrzegł zasadniczej kwestii – niezgodności PZT i PAB z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odnosząc się w tym zakresie tylko do kwestii wielkości dopuszczalnej zabudowy i możliwości realizacji – po zrealizowaniu niniejszego zamierzenia inwestycyjnego, w ramach przeznaczenia dopuszczalnego – innej inwestycji w ramach przeznaczenia podstawowego (omówiono w dalszej części niniejszego uzasadnienia). W przedmiotowej sprawie, co jest najistotniejsze w niniejszym postępowaniu, Inwestor, w oznaczonym przez organ I instancji terminie, tj. do 6 grudnia 2024 r. nie usunął wad, którymi rzeczywiście obarczony był PZT i PAB. Wobec zaistniałego stanu faktycznego i prawnego i niedostrzeżenia przez organ I instancji zasadniczych nieprawidłowości PZT i PAB, w celu prawidłowego rozpatrzenia całości zagadnienia, w zakresie wynikającym z art. 35 ust. 1 Pb, Organ działając w granicach art. 136 Kpa oraz art. 50 § 1 Kpa, wezwał Inwestora do wyjaśnienia istotnych dla przedmiotowego rozstrzygnięcia kwestii tj.: I. wykazania przez uprawnionego projektanta, spełnienia zapisów § 24 m.p.z.p. który określa sposób zagospodarowania terenów oznaczonych symbolem TM2: 1) przeznaczenie podstawowe – mieszkalnictwo w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, wraz z usługami i infrastrukturą techniczną oraz parkingami, niezbędnymi do ich funkcjonowania, 2) przeznaczenie dopuszczalne – agroturystyka, rzemiosło, usługi komercyjne w zakresie niezbędnym do funkcjonowania przeznaczenia podstawowego oraz inne usługi produkcyjne wzbogacające funkcję podstawową realizowaną na zasadach indywidualnych uzgodnień z władzami sanitarnymi i ekologicznymi, 3) zaleca się maksymalny procentowy udział przeznaczenia dopuszczalnego w przeznaczeniu podstawowym na poziomie 40% Przedmiotem inwestycji jest rozbiórka budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a następnie budowa budynku produkcyjnego (tartaku). Zatem należy wykazać spełnienie przeznaczenia podstawowego (usługi niezbędne do funkcjonowania zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej) lub dopuszczalnego (usługi produkcyjne wzbogacające funkcję podstawową realizowaną na zasadach indywidualnych uzgodnień z władzami sanitarnymi i ekologicznymi). Przy wykazaniu zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie jest wystarczające przedłożenie, tak jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie, opinii sanitarnej wydanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. B. (patrz opinia z 25 maja 2023 r., znak: NNZ.90831.7.2023) czy też oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej (patrz art. 34 ust. 3d pkt 3 Pb), ale faktyczne wykazanie tej zgodności w projekcie. II. Wykazanie układu komunikacji wewnętrznej terenu, przedstawionego w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający w szczególności układ dróg wewnętrznych, dojazdów, placów oraz ich wymiary (patrz § 15 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia ws. PB) oraz wskazanie podstawy prawnej realizacji miejsca rekreacji. Na części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wskazano w znacznej odległości od projektowanego budynku teren wliczony do powierzchni biologicznie czynnej oraz miejsce rekreacji pracowników. Taka forma zagospodarowania terenu uniemożliwia funkcjonowania obiektu i ocenę jego zgodności z przepisami. Jednocześnie przepisy prawa dopuszczają etapowanie inwestycji, pod warunkiem szczegółowego opisania tej okoliczności w projekcie oraz wskazania podstawy prawnej realizacji poszczególnych etapów projektu. Odpowiedź Inwestora na ww. wezwanie zawarta została w piśmie przesłanym 3 czerwca 2025 r. Pismo to dodatkowo opatrzone jest podpisem projektanta. W rozpoznawanej sprawie, PZT i PAB podlegają kontroli w zakresie treści ustawy Prawo budowlane oraz przepisów techniczno-budowlanych, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (t.j. Dz.U.2022.1225 ze zm.), zwanego dalej WT, rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 11 września 2020 r. (t.j. Dz.U.2022.1679 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem ws. PB, jak również ustaleń uchwały Rady Gminy J. Nr XXVI/169/2005 z 28 kwietnia 2005 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwo T. , zwanej dalej m.p.z.p. Działki podlegający zainwestowaniu leżą w terenach oznaczonych symbolem: - TM2 – tereny strefy zainwestowania wiejskiego (ustalenia szczegółowe § 24 m.p.z.p.), - ZE – tereny zieleni łęgowej (ustalenia szczegółowe § 18 m.p.z.p.), - RP – tereny w obrębie strefy rolniczej przestrzeni produkcyjnej, pełniący funkcję ochronną w ramach "Ekologicznego Systemu Terenów Otwartych" (ustalenia szczegółowe § 19 m.p.z.p.), - W – tereny wód płynących (ustalenia szczegółowe § 18 m.p.z.p.), - Tzp – tereny zalewowe (ustalenia szczegółowe § 18 m.p.z.p.). Z treści mapy do celów projektowych oraz części graficznej m.p.z.p. wynika, że dz.ew.nr: - [...] leży w terenach o symbolu ZE, TM2, W,Tzp - [...] leży w terenach o symbolu ZE - [...] leży w terenach o symbolu TM2, W,Tzp - [...] leży w terenach o symbolu ZE - [...] leży w terenach o symbolu ZE, TM2 Organ I instancji w postanowieniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Pb nałożył na Inwestora obowiązek wykazania zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami m.p.z.p. (patrz postanowienie z 19 września 2024 r.). Budynek produkcyjny (tartak) zaprojektowany został na dz.ew.nr [...], w terenach oznaczonych symbolem TM2, dla którego ustalenia szczegółowe zawarto w § 24 m.p.z.p.: § 24 ust. 1: Dla terenów położonych w T. oznaczonych na rysunku planu symbolem strefy TM2 ustala się sposób zagospodarowania: 1) przeznaczenie podstawowe – mieszkalnictwo w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, wraz z usługami i infrastrukturą techniczną oraz parkingami, niezbędnymi do ich funkcjonowania, 2) przeznaczenie dopuszczalne – agroturystyka, rzemiosło, usługi komercyjne w zakresie niezbędnym do funkcjonowania przeznaczenia podstawowego oraz inne usługi produkcyjne wzbogacające funkcję podstawową realizowaną na zasadach indywidualnych uzgodnień z władzami sanitarnymi i ekologicznymi, 3) zaleca się maksymalny procentowy udział przeznaczenia dopuszczalnego w przeznaczeniu podstawowym na poziomie 40% Organ I instancji nakładając na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości PZT w tym zakresie ograniczył się jedynie do kwestii wykazania zgodności z cytowanym powyżej § 24 ust. 1 pkt 3 m.p.z.p. (patrz pkt 2 tiret 1 postanowienia), jak również do kwestii możliwości realizacji inwestycji w ramach przeznaczenia dopuszczalnego, pod warunkiem zapewnienia możliwości realizacji inwestycji z przeznaczenia podstawowego (patrz pkt 2 tiret 8 postanowienia). Powyższe wezwanie do uzupełnienia PZT było niewystarczające do stwierdzenia zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami m.p.z.p. (patrz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pb). W ocenie Organu, pomimo wystosowanego wezwania, Inwestor nie wykazał zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami § 24 m.p.z.p. A nadto projektowane zamierzenie inwestycyjne, poza projektowaną rozbiórką budynku mieszkalnego jednorodzinnego, narusza ustalenia m.p.z.p. Przedmiotem inwestycji jest rozbiórka budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a następnie budowa budynku produkcyjnego (tartaku). Dla terenu podlegającego zainwestowaniu jako przeznaczenie podstawowe określono mieszkalnictwo w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej wraz z usługami i infrastrukturą oraz parkingami, niezbędnymi do ich funkcjonowania. Uchwałodawca określił nadto przeznaczenie dopuszczalne, w tym m.in. rzemiosło, usługi komercyjne w zakresie niezbędnym do funkcjonowania przeznaczenia podstawowego oraz inne usługi produkcyjne wzbogacające funkcję podstawową. Przy tak określonym przeznaczeniu terenu, nie sposób podzielić stanowiska projektanta i Inwestora, że budynek produkcyjny (tartak) będzie mógł w jakikolwiek sposób spełniać ustalenia przeznaczenia podstawowego lub dopuszczalnego, a co za tym idzie aby mógł zapewniać funkcjonowanie zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej lub ją wzbogacać. Zabudowa mieszkaniowa i zagrodowa mają funkcjonować na tym terenie z usługami jako przeznaczenie podstawowe a nie usługi mają istnieć samodzielnie jako przeznaczenie główne. Integralną częścią mieszkalnictwa ma być funkcja usługowa również. Ponadto wymienione w przeznaczeniu dopuszczalnym usługi mają wzbogacać przeznaczenie podstawowe, które nie może być zakłócone a usługi nie mogą wprowadzić funkcji dominującej. Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, że inwestor jest w posiadaniu uzgodnienia przedłożonej dokumentacji z zastrzeżeniami przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. B.. Opinia sanitarna, jakkolwiek wskazana w § 24 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p., nie zwalnia organu administracji architektoniczno-budowlanej od oceny zgodności PZT z ustaleniami m.p.z.p. Obowiązek sprawdzenia PZT z ustaleniami m.p.z.p. nałożony został bezpośrednio na organ administracji architektoniczno-budowlanej w art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest szczególnym aktem normatywnym, powszechnie obowiązującym, który zawiera ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązuje. Postanowienia miejscowego planu wiążą nie tylko właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na jego obszarze, ale i gminy oraz inne organy państwa we właściwości, których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela nieruchomości, na podstawie przepisów odrębnych. Przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą wprowadzać ograniczenia w sposobie wykonywania prawa własności. Realizacja postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w procesie inwestycyjnym stanowi z jednej strony obowiązek dla inwestora, z drugiej zaś daje gwarancję zrealizowania tylko takiego zamierzenia, które jest zgodne z planem miejscowym. Stanowi to również gwarancję dla właścicieli innych nieruchomości objętych planem, że nie powstanie zabudowa niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tylko taka, na którą społeczność lokalna wyraziła zgodę w procedurze uchwalania planu miejscowego. Ustalenia m.p.z.p. nie określają szczegółowych uwarunkowań związanych z funkcjonowaniem zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej lub jej wzbogacenia. W ocenie Organu zabudowa związana z funkcjonowaniem i wzbogacająca daną zabudowę, to taka, która będzie wspierać i wzbogacać podstawowe przeznaczenie terenu, jakim jest zabudowa jednorodzinna i zagrodowa, a co za tym idzie musi zachodzić tu funkcjonalna zależność. Zabudowa jednorodzinna to jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub ich zespół, wraz z przeznaczonymi dla potrzeb mieszkających w nich rodzin, z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Zabudowa zagrodowa stanowi element gospodarstwa rolnego. Zabudowa zagrodowa jest zespołem budynków, w skład którego powinien wchodzić przynajmniej jeden budynek mieszkalny i gospodarczy lub inwentarski. Co więcej, inwestycja o takim charakterze musi być związana z hodowlą, produkcją rolną, ogrodniczą lub leśną. Z treści projektu budowlanego nie wynika, iż opisywana inwestycja – budynek produkcyjny (tartak) mógł być w jakikolwiek sposób powiązany z produkcją o charakterze rolniczym, a także funkcją zabudowy jednorodzinnej. Powyższej zależności nie wykazał również Inwestor i projektant w piśmie z 3 czerwca 2025 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Organu. Trudno również uznać, że tartak jest obiektem, który mógłby w jakikolwiek sposób wzbogacać przeznaczenie podstawowe gruntu pod zabudowę jednorodzinną i zagrodową, czy też ją uzupełniać. Działalność produkcyjna, stanowi pewną zorganizowaną działalność, w ramach której dochodzi do przekształcenia (zmian) surowców i materiałów w ciągu następujących po sobie etapów, w wyniku czego powstaje gotowy produkt. Projektowany budynek produkcyjny (tartak), bez względu na skalę tej działalności, stoi w wyraźnej kolizji z podstawowym przeznaczeniem terenu TM2, a także nie uzupełnia i nie wzbogaca funkcji tej zabudowy (patrz definicja przeznaczenia dopuszczalnego § 5 m.p.z.p.). Niedopuszczalne jest lokalizowanie w terenach przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną, zagrodową, produkcji z użyciem urządzeń technicznych wytwarzających hałas o znacznym natężeniu, albowiem jednym z zadań organów władzy publicznej jest dbałość o mieszkalnictwo, czego wyrazem w niniejszej sprawie jest postanowienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalającego dany teren jako przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową i zagrodową, a jeżeli ma być nawet wykorzystany pod inną zabudowę (np. usługi uzupełniające funkcję podstawową, z określonym dopuszczeniem), to możliwe jest tylko działalność nieuciążliwa, zamykająca się w granicach terenu Inwestora i co najistotniejsze wzbogacająca i uzupełniająca ją. Budynek produkcyjny – tartak niesie ze sobą uciążliwości całkowicie nie wiążące się z przeznaczeniem terenu, a wręcz mogące zagrozić prawidłowemu wypełnieniu jego funkcji, przy czym zakład ten nie odpowiada pojęciu usług uzupełniających zabudowę mieszkaniową i zagrodową ani też określeniu wzbogacenia funkcji. Odnosząc się do wyjaśnień Inwestora i projektanta zawartych w piśmie z 3 czerwca 2025 r. wskazano, iż pomimo jednoznacznego stanowiska wyrażonego w piśmie Organu z 12 maja 2025 r., projektant nie wykazał zgodności projektowanego zamierzenia z ustaleniami m.p.z.p. Ustalenia m.p.z.p. nie zakładają, jak to próbuje wykazać Inwestor i projektant, że przy zachowaniu poszczególnych wskaźników kształtujących zagospodarowanie terenu (wskaźnik zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej itp.), Inwestor ma możliwość zrealizowania budynku o dowolnym przeznaczeniu. Inwestor, poza podnoszoną argumentacją odnoszącą się do kwestii warunków realizacji zabudowy z przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego, nie wykazał że projektowany budynek produkcyjny (tartak) może faktycznie zapewniać prawidłowe funkcjonowanie zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej lub ją wzbogacać. Przedstawiona powyżej okoliczność niezgodności inwestycji z ustaleniami m.p.z.p., stanowi samodzielną podstawę orzeczenia o odmowie zatwierdzenia PZT i PAB oraz udzielenia pozwolenia na budowę. W dalszej części uzasadnienia organ II instancji przedstawił ponadto swój pogląd, co do niespełnienia przez inwestora także wymagań, o które był wzywany przez organ I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie inwestor zarzucił naruszenie: - art. 7, 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, w tym całkowicie pominięcie wyjaśnień projektanta na rzecz interpretacji organu o braku zgodności inwestycji z przepisami zagospodarowania przestrzennego, - art. 6 k.p.a., poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady legalności, polegające na wydaniu decyzji nie znajdującej oparcia w obowiązujących przepisach prawnych; i w konsekwencji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pb w zw; z §24 ust. 1 pkt 2 i §18 miejscowego planu zagospodarowania Sołectwa T. z uwagi na błędne przyjęcie, iż inwestycja pozostaje niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy wymogi zapisów planu zostały spełnione, - art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pb w zw. z §24 ust. 2 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania Sołectwa T. z uwagi na błędne przyjęcie, iż doszło do naruszenia wskaźników kształtujących zabudowę określonych zapisami miejscowego planu zagospodarowania, gdy wymogi planu w tym zakresie zostały także spełnione, - art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb w zw. z §14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z § 15 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez błędny wymóg określenia dojścia do miejsca rekreacji znajdującego się w otoczeniu terenu zielonego, - art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb w zw. z §18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z §24 ust. 2 pkt 4 m.p.z.p. poprzez przyjęcie, iż wymagane jest wyznaczenia dodatkowego miejsca postojowego dla samochodów innych niż osobowe, gdy taki wymóg nie wynika z przepisów rozporządzenia, - art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb w zw. z §24 ust. 5 m.p.z.p. poprzez przyjęcie, iż generowany hałas wykraczać będzie poza zakres inwestycji, jedynie w oparciu o charakter projektowanej inwestycji, bez wskazania norm prawa materialnego, potwierdzających ocenę organu, - art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pb w zw. z §20 ust. 1 pkt 9 lit. c rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zw. z §12 ust. 4 m.p.z.p. poprzez przyjęcie, iż nie spełniono wymogu prawidłowego gromadzenia odpadów generowanych przez tartak, w sytuacji gdy wskazane w decyzji odpady będą zbierane bezpośrednio przy maszynach, co dookreślone zostanie dopiero w projekcie technicznym. W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż nie można jednoznacznie stwierdzić, że sporna inwestycja nie ma charakteru zabudowy o przeznaczeniu dopuszczalnym w rozumieniu przepisu § 24 ust. 1 pkt 2 uchwały Rady Gminy J. , zgodnie z którym, przez przeznaczenie dopuszczalne należy rozumieć inne funkcje i formy zagospodarowania, które wzbogacają lub uzupełniają funkcję wiodącą. Trudno jest w sposób bezsporny i nie budzący wątpliwości stwierdzić, że tego rodzaju inwestycja nie może uzupełniać zabudowy mieszkaniowej, tym bardziej, że jej celem jest także generowanie produkcji niezbędnej dla budowy nowych obiektów budowlanych, w tym budynków mieszkalnych. Ponadto, z analizy ustaleń miejscowego planu nie wynika, że funkcja uzupełniająca musi współistnieć w ramach jednej działki budowlanej z funkcją wiodącą. Ponadto zapisy miejscowego planu zagospodarowania jednoznacznie wskazują, że podstawowe przeznaczenie należy interpretować w odniesieniu do danego, a nie konkretnej działki. W treści planu posłużono się terminem przeznaczenie dopuszczalne dla terenów położonych na rysunku planu symbolem strefy TM2, tym samym planowana inwestycja powinna stanowić przeznaczenie dopuszczalne, na danym obszarze, a nie tylko na działkach objętych inwestycją czy bezpośrednio z nią sąsiadujących. Skoro zapisy o przeznaczeniu dopuszczalnym dotyczą całego terenu TM2, to analiza zgodności z zapisami planu powinna być szersza aniżeli odnosząca się do jedynie 5 działek objętych inwestycją, a wręcz powinna wskazywać na całość terenu w planie. W tym sensie znaczenia nabiera, wbrew stanowisku Wojewody Małopolskiego, fakt posiadania przez inwestora uzgodnienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. B. wskazanej w §24 ust. 1 pkt 2, która wprost potwierdza zgodność inwestycji z przepisami odrębnymi i spełnia wymóg zapisów planu. W treści zapisów planu nie wskazano jakie inne usługi wzbogacające funkcję podstawową można realizować. Skoro organ gminny dopuścił na terenach TM2 usługi produkcyjne, to rolą organu było wskazanie inwestorowi nie tylko, iż tartak wymogów tych nie spełnia, ale podkreślić jakich konkretnie wymogów tartak ten nie spełnia w przypadku niedookreślonego pojęcia wzbogacania. Takie inwestycje na terenach TM2 już powstały (inne tartaki), sama inwestycja zamyka się w zakresie działek inwestora (jeśli organ te ustalenia projektanta kwestionuje, to winien wezwać o wykonanie przykładowo stosownych pomiarów, a nie opierać się jedynie na własnym przekonaniu i ocenie generowanego hałasu), nie można wykluczyć, iż tartak wzbogaci i uzupełni istniejącą już infrastrukturę produkcyjną terenów sąsiednich, a to poprzez dostarczenie drewna innym firmom, które w ramach rzemiosła, usług budowlanych czy produkcji obiektów z elementów drewnianych będą wykorzystywać produkt tartaku we własnej działalności. Nie znajduje uzasadnienia także zarzut ewentualnego naruszenia §18 m.p.z.p. gdyż na części działek objętych oznaczeniem terenu ZE nie są projektowane żadne roboty budowlane, które mogłyby wpłynąć na tereny zieleni łęgowej, w tym na trwałość naturalnej linii brzegowej. Nie sposób podzielić także zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane w zw. z §24 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p. z uwagi na błędne przyjęcie, iż doszło do naruszenia wskaźników kształtujących zabudowę. To do inwestora należy określenie zakresu zamierzenia inwestycyjnego oraz to czy poza niezbędnym minimum wymaganym przez przepisy zaprojektuje także inne dodatkowe elementy, w tym te podnoszące jakość pracy pracowników. Zgodnie z §3 ust. 1a Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. pod pojęciem działki budowlanej należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, których wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikających z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. W świetle takiej definicji należy założyć, że w skład działki budowlanej wchodzić może jedna działka ewidencyjna lub więcej działek ewidencyjnych jak mato miejsce w złożonym- projekcie. Odwołać należy się także do art. 33 ust. 1 ustawy prawo budowlane który stanowi, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Zarzuty o jedynie pozornym powiązaniu wszystkich elementów planowanej inwestycji, którym to celem miałoby być jedynie zwiększeniu terenu powierzchni biologicznie czynnej stanowią jedynie domniemania i domysły organu nie znajdujące poparcia w zebranym materiale dowodowym. Także miejsce rekreacji w odległości 60 metrów nie stanowi znacznego, trudnego do pokonania dystansu w celu odpoczynku, który wykluczałby objęciem tej części nieruchomości jako przedmiotu inwestycji. Natomiast fakt braku wskazania wprost sposobu dojścia do tego terenu należy uznać za wyjście poza zakres oceny przez organy obu instancji. Skoro miejsce rekreacji stanowić będzie de facto zwykłe utwardzenie nawet z zadaszeniem, to nie będzie wymagać prawdopodobnie żadnej zgody organu architektoniczno - budowlanego, a więc i szczegółowego wykazania na PZT. Ponadto z uwagi na charakter miejsca rekreacji i sposób dojścia przez działki niezainwestowane, dojście to może odbywać się w sposób dowolny po terenie zielonym inwestycji, a nie po konkretnej wyznaczonej ścieżce. Zatem i w tym przypadku brak jest podstaw do wymagania dla dojścia do miejsca rekreacji wyznaczenia układu komunikacji jaki niezbędny jest dla dojścia dla budynków i działek budowlanych, w tym zakresie przywołana regulacja rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego nie znajduje uzasadnienia. Skutkiem nieuprawnionego pominięcia działki nr [...] jako części inwestycji oraz dalej działki nr [...], na których zdaniem organu architektoniczno - budowlanego nie jest planowana realizacja inwestycji, a co zakwestionowano wcześniej, doszło do błędnego obliczenia wskaźnika zarówno powierzchni biologicznie czynnej oraz powierzchni zabudowy. Jak podniesiono wcześniej obie działki stanowią część inwestycji i ich powierzchnia powinna być zaliczana do wyliczenia obu tych wskaźników. Organ powielił w tym zakresie wcześniejszą argumentację organu I instancji o braku powiązania i konieczności prowadzenia robót na obu tych działkach, # która to argumentacja w żadnej mierze nie zasługuje na uwzględnienie. Dodatkowo wskazano, iż części działek nr [...] i nr [...] objęte w projekcie zakresem projektowanych do wykonania robót budowlanych nie znajdują się bezpośrednio przy głównym budynku i są od niego oddzielone częścią niebudowlaną tychże działek, co prowadzi do fikcji spełnienia wymagań planu. Sprawdzeniu, o którym mowa w przepisie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.bud., podlega projekt zagospodarowania działki lub terenu i projekt architektoniczno-budowlany. Natomiast jego rozwiązania powinny być weryfikowane zarówno na podstawie części tekstowej, jak i graficznej wskazanych wyżej aktów prawnych. Zgodność projektu budowlanego, o której mowa w tym przepisie, z powyższymi dokumentami oznacza brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność polegającą na dokładnym przepisaniu postanowień tego planu (por. wyrok WSA w Warszawie z 14.12.2011 r, VIII SA/Wa 763/11). Inwestor nie planuje na terenach działek nr [...] i nr [...] budowy obiektów o przeznaczeniu niezgodnym z zapisami terenów łęgowych ani ich wykorzystywania w takich celach, ale ujmuje je jako całość terenu ujętego w planie zagospodarowania terenu albowiem działki te w swojej części stanowią o możliwości ich zabudowy, a organ rozpatrujący wniosek nie może zakazywać ich zabudowy tylko w oparciu o swoje przypuszczenia czy założenia co do dalszego ich użytkowania. Skoro części działek nr [...] i nr [...] mogą zostać zabudowane, to organ architektoniczno - budowlany nie może tego zakazać, ani tym bardziej uznawać, iż część działek stanowiących własność czy współwłasność inwestora nie może być objęta zakresem inwestora, bowiem prowadziłoby to do ograniczenia prawa własności rozumianego jako prawo do uwzględnienia w planach inwestycyjnych całości posiadanych nieruchomości. Takie ograniczenie prowadzi także do nieuzasadnionego wezwania co do możliwości realizacji funkcji podstawowej, albowiem przejęte obliczenia przez projektanta pozostawiają wystarczający areał działek do zabudowy przeznaczeniem podstawowym, a wątpliwości organu wynikają jedynie z jego arbitralnego sposobu określenia terenu inwestycji i wykluczenia całości działek jako terenu inwestycji. Co do ilości miejsc postojowych dla pojazdów innych niż osobowe - sposób komunikacji na terenie inwestycji został szczegółowo określony przez projektanta. Samochody odbierające i przywożące produkty do cięcia i po obróbce drewna nie będą parkowały na terenie inwestycji, a jedynie będą odbierać towar czy go przywozić bezpośrednio na teren inwestycji. Czynności te będą odbywać się w trybie ciągłym bez potrzeby parkowania i pozostawienia pojazdu na terenie inwestycji. Zatem zasadnym było oczekiwanie przez organ na opisanie przez projektanta sposobu komunikacji, który to brak uzupełniono, jednakże z uwagi na przyjęty proces produkcji, w tym jak opisany, a więc poprzez przywóz i odbiór materiału przez samochody inne niż osobowe, tudzież głownie przez samochody o masie do 3,5t, brak jest potrzeby zapewnienia dodatkowego miejsca postojowego dla samochodów dostawczych, gdyż będą się one zatrzymywać w wyznaczonych miejscach na czas załadunku i rozładunku. Poza tym nie można przyjąć, iż auta stając na miejscu załadunku i rozładunku będą wymagały dodatkowych miejsc postojowych celem parkowania nawet okresowo, skoro na terenie inwestycji nie będą przebywać dłużej aniżeli będzie to konieczne na cele załadunku i rozładunku. Co do ewentualnego przekroczenia norm hałasu, to kwestionując stanowisko projektanta co do generowania hałasu mniejszego lub równego 45db w dzień i 40 w nocy, organ winien oprzeć się na obiektywnych przesłankach, a nie wywodzić wprost z faktu, iż projektowanym budynkiem będzie tartak, że hałas będzie przekraczał określone normy. W tym zakresie brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń projektowych, gdyż budynek tartaku jest obiektem zamkniętym (nie otwartą wiatą), zatem hałas będzie zamykał się w jego wnętrzu, a wartości na zewnątrz budynku nie będą przekraczać wyznaczonych norm hałasu. Ponadto organ pomija fakt, iż budynek tartaku będzie umiejscowiony w bezpośrednim sąsiedztwie drogi powiatowej, po której poruszające się pojazdy generują hałas znacznie powyżej 45db i to uciążliwość drogi nie tartaku może wpływać na ogólne normy hałasu w bezpośrednim otoczeniu. Niemniej na etapie uzyskania pozwolenia na budowę, w ramach dokumentacji projektowej nie przedstawia się wszystkich elementów obiektu, albowiem ujęte one są w projekcie technicznym, w ramach którego pozostają projektowane niezbędne rozwiązania techniczne oraz materiałowe. Problem organizacji i wyposażenia docelowego przyszłego tartaku nie są elementami, które organ winien badać na etapie udzielenia pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, że planowane zamierzenie jest z zasady niezgodne z obowiązującym dla terenu inwestycji planem zagospodarowania przestrzennego, na co trafnie zwrócił uwagę dopiero organ II instancji. Z tych przyczyn ustalenia i ocena organu I instancji ma w okolicznościach niniejszej sprawy znaczenie drugorzędne, a wręcz jest bezprzedmiotowa. Przechodząc do meritum sprawy przypomnieć należy, że działki inwestycyjne znajdują się w planie miejscowym w terenach o przeznaczeniu: TM2 – tereny strefy zainwestowania wiejskiego (ustalenia szczegółowe § 24 m.p.z.p.), ZE – tereny zieleni łęgowej (ustalenia szczegółowe § 18 m.p.z.p.), RP – tereny w obrębie strefy rolniczej przestrzeni produkcyjnej, pełniący funkcję ochronną w ramach "Ekologicznego Systemu Terenów Otwartych" (ustalenia szczegółowe § 19 m.p.z.p.), W – tereny wód płynących (ustalenia szczegółowe § 18 m.p.z.p.), Tzp – tereny zalewowe (ustalenia szczegółowe § 18 m.p.z.p.). Zaplanowany budynek produkcyjny jest tartakiem, co wprost i jednoznacznie wynika z różnych fragmentów projektu. Zaprojektowany został na dz.ew.nr [...], która leży w terenach o symbolu ZE, TM2, W, Tzp. W tym zakresie najistotniejsze są postanowienia planu dla terenów oznaczonych o symbolu TM2, albowiem jeśli planowana inwestycja byłaby zgodna z postanowieniami planu dla tego terenu, to co do zasady przedmiotowa inwestycja byłaby w świetle planu dopuszczalna, a przedmiotem oceny byłyby jedynie jej parametry i zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi. Istotne na płaszczyźnie niniejszego postępowania postanowienia planu miejscowego dla terenów oznaczonych symbolem TM2 (k. 21 akt organu I instancji) są następujące: § 24 ust. 1: Dla terenów położonych w T. oznaczonych na rysunku planu symbolem strefy TM2 ustala się sposób zagospodarowania: 1) przeznaczenie podstawowe – mieszkalnictwo w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, wraz z usługami i infrastrukturą techniczną oraz parkingami, niezbędnymi do ich funkcjonowania, 2) przeznaczenie dopuszczalne – agroturystyka, rzemiosło, usługi komercyjne w zakresie niezbędnym do funkcjonowania przeznaczenia podstawowego oraz inne usługi produkcyjne wzbogacające funkcję podstawową realizowaną na zasadach indywidualnych uzgodnień z władzami sanitarnymi i ekologicznymi. Z powyższego wynika, że przeznaczeniem podstawowym terenu o symbolu TM2 jest mieszkalnictwo w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, wraz z usługami i infrastrukturą techniczną oraz parkingami, niezbędnymi do ich funkcjonowania (podkreślenia własne). Planowana inwestycja z oczywistych względów nie kwalifikuje się jako zabudowa jednorodzinna lub zagrodowa, a także nie stanowi usług, czy infrastruktury technicznej niezbędnej do ich funkcjonowania. Do rozważenia pozostaje zatem, czy może być ona kwalifikowana jako dopuszczalny sposób zagospodarowania. Również w tym zakresie ocena ta jest negatywna. Tartak, choć ewentualnie mógłby być zakwalifikowany jako usługa komercyjna, to jednak nie jest to usługa, która mogłaby zostać uznana jako niezbędna do funkcjonowania przeznaczenia podstawowego, czyli zabudowy jednorodzinnej lub siedliskowej. Również końcowa część § 24 ust. 1 pkt 2 planu nie daje podstaw do przyjęcia, aby planowany tartak mógł zostać zakwalifikowany do przeznaczenia dopuszczalnego. W żadnej mierze nie jest to bowiem usługa produkcyjna, która wzbogacałaby funkcję podstawową. Tym samym nie sposób podzielić stanowiska projektanta i Inwestora, że planowany tartak będzie mógł w jakikolwiek sposób spełniać ustalenia planu dla przeznaczenia dopuszczalnego. Dodać też należy, że z § 24 ust. 5 planu wynika, że budowę nowych obiektów w terenie TM2 należy realizować z zachowaniem wymogu, aby uciążliwość realizowanych obiektów i prowadzonej działalności zamykała się w granicach działki użytkownika i nie kolidowała z funkcją podstawową. Również tych wymagań planowana inwestycja nie spełnia. Planowany tartak generowałby uciążliwości wykraczające nie tylko poza teren inwestycji - w szczególności hałas - co stoi w wyraźnej kolizji z podstawowym przeznaczeniem tj. zabudową jednorodzinną lub siedliskową, mogąc wręcz zagrozić prawidłowemu wypełnieniu tej funkcji. Z tych przyczyn skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.