II SAB/Kr 100/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Mirosław Bator Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2012 r. sprawy ze skargi D.S. i P.S. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zwrócić skarżącym D.S. i P.S. kwotę 100,00 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SAB Kr 100/12 Uzasadnienie postanowienia z dnia 28 września 2012 roku. W dniu 27 kwietnia 2012 roku skarżący D. i P.S. wnieśli skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w sprawie administracyjnej toczącej się w przedmiocie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem nielegalnej rozbudowy budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w T. , domagając się zobowiązania organu do wydania decyzji w terminie 14 dni, zobowiązania organu do ukarania pracownika winnego nie załatwienia sprawy w terminie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przedstawiono okoliczności faktyczne toczącego się postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika z akt niniejszego postępowania, w dniu 28 czerwca 2012 roku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał decyzję znak: [...] (k. [...] akt adm.), którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji Tym samym, jeszcze przed rozpoznaniem skargi, organ wydał akt o jaki wnioskowała strona skarżąca, a zatem nie pozostaje już w bezczynności. Rozpoznanie skargi na bezczynność jaka została wniesiona przez D. i P.S. , stało się zatem bezprzedmiotowe. Podzielając w tym zakresie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrażony w postanowieniu z dnia 9 lutego 2010 roku ( II GSK 23/10), w myśl którego: "w przypadku ustania bezczynności w toku postępowania sądowego należy je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a." niniejsze postępowanie sądowe podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.