II SA/Kr 994/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 5 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. B. na uchwałę Nr XXX/361/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kliny – Zachód II" postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącej kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi H. B. reprezentowana przez radcę prawnego J. K.-F. wniosła do skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Nr XXX/361/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kliny – Zachód II". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że jej wniesienie nie było poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zarządzeniem z dnia 7 września 2020 r. Referendarz sądowy wezwał pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie dowodu wezwania przed wniesieniem skargi właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 14 września 2020 r. W zakreślonym terminie zarządzenie nie zostało wykonane, natomiast w piśmie procesowym z dnia 14 września 2020 r. pełnomocnik skarżącej złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) - dalej jako "ustawa nowelizująca". Wprowadziła ona zmiany między innymi w zakresie art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej - przepisy art. 52 i art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Wynika z tego, że dla ustalenia, która wersja przepisów art. 52 i 53 ustawy p.p.s.a. ma zastosowanie w danej sprawie, rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu. Niewątpliwie zaskarżona uchwała z dnia 9 listopada 2011 r. została uchwalona przed wejściem w życie ustawy nowelizującej (co nastąpiło 1 czerwca 2017 r.), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą przepisy art. 52 i 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl § 4 art. 52 w brzmieniu sprzed nowelizacji w przypadku między innymi aktów prawa miejscowego - jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z cytowanymi przepisami korespondowało brzmienie art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym który stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Powyższe oznacza, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżąca powinna była wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Mimo wezwania, skarżąca nie wykazała, aby spełniła ten warunek. Skarga, która została wniesiona do sądu administracyjnego bez wyczerpania przysługującego skarżącemu przed organem właściwym w sprawie środka zaskarżenia – w tym przypadku: wezwania do usunięcia naruszenia – podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych cofnięcie skargi na podstawie art. 60 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako czynność dyspozycyjna strony, rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. sąd stwierdził, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 928/12). W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.