II SA/Kr 98/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie NSA Anna Szkodzińska / spr. / WSA Waldemar Michaldo Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2013 r. sprawy ze skargi S.P. na bezczynność Starosty W. po wyroku uchylającym I. wymierza Staroście W. grzywnę w wysokości 1000 / tysiąc/ złotych; II. nie stwierdza rażącego naruszenia prawa; III. zasądza od Starosty W. na rzecz skarżącego S.P kwotę 200 / dwieście /złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/KR 98/13 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2012 roku sygn. akt II SA/KR 582/12 po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. P. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 stycznia 2012 r. znak [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 16 grudnia 2011 r. Tą ostatnio wymienioną decyzją Starosta [...] umorzył postępowanie w sprawie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu przez S. S. prowadzącego firmę F.H. "[...]", a Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną do Sądu decyzją decyzję Starosty utrzymało w mocy. W ocenie Sądu nie zaistniały okoliczności dające podstawę do orzeczenia o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, ponieważ sprawa o wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu powinna być rozstrzygnięta merytorycznie, gdyż do tego obligował stan faktyczny i prawny sprawy. Nadto Sąd zaznaczył, iż postępowanie w drugiej instancji toczyło się bez udziału jednej ze stron, mianowicie S. S.. Doszło zatem do sytuacji, gdy strona bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, co daje podstawę do wznowienia postępowania, zakończonego decyzją ostateczną. W dniu 12 grudnia 2012 roku S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na "na bezczynność organu wraz z wnioskiem o jego ukaranie grzywną". Jako podstawę skargi wskazał skarżący art. 3 § 2 pkt 8, oraz art. 154 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa). Domagał się skarżący zobowiązania Starosty do wydania decyzji, oraz ukarania Starosty grzywną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako bezzasadnej. Organ opisał podejmowane w sprawie czynności. Dodał, że pismem z dnia 10 stycznia 2013 r. zwrócił się do WIOŚ w K. o udostępnienie wyników pomiaru hałasu niezwłocznie po ich przeprowadzeniu. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2013 roku znak [...] zawiesił postępowanie do czasu wykonania i przedłożenia wyników pomiarów przez WIOŚ w K.. Na podstawie przedłożonych akt administracyjnych Sąd ustalił: Akta administracyjne po zakończeniu postępowania sądowego zostały zwrócone Staroście w dniu 28 września 2012 r. W dniu 9 października 2012 r. Starosta sporządził zawiadomienie o ponownym wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku S. P. z dnia 10 października 2011 roku o wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. W zawiadomieniu tym zawarto wezwanie S. S. do stawienia się w dniu 22 października 2012 r. w celu złożenia wyjaśnień w sprawie funkcjonowania punktu skupu złomu w T. W dniu 15 października 2012 r. S. P. złożył w Starostwie Powiatowym pismo, w którym wezwał Starostę do "wykonania prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 21 czerwca 2012 r.". W dniu 18 października 2012 r. Starosta przekazał [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska pismo S. P. zawierające uwagi dotyczące funkcjonowania punktu złomu – z prośbą o ustosunkowanie się do treści pisma. W dniu 22 października 2012 r. odebrano wyjaśnienia od S.. Pismami z dnia 24 października 2012 r. organ wystąpił do Przedsiębiorstwa Przerobu "[...]" Spółka z o.o. Zakład w B. o informację na temat ilości i miejsca odbieranego złomu od F.H. "[...]" S. S., oraz do Sądu Rejonowego w W. o przesłanie kopii zeznań kierowców firm odbierających złom z punktu złomu F.H. "[...]" w T.. W dniu 6 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy nadesłał żądane dokumenty, w dniu 26 listopada wpłynęła odpowiedź firmy "[...]". W dniu 21 grudnia 2012 r. do akt włączono kopię protokołu kontroli przeprowadzonej w dniach 29 listopada – 18 grudnia 2012 r. w zakładzie S. S. przez WIOŚ w K.. Z protokołu wynika, że do pomiaru emisji hałasu do środowiska z uwagi na niekorzystne warunki atmosferyczne; wykonano jedynie pomiary czasu pracy poszczególnych operacji związanych z załadunkiem złomu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga S. P. zawiera usprawiedliwione podstawy. Przyjąć należało, że przedmiotem skargi była bezczynność Starosty po uchyleniu jego decyzji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 czerwca 2012 roku sygn. akt II SA/KR 582/12. Skarga bowiem sporządzona została na podstawie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a poprzedzona została nie zażaleniem do organu wyższego stopnia, lecz wezwaniem organu prowadzącego postępowanie do "wykonania wyroku". Wezwanie to należy traktować jak wezwanie do załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 154 ppsa w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Istotą skargi z art. 154 § 1 ppsa jest żądanie zastosowania przez sąd określonych środków prawnych w stosunku do podmiotu będącego w zwłoce w realizacji nałożonych na ten podmiot obowiązków. Skarga ta jest odmiennym środkiem prawnym od skargi na bezczynność z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, gdyż zmierza do nałożenia na organ sankcji za niezastosowanie się do wyroku sądu w sytuacji określonej tą normą prawną. Przez bezczynność organu administracji publicznej, o której mowa w art. 154 ustawy, należy rozumieć brak rozstrzygnięcia, które właściwy organ winien podjąć w terminach przewidzianych prawem, terminy te zostały natomiast określone w art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W rozpatrywanej sprawie organ przez trzy tygodnie od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku nie podejmował żadnych działań w sprawie, oprócz zbędnej czynności "ponownego wszczęcia" postępowania administracyjnego. Dopiero po otrzymaniu w dniu 15 października 2012 r. wezwania do wykonania wyroku, organ podjął kolejne czynności. Nie załatwił jednak sprawy w terminie przewidzianym art. 35 kpa, ani też nie zawiadomił stron o przyczynach tego stanu w trybie art. 36 kpa. Stosownie do tego przepisu o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, choćby przyczyny zwłoki nie leżały po stronie organu. Bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Niewątpliwie zatem w rozpatrywanej sprawie w chwili wniesienia skargi Starosta pozostawał w bezczynności po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Krakowie z dnia 21 czerwca 2012 roku sygn. akt II SA/KR 582/12. Bez wpływu na treść rozstrzygnięcia Sądu pozostaje fakt, że po wniesieniu skargi do sądu postępowanie administracyjne zostało zawieszone, skoro zgodnie z § 3 art. 154 ppsa nawet wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Sąd, uwzględniając skargę wymierzył Staroście grzywnę w wysokości tysiąca złotych, uznając, że taka wysokość grzywny jest adekwatna do stopnia naruszenia prawa przez organ w niniejszej sprawie. Uwzględniono przy tym, że merytoryczne załatwienie przedmiotowej sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego.