II SA/Kr 99/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza na rzecz skarżącego D. J. od Wojewody kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr [...] z 30 stycznia 2019 r., znak: [...], orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Budowa budynku basenu 50 - metrowego z zapleczem oraz parkingiem podziemnym wraz z: instalacjami wewnętrznymi wod.-kan.deszcz, c.o., wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, elektrycznymi, teletechnicznymi, technologią węzła cieplnego i technologią uzdatniania wody basenowej; wraz z zagospodarowaniem terenu w tym: komunikacja wewnętrzna (place i chodniki), budowa 3 masztów flagowych wys. 10 m każdy budowa rzeźby wys. 8 m; z instalacjami zewnętrznymi: oświetlenia terenu, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym, kanalizacji sanitarnej, elektroenergetycznymi; wraz z budową chodników na działce nr [...] i [...] obr. 10 Podgórze; rozbiórka istniejącego budynku internatu szkolnego wraz z obiektami towarzyszącymi i instalacjami zewnętrznymi: zlokalizowanego na dz. [...] obr. 10 Podgórze, kolidującego z inwestycją, na działkach nr [...], [...] oraz [...], [...] (fragm.) obr. 10 Podgórze, przy ul. [...] w K.". Od decyzji tej wpłynęło odwołanie D. J., który według organu pierwszej instancji, nie był stroną postępowania o pozwolenie na budowę. Postanowieniem z 5 kwietnia 2019 r., znak: [...] Wojewoda Małopolski orzekł o niedopuszczalności odwołania. W ocenie organu odwoławczego nieruchomość odwołującego się nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, oraz że odwołanie wpłynęło z uchybieniem terminu na jego wniesienie, ponieważ strony postępowania zrzekły się prawa wniesienia odwołań, tym samym decyzja stała się ostateczna w dniu jej wydania. Postanowienie to zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 10 lipca 2019 r., wydanym do sygn. II SA/Kr 635/19. Następnie Wojewoda Małopolski decyzją z 22 kwietnia 2020 r., znak: [...] - w związku z odwołaniem D. J. od opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 30 stycznia 2019 r., znak: [...] - umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda wskazał, że badając projekt zagospodarowania terenu (k. 294 projektu budowlanego) w świetle przepisów, które mogłyby mieć zastosowanie w omawianej sprawie stwierdził, że planowana inwestycja, usytuowana na działkach nr [...] i [...] obr. 10 Podgórze, od strony północnej graniczy z działką nr [...] obr. 10 Podgórze, której odwołujący jest współwłaścicielem. Najbliżej usytuowane naroże budynku basenu do granicy działki [...] (budynek basenu usytuowany jest skośnie względem działki skarżącego) znajduje się w odległości 7 m od niej (§ 12 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. - Dz.U. z 2019 poz. 1065 zwanego dalej warunkami technicznymi). Planowany obiekt budowlany usytuowany jest ok. 20 m od budynku mieszkalnego na działce nr [...], w terenie płaskim i ma wysokość 11,10 m (§ 13 warunków technicznych). Od strony działki nr [...] nie planuje się lokalizacji miejsc postojowych (§ 19 warunków technicznych), ani miejsc gromadzenia odpadów (§ 22 warunków technicznych). Nie planuje się zmiany ukształtowania powierzchni terenu powodującej zmianę kierunku odprowadzenia wód opadowych i roztopowych na teren działki sąsiedniej (§ 26-30 warunków technicznych). Na działce nr [...] nie ma studni z poborem wody użytkowej (§ 31 warunków technicznych) a na działce objętej inwestycją nie planuje się zbiornika na nieczystości ciekłe (§ 34 warunków technicznych). Projektowany budynek spełnia obowiązek zapewnienia nasłonecznienia pokoi mieszkalnych budynków sąsiednich (§ 60 warunków technicznych), co potwierdza analiza załączona do projektu budowlanego (k. 295). Planowana inwestycja spełnia również wymogi przepisów ochrony pożarowej (§ 271-273 warunków technicznych), co potwierdził rzeczoznawca do spraw ochrony przeciw pożarowej (k. 294 projektu budowlanego). Inne przepisy techniczno-budowlane nie mają zastosowania w omawianej sprawie. W świetle powyższej analizy nie stwierdzono aby obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmował teren działki nr [...], co oznacza, że odwołujący nie ma przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę omawianej inwestycji. Oznacza to, że odwołania z 19 lutego 2019 r. nie można traktować jako pochodzącego od strony. D. J. zaskarżył opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 1 października 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 772/20 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że odmowa przyznania skarżącemu statusu strony w rozpoznawanej sprawie nastąpiła z naruszeniem art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), a w konsekwencji z naruszeniem art. 28 ust. 2 tej ustawy. Sąd wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie obowiązany przyjąć, że skarżącemu przysługuje przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu i rozpatrzeć z jego udziałem wszystkie zgłaszane w odwołaniu zarzuty. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 22 czerwca 2021 r., znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 30 stycznia 2019 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawowym dowodem w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest projekt budowlany, stanowiący jeden z załączników do wniosku o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 1 Pb). Częścią projektu budowlanego jest projekt rozbiórki istniejących budynków. Z księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla działki nr [...], oraz z księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla działki nr [...] wynika, że są one własnością Miasta Kraków; w imieniu Gminy Miejskiej K. zarządza tym terenem Inwestor - Zarząd Infrastruktury Sportowej w K.. Inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę istniejącego budynku internatu szkolnego wraz z obiektami towarzyszącymi i instalacjami zewnętrznymi: zlokalizowanego na działce [...] obr. 10 Podgórze, kolidującego z inwestycją, na działkach nr [...],[...] oraz [...],[...] (fragm.) obr. 10 Podgórze, przy ul. [...] w Krakowie. Do akt sprawy załączono zgodę zarządcy budynków przeznaczonych do rozbiórki, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 1 Pb. Do projektu budowlanego został załączony projekt rozbiórki istniejącego budynku internatu kolidującego z inwestycją. Projekt budowlany zgodnie z art. 33 ust. 4 Pb zawiera szkic usytuowania obiektu budowlanego, opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz projekt rozbiórki obiektu dla każdego z obiektów przeznaczonych do rozbiórki. W ocenie organu odwoławczego powyższa dokumentacja jest kompletna. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza przede wszystkim zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego (art. 35 ust 1 pkt 1 Pb). Stwierdzono, że w terenie, w którym znajdują się działki nr [...] i [...] obr. 10 Podgórze, objęte badaną inwestycją, obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "DĘBNIKI", zatwierdzonego uchwałą nr XXX/362/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2011 r. Z załącznika graficznego do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działki te znajdują się w granicach obszaru o symbolu 1Uo - tereny zabudowy usług oświaty i kultury. Funkcja planowanej inwestycji polegającej na budowie budynku basenu z zapleczem oraz parkingiem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu zawiera się w dopuszczalnej funkcji terenu ustalonej w wyżej przywołanej uchwale (§ 33 ust. 3 ustaleń miejscowego planu). Nowo realizowana zabudowa odznacza się wysokim standardem architektonicznym, nawiązującym do charakteru historycznej zabudowy sąsiedniej, w zagospodarowaniu terenu uwzględniono kontekst i sąsiedztwo zespołu willowego, z którym działka budowlana sąsiaduje (§ 33 ust. 4 miejscowego planu). W ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono, że wysokość zabudowy nie może przekroczyć 15 m i należy stosować dachy płaskie, z dopuszczeniem dachów dwuspadowych, o nachyleniu połaci od 25° do 40° - projektowany budynek basenu ma wysokość 11,10 m (k. 88, 89, t. II projektu budowlanego) a projektowane budynki posiadają dachy płaskie (k. 87, t. II projektu budowlanego). W ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono, że wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania nie może przekroczyć 60% oraz wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego nie może być mniejszy niż 40% - z projektu zagospodarowania terenu wynika, że dla planowanej inwestycji w granicach wyznaczonej działki budowlanej wskaźnik powierzchni zainwestowania wynosi 59,89 %, a wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego wynosi 40,11%. Oznacza to, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza ponadto zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust 1 pkt 2 Pb). Do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie (art. 7 ust. 1 pkt 1 Pb) określone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Organ wywiódł, że z projektu zagospodarowania działki wynika, że planowany budynek basenu, jest usytuowany w minimalnej odległości 14,0 m od południowo-zachodniej granicy działki nr [...] z działką drogową nr [...], po której przebiega ulica [...]. Planowany budynek znajduje się w odległości 47,47 m od północno wschodniej granicy działki budowlanej oraz 7,0 m od granicy z działką nr [...], której skarżący jest współwłaścicielem, należy przy tym zauważyć, że budynek basenu zwrócony jest w stronę działki skarżącego narożem o wysokości attyki 7,8 m. Odległości te są zgodne z § 12 ust. 1 warunków technicznych. Z projektu zagospodarowania działki wynika, że najbliższa, usytuowana w odległości ok. 20 m, część budynku basenu w stosunku do budynku na działce nr [...] ma, wysokość attyki, jak wskazano powyżej, 7,8 m. Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a warunków technicznych, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Odległość ponad dwukrotnie większa między budynkami od wysokości przesłaniającej części projektowanego budynku (w której zawiera się wysokość przesłaniania) przesądza o zgodności usytuowania planowanego budynku z analizowanym przepisem. Z analizy przesłaniania i zacieniania, załączonej do projektu budowlanego, sporządzonej przez uprawnionego projektanta, wynika, że cień budynku basenu będzie zalegał na południowej granicy działki skarżącego od ok. godz. 10°° do 13°°. Z analizy tej wynika, że nie dojdzie do ograniczenia oświetlenia okien budynku na działce nr [...]. Zgodnie z § 60 ust. 1 warunków technicznych, pokoje mieszkalne, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7°°-17°°. Brak zacieniania okien budynku na działce nr [...] przesądza o zgodności projektu budowlanego z przywołanym przepisem. Dalej organ wywiódł, że projekt budowlany obejmuje sytuowanie 38 miejsc postojowych dla samochodów osobowych w garażu podziemnym. Nie planuje się budowy zbiornika na nieczystości ciekłe (§ 36), ani miejsca zabaw dla dzieci (§ 40). Zgodność projektu budowlanego z przepisami ochrony pożarowej została potwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych 3 stycznia 2019 r. (k. 294, 1.1 projektu budowlanego). Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają podstaw do podważania stanowiska eksperta w danej dziedzinie. Powyższe badanie wykazuje, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projektowany budynek został zaliczony do II kategorii geotechnicznej przy złożonych warunkach gruntowo-wodnych w opinii geotechnicznej opracowanej na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. Zgodnie z § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia opracowano również dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny oraz dokumentację geologiczno-inżynierską zatwierdzoną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 18 września 2019 r. Inwestor dla swej inwestycji uzyskał decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Projekt budowlany zawiera również wymagane prawem uzgodnienia i warunki przyłączy oraz informację dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b Pb. Projektant oraz osoba sprawdzająca załączyli do projektu budowlanego kopie swych uprawnień oraz zaświadczenie o wpisie na listę członków Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów RP. Projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego dołączył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył 22 sierpnia 2018 r. oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania działkami nr [...], [...] oraz 4 stycznia 2010 r. działkami nr [...],[...] i [...], na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją (art. 32 ust. 4 pkt 2 Pb). W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 Pb oraz w art. 32 ust. 4 Pb, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Pb). Stwierdzone powyżej okoliczności wyczerpują przesłanki do wypełnienia obowiązku administracji architektoniczno-budowlanej określonego w cytowanym przepisie. Organ stwierdził, że wypełniając zalecenie Sądu przeanalizował oddziaływanie na środowisko obu inwestycji (sumarycznie). Basen stanowi odrębne zamierzenie budowlane (w rozumieniu cytowanego przepisu), na co wskazuje niezależność jego funkcji i konstrukcji w stosunku do budynku hali sportowej i budynku dydaktyczno-internatowego funkcjonalnie związanych z budynkiem istniejącej szkoły. Zgodnie z art. 33 ust. 1 Pb, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 Pb, dla całego zamierzenia budowlanego. Projekt zagospodarowania terenu, wskazany powyżej jako jeden z podstawowych dowodów w sprawie, zawiera zaznaczenie i opis obejmujący również rysunek i opis budynku hali sportowej z zapleczem i trybunami oraz budynku dydaktyczno-internatowego, których projekt budowlany został zatwierdzony odrębną, wspomnianą powyżej decyzją nr [...] z 28 stycznia 2019 r. Powierzchnia zabudowy budynku basenu, którego projekt budowlany jest przedmiotem niniejszego postępowania wynosi 5631,70m2 (k. 253 projektu budowlanego). Wskazano, że powierzchnia zabudowy sąsiednich budynków, których projekt budowlany został zatwierdzony decyzją nr [...] z 28 stycznia 2019 r., wynosi łącznie 2907,22 m2 (k. 272 projektu budowlanego). Sumaryczna powierzchnia zabudowy obu inwestycji wynosi 8538,92 m2 (0,853892 ha). Obie inwestycje, w ocenie organu, są usytuowane w obszarze nie objętym formami ochrony przyrody. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 57 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowa usługowa w szczególności obiekty sportowe, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 4 ha na obszarach nie objętych formami ochrony przyrody, ani w otulinie form ochrony przyrody. Projekt budowlany zatwierdzony decyzją z 28 stycznia 2019 r. dotyczył również budowy 15 miejsc postojowych dla samochodów osobowych w minimalnej odległości 18,40 m (§ 19 ust. 1 pkt 1 lit. b warunków technicznych) i 3 miejsc postojowych dla autobusów w odległości ok. 36 m od okien budynku internatowo-dydaktycznego (§ 19 ust. 1 pkt 2 lit. a), jak również 4 miejsc postojowych w odległości 6 m od granicy z działką budowlaną [...] (§ 19 ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz ww. 3 miejsc postojowych dla autobusów w minimalnej odległości 13 m od granicy z działką [...] (§ 19 ust. 2 pkt 2 lit. a). W sumie 30 miejsc postojowych w tym 3 dla niepełnosprawnych oraz 3 miejsca postojowe dla autokarów. Łączna powierzchnia projektowanych miejsc postojowych i placu gospodarczego 666,20 m2 oraz projektowanych terenów utwardzonych 1459,50m2 wynosi 2125,70 m2. Powierzchnia garażu podziemnego dla 38 samochodów osobowych, zlokalizowanego w piwnicy budynku basenu, którego projekt budowlany jest badany w niniejszym postępowaniu, wynosi 1419,59 m2 . W sumie 3545,29 m2 powierzchni zespołu parkingów, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha (5000 m2) na obszarach innych niż obszary objęte formami ochrony przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody. Oznacza to, że łącznie całe przedsięwzięcie inwestycyjne nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wojewoda wskazał też, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją z 28 stycznia 2019 r. obejmuje również lokalizację drogi wewnętrznej obsługującej w sumie 68 miejsc postojowych dla samochodów osobowych i 3 miejsca postojowe dla autokarów. Droga ta przebiega w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] należącej do skarżącego. Przebieg drogi wewnętrznej będzie generuje hałas i zanieczyszczenia powietrza, które stanowią uciążliwość dla terenów sąsiednich, niemniej każda inwestycja w sposób oczywisty powoduje takie konsekwencje, które są niemierzalne na etapie projektowania i dodatkowo żaden przepis obowiązującego prawa nie przewiduje obowiązku dołączenia do projektu analiz istniejącego i projektowanego natężenia ruchu kołowego w związku z planowaną inwestycją, zatem obawy Odwołującego (interes faktyczny) nie mogą stanowić podstawy do twierdzenia, że naruszony został ich konkretny, indywidualny i obiektywnie weryfikowalny interes prawny. Jednocześnie ponad wszelką wątpliwość stwierdzono, iż projektowany budynek basenu nie jest źródłem hałasu (nie generuje go). Gdyby zwiększenie ruchu kołowego miało stanowić podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, żadna inwestycja nie mogłaby zostać zrealizowana, co byłoby rażącym naruszeniem art. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Istotą jest ustalenie czy inwestor uzyskał wszystkie wymagane prawem opinie i uzgodnienia w tym zakresie. Organ stwierdził, że do projektu dołączono opisane wyżej oświadczenie projektantów wraz z wymaganym zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Odwołujący natomiast nie poparł swoich twierdzeń żadnymi dowodami, które mogłyby stanowić podstawę do zakwestionowania złożonych przez projektantów oświadczeń o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Charakter użytkowania obszaru 1 Uo, określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w którym usytuowane są obie omawiane inwestycje, ściśle określa funkcję wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, w tym budowę obiektów sportowych i infrastrukturę komunikacji wewnętrznej. Nie można zatem stwierdzić, że w omawianym przypadku oddziaływanie planowanych inwestycji na działkę nr [...], przekracza przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (art. 144 K.c.). Działka nr [...] znajduje się w obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 5MNU- tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. Budynek usytuowany na niej jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków (ez-49 - § 1 1 ust. 1 pkt 1 miejscowego planu). Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu budynki wpisane do gminnej ewidencji zabytków mogą być przebudowywane, ale pod ochronę jest wzięty ich obrys i nie dopuszcza się rozbudowy (§11 ust. 2 pkt 1 i 4 miejscowego planu), jak również pod ochronę wzięte zostały ogrody w tym obszarze (§ 25 ust. 5 pkt 1 miejscowego planu) co oznacza, że działka nr [...] nie może podlegać dalszej zabudowie ze względu na treść prawa miejscowego, czyli nawet łączne oddziaływanie omawianych inwestycji nie jest przyczyną ograniczenia możliwości jej zabudowy, ani sposobu jej zagospodarowania. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł D. J. zarzucając naruszenie: 1/ art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię przejawiającą się wydaniem dwóch osobnych decyzji zatwierdzających projekty budowlane i udzielające pozwolenie na budowę dla jednego zamierzenia inwestycyjnego, 2/ § 3 ust. 56 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zakresie powierzchni planowanych parkingów poprzez błędną wykładnię i uznanie, że inwestycja nie spełnia wymogów rozporządzenia, czego konsekwencją było uznanie za niekonieczne wydanie decyzji środowiskowej, 3/ art. 144 k.c. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że inwestycja nie będzie zakłócać korzystania z nieruchomości co do której przysługuje mi prawo współwłasności, podczas gdy odległość drogi wewnętrznej (dla budowy basenu i hali sportowej które de facto stanowią jedną inwestycję), przez którą ma odbywać się skomunikowanie planowanej inwestycji do działki skarżącego jest bardzo mała (skomunikowanie terenu inwestycji przez drogę wewnętrzną zlokalizowane jest w odległości 0,75 m od działki). Okoliczność ta niewątpliwie niekorzystnie wpłynie na korzystanie z działki skarżącego przez uciążliwości związane z odbywającym się po tej drodze ruchem kołowym do-co wymaga podkreślenia-dosyć dużych obiektów sportowych także przez autobusy (zamierzenie obejmuje budowę parkingu na autobusy); 4/ art. 144 k.c. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że inwestycja budowlana nie będzie zakłócać korzystania z nieruchomości co do której przysługuje mu prawo współwłasności, podczas gdy w ramach Inwestycji Budowlanej zostanie wybudowana m. in. ruchliwa droga dla autokarów (w bardzo bliskiej odległości od nieruchomości skarżącego - w punkcie najbliższym będzie to tylko niecały metr odległości); 5/ art. 144 k.c. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że inwestycja budowlana nie będzie zakłócać korzystania z nieruchomości co do której przysługuje mi prawo współwłasności, podczas gdy inwestycja budowlana będzie ponadto emitować m. in. hałas, pary, gazy i zapachy związane z prowadzoną działalnością (wielkopowierzchniowy basen połączony z halą sportową i garażem na znaczną ilość miejsc postojowych). Do uzdatniania wody w basenie będzie wykorzystywany podchloryn sodu, korektor ph minus oraz koagulant. Szacunkowe miesięczne zużycie środków chemicznych do dezynfekcji wody basenowej będzie na poziomie: (i) Ph minus: 600 kg, (ii) koagulant: 300 kg, (iii) podchloryn sodu, który będzie produkowany na miejscu w systemie elektrolizy membranowej. Produkcja podchloryn sodu stanowi kolejne zagrożenie dla środowiska a zwłaszcza dla nieruchomości znajdujących się w okolicy inwestycji budowlanej w tym zwłaszcza mojej nieruchomości, jako znajdującej się w najbliższej odległości. Teren wokół inwestycji budowlanej w tym nieruchomość skarżącego, znajdują się na terenie zalewowym, co stanowi bezpośrednie ryzyko ingerencji w nieruchomość skarżącego, w szczególności w sytuacji awarii przy produkcji podchlorynu sodu lub też podtopień czy powodzi w konsekwencji czego substancja ta przedostanie się do kanalizacji i wód powierzchniowych i gruntowych. Stanowi to ryzyko również dla życia okolicznych mieszkańców (ale też flory i fauny). W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że z mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia orzekania przez Sąd stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na tej podstawie zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga okazała się zasadna. Podstawę prawną decyzji w sprawie pozwolenia na budowę stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej jako: p.b.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Stosownie przy tym do art. 35 ust. 3 p.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co oddaje związany charakter decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy również uwzględnić treść art. 32 ust. 4 p.b., zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Niezależnie od przepisów szczególnych organ administracji wiążą przepisy proceduralne, z których wynika m.in. obowiązek zebrania materiału dowodowego, który pozwoliłby ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie, stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.). Organ zobowiązany jest ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ustalenia podjęte przez organ powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w którym należy wyczerpująco poinformować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się wydając decyzję. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odwoławczy powinien ponadto odnieść się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Analizując okoliczności przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że Wojewoda Małopolski, rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym, przedwcześnie wydał decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż niewystarczająco zweryfikował spełnienie przesłanek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, czym naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu wymagającym uchylenia zaskarżonej decyzji. Wyjść trzeba od tego, że w realiach sprawy należało uwzględnić art. 33 ust. 1 p.b., który stanowi, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. W przedmiotowej sprawie na całe zamierzenie inwestycyjne składa się, po pierwsze, budowa budynku hali sportowej z zapleczem i trybunami, z budową budynku dydaktyczno-internatowego stanowiące dobudowę od budynku Zespołu Szkół Łączności, z instalacjami wewnętrznymi, zagospodarowaniem terenu, w tym komunikacją wewnętrzną, parkingiem dla samochodów osobowych i autobusów, budową boiska trawistego z piłkochwytami, budową masztu antenowego o wys. 7 m, instalacjami zewnętrznymi, przebudową istniejącego uzbrojenia, na działkach nr [...] oraz [...] obr. 10 Podgórze, po drugie, budowa objęta kwestionowaną decyzją, w tym budowa basenu 50-metrowego z zapleczem oraz parkingiem podziemnym, zagospodarowaniem terenu, rozbiórką istniejącego budynku internatu szkolnego z obiektami towarzyszącymi i instalacjami zewnętrznymi na działkach nr [...], [...] i na części działki nr [...] obr. 10 Podgórze. Na konieczność potraktowania ww. obiektów jako jednego zamierzenia inwestycyjnego w rozumieniu art. 33 ust. 1 p.b. i z konsekwencjami wynikającymi z tego przepisu, wskazuje, po pierwsze, rysunek projektu zagospodarowania terenu obejmujący wszystkie wyżej wymienione obiekty. Po drugie, w części opisowej projektu zagospodarowania terenu wskazano na to, że budowa basenu z pozostałymi obiektami stanowi II etap prac na działkach [...] i [...] obr. 10 Podgórze, a przy obliczaniu wskaźników terenu uwzględniono "dane etapu I" (k. 250, t. 1 projektu). Z opisu tego wynika, że etap II będzie realizowany po wykonaniu etapu I. Będzie wówczas możliwa rozbiórka budynku obecnego internatu, w miejsce którego powstanie basen. Po trzecie, szczegółowa analiza rozwiązań projektowych wskazuje na powiązania funkcjonalne obiektów pierwszego i drugiego etapu. Zauważyć należy chociażby to, że budynek basenu ma zostać połączony przewiązką z budynkiem dydaktyczno-internatowym (k.250 i 294, t. 1 projektu), albo i to, że dla budynku basenu nie przewidziano odrębnego parkingu dla autobusów. Miejsca postojowe dla autobusów planuje się natomiast w ramach I etapu (obiekt 2.5 na rysunku projektu zagospodarowania terenu – k. 294, t. 1 projektu). Wprawdzie, w odniesieniu, do ostatnio podniesionej kwestii, projektant wskazał, że projektowany parking podziemny dla 38 samochodów osobowych jest wystarczający dla projektowanego basenu, jednakowoż w tym samym miejscu wskazano na udostępnianie przez szkołę parkingu szkolnego obejmującego 71 miejsc postojowych w tym – po trzy dla samochodów osób niepełnosprawnych oraz dla autobusów (k. 255, t. 1 projektu). Rozważania co do warunków korzystania z parkingu w sposób oczywisty wymykają się wprawdzie kryteriom oceny prawidłowości projektu budowlanego, naprowadzają jednak na konieczność uwzględniania - dla prawidłowej obsługi projektowanego basenu – miejsc postojowych objętych pierwszym etapem realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Tym samym stanowisko Sądu obecnie orzekającego zbieżne jest ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 sierpnia 2020 r., II SA/Kr 774/20, dotyczącym pozwolenia na budowę obiektów I etapu, w którym Sąd zobowiązał organ do ustalenia kręgu stron postępowania, mając na uwadze wszelkie aspekty dotyczące wpływu nowej inwestycji na zabudowę, zagospodarowane i uciążliwości tej inwestycji na tereny działek sąsiednich, z uwzględnieniem całego zamierzenia (w rozumieniu art. 33 ust. 1 p.b.), a nie tylko jego etapów czy części. Dokonując oceny przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy spełnienia przesłanek wydania pozwolenia na budowę Sąd dostrzegł, że nie dość wnikliwie przeanalizowano kwestię zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z wymaganiami ochrony środowiska, z czym wiąże się wymóg sprawdzenia, czy inwestycja stanowi przedsięwzięcie wymagające uprzedniego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wszystkie te kwestie pozostają ze sobą w merytorycznym związku. Teren inwestycji jest objęty ustaleniami uchwały nr XXX/362/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dębniki" (Dz. Urz. Woj. Mał. 2011 nr 551, poz. 5820), w którym znajduje się w obszarze 1Uo – tereny zabudowy usług oświaty i kultury. Nie budzą wątpliwości poczynione przez organ odwoławczy ustalenia co zgodności inwestycji z miejscowym planem w zakresie funkcji planowanej inwestycji, jak i jej parametrów, tj. wysokości, geometrii dachów, wskaźnika powierzchni zainwestowania, powierzchni biologicznie czynnej. Zostały one jasno przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i przytoczone powyżej. Brak jest natomiast jednoznacznych ustaleń i oceny ustaleń co do kwestii spełnienia wymogów § 10 ust. 1 miejscowego planu określającego zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego oraz granice i sposoby zagospodarowania terenu lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie przepisów odrębnych. W okolicznościach sprawy należało zwrócić szczególną uwagę na § 10 ust. 1 pkt 2 lit. b, który określa w stosunku do całości obszaru objętego miejscowym planem zakaz lokalizacji inwestycji – przedsięwzięć, mogących w rozumieniu przepisów odrębnych potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazano przy tym, że zakaz nie dotyczy inwestycji komunikacyjnych i infrastruktury technicznej oraz lokalizacji inwestycji – przedsięwzięć, które ze względu na wyznaczoną w przepisach odrębnych wielkość powierzchni użytkowej zaliczane są do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj.: parkingów samochodowych lub zespołów parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 3U. Kwalifikacji, istotnej również ze względu na wymóg z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., czy inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokonuje się na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019 r., poz. 1839, dalej: r.p.m.z.o.ś.2019). Mając na względzie zakres inwestycji należało ustalić przede wszystkim, czy stanowi ono któreś z przedsięwzięć wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 57 lub pkt 58 r.p.m.z.o.ś.2019 (odpowiednio § 3 ust. 1 pkt 55 i 56 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r.). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 57 r.p.m.z.o.ś.2019 do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę usługową inną niż wymieniona w pkt 56 (centra handlowe – przyp. WSA), w szczególności szpitale, placówki edukacyjne, kina, teatry lub obiekty sportowe, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą: a) objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: – 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, – 4 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze, b) nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: – 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, – 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 r.p.m.z.o.ś.2019 do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż: a) 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. Jak wynika z powyższego, dla ustalenia treści norm zakodowanych w przywołanych przypisach istotne jest ustalenie, czy teren przedsięwzięcia jest objęty formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub znajduje się w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody istotne ze względu na treść przywołanych przepisów są formy ochrony stanowiące: parki narodowe (pkt 1), rezerwaty przyrody (pkt 2), parki krajobrazowe (pkt 3), obszary chronionego krajobrazu (pkt 4), obszary Natura 2000 (pkt 5), użytki ekologiczne (pkt 8), zespoły przyrodniczo-krajobrazowe (pkt 9), a nadto otuliny parków narodowych, rezerwatów przyrody oraz parków krajobrazowych. W przedmiotowej sprawie Wojewoda Małopolski nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny, czy projektowana inwestycja znajduje się na obszarze objętym formami ochrony, względnie na obszarze ww. otulin. Organ odwoławczy stwierdził wprawdzie, że obie inwestycje (tj. oba etapy inwestycji) usytuowane są w obszarze nie objętym formami ochrony przyrody, jednak w projekcie budowlanym projektant wskazał, że teren inwestycji zlokalizowany jest w otulinie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego (k. 257a). Wyjaśnienie tej rozbieżności może mieć istotne znaczenie dla sprawy ze względu na treść § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b r.p.m.z.o.ś.2019, skoro Wojewoda Małopolski ustalił, że powierzchnia zespołu parkingów z towarzyszącą im infrastrukturą obejmuje łącznie 3545,29 m2. Nie można zgodzić się przy tym z Wojewodą Małopolskim, że wyjaśnia przedmiotową kwestię zalegająca w aktach kopia decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, znak: [...] (data wydania nieczytelna), o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa budynku basenu 50-metrowego z zapleczem oraz parkingiem podziemnym (...) w Krakowie". Już z samej sentencji decyzji wynika, że Regionalny Dyrektor nie odnosił się do całości zamierzenia inwestycyjnego, lecz tylko do obiektów II etapu. W aktach brak jest również postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie, znak: [...], o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla budowy budynku hali sportowej z zapleczem i trybunami oraz budynku dydaktyczno-internatowego, na które powoływał się Wojewoda Małopolski. Sąd nie dopatrzył się natomiast nieprawidłowości w zakresie ustaleń odnoszących się do badania zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności w zakresie wymogów odległości zabudowy od granicy z działkami sąsiednimi, o których stanowią przepisy § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2019 r. poz. 1065, dalej: r.w.t.). Wnikliwie organ odwoławczy przeanalizował również zawarte w projekcie analizy potwierdzające spełnienie wymogów § 13 i 60 r.w.t. Zgromadzony dotychczas materiał dowodowy nie wskazuje również na naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nakazującego projektować i budować obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Odnosząc się w tym miejscu do sformułowanych w skardze zarzutów nawiązujących do art. 144 Kodeksu cywilnego, Sąd zauważa, przyjmując za swoje stanowisko wyrażone w doktrynie, że: "Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 7 września 2010 r., II SA/Ol 597/10, LEX nr 753998). Interesy te muszą zatem znajdować swoje umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (...). Należy przy tym zauważyć, że w art. 144 k.c. ustanowiona została odrębna, cywilnoprawna podstawa żądania ograniczenia oddziaływania immisji pośrednich na grunty sąsiednie. Przepisy prawa administracyjnego, w tym prawa budowlanego, mogą stanowić uzupełniający element oceny stopnia zakłóceń, a przede wszystkim tego, czy przekraczają one przeciętną miarę, o której stanowi art. 144 k.c. Działanie zgodnie z przepisami prawa budowlanego nie oznacza jednak automatycznie, że w określonym stanie faktycznym nie doszło do naruszenia art. 144 k.c." (W. Piątek, komentarz do art. 5, w: A. Gliniecki (red.), "Prawo budowlane. Komentarz", WK 2016). W realiach przedmiotowej sprawy wypada podkreślić, że rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej było zbadanie przedłożonej przez inwestora dokumentacji w ramach określonych przede wszystkim normami wynikającymi z przepisów art. 32-35 p.b. Jeśli wymogi wynikające z tych norm są spełnione, organ nie tyle może, co obowiązany jest wydać inwestorowi decyzję pozytywną, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Zgodność inwestycji z ww. przepisami nie przesądza natomiast o tym, że zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę inwestycja nie spowoduje zakłócenia korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Kwestii tej nie przesądzi ani organ administracji, wydając decyzję na podstawie ww. norm prawnych, ani tym bardziej sąd administracyjny, kontrolujący legalność wydanej decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę, Wojewoda Małopolski uwzględni stanowisko Sądu, wyjaśniając wnikliwie kwestie wskazane powyżej. W przedstawionych powyżej realiach sprawy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.