II SAB/Kr 104/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Aldona Gąsecka - Duda Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi K.H. na bezczynność Prezydenta Miasta K. skargę oddala W dniu [...] r. K. H. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: "Czy Prezydent Miasta [...] będzie stosować się do poglądu prawnego wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2007r. sygn. II OSK 739 06, zgodnie z którym w przypadku, gdy właściwym do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i dokonania uzgodnienia w odniesieniu do obszaru przyległego do pasa drogowego jest ten sam organ, brak jest podstaw do podejmowania odrębnego postanowienia przez prezydenta miasta na prawach powiatu w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego." Pierwsza odpowiedź została udzielona K. H. pismem z dnia [...] r.. Ponieważ Prezydent Miasta [...] stwierdził, że odpowiedź na zadane pytanie nie ma charakteru informacji publicznej, odpowiedź nie miała formy decyzji administracyjnej. W dniu [...] r. K. H. wezwał Prezydenta Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa i udzielenie informacji, której żądał w piśmie z dnia [...] r. W odpowiedzi udzielonej K. H. Prezydent Miasta [...] pismem z dnia [...] r. podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. W związku z powyższym K. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...]. Skarżący podniósł, że odmowa udzielenia informacji z uwagi na to, że nie stanowi ona informacji publicznej powinna być dokonana w formie decyzji administracyjnej i wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2005 r. wydany w sprawie II SAB 325/03. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując twierdzenia i tezy zawarte w odpowiedziach udzielonych dotychczas skarżącemu. Organ wskazał, że powołane przez skarżącego orzeczenie WSA w Warszawie wyraża odosobnione stanowisko i wskazał na inne orzeczenie, zgodnie z którymi działania organu w niniejszej sprawie nie stanowiły naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. W przedmiotowej sprawie skarżący domaga się udzielenia informacji publicznej w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). Decydujące znaczenie dla zakwalifikowania żądania skarżącego skierowanego do organów administracji ma zakres informacji, jakich żąda skarżący. K. H. domagał się od Prezydenta Miasta [...] odpowiedzi na pytanie dotyczące stosowania przez ten organ wykładni art. 81 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zgodnej ze wskazanymi przez skarżącego decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poglądami doktryny. Z samej treści wniosku wynika więc, że skarżący domaga się udzielenia informacji dotyczącej stosowanej przez Prezydenta Miasta [...] wykładni konkretnego przepisu prawa. W ocenie Sądu takie żądanie nie mieści się w zakresie regulacji wskazanej wyżej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Art. 6 tej ustawy wymienia przykłady informacji objętych regulację tej ustawy, a treść wniosku skarżącego nie mieści się w żadnej z wymienionych tam kategorii. Należy również podkreślić, że organy administracji są zobowiązane do udzielania informacji o treści obowiązującego prawa, jednakże konkretyzacja przepisu ustawowego następuje poprzez rozpatrzenie indywidualnej sprawy z uwzględnieniem wszystkich charakterystycznych dla tej sprawy okoliczności. Wtedy również organy administracji dokonują wykładni prawa, stosując do ustalonego stanu faktycznego przepisy prawa oraz biorąc pod uwagę także orzecznictwo sądów i organów administracyjnych, jak również wypowiedzi przedstawicieli doktryny prawa. Do zakresu informacji publicznej nie należy jednak dokonywanie wykładni prawa, tym bardziej, że musiałoby to przyjąć formę wykładni czysto abstrakcyjnej w oderwaniu od okoliczności konkretnej sprawy. W niniejszej sprawie Sąd podzielił pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu dnia 24 stycznia 2006r. sygn. akt I OSK 928/05, że "nie stanowi informacji publicznej polemika z zapadłym rozstrzygnięciem czy żądanie dokonania przez organ wykładni prawa". W cytowanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Pismo informacyjne o tym, że informacja nie ma charakteru informacji publicznej, nie podlega kognicji sądów administracyjnych, nie mieści się bowiem w zakresie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", a stronie w takim przypadku przysługuje prawo kwestionowania bezczynności organu. W tym zakresie mamy do czynienia z ustaloną linią orzecznictwa, ponieważ podobne stanowisko zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia z 25 marca 2003r. (sygn. akt II SA 4059/02), z 11 grudnia 2002r. (sygn. akt II SA 2867/02) oraz z dnia 10 stycznia 2007 r. (sygn. akt II SAB/Kr 36/05). W ostatnim z wyżej wymienionych orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zastosowanie tylko wtedy gdy sprawa dotyczy informacji publicznej. W związku z tym Sąd uznał, że zarzut skarżącego jakoby Prezydent Miasta [...] powinien nadać swojej odmowie udzielenia informacji żądanej przez skarżącego formę decyzji administracyjnej, jest nieuzasadniony. W świetle powyższego bezzasadny jest również zarzut pozostawania Prezydenta Miasta [...] w bezczynności, ponieważ pierwsza odpowiedź na pismo skarżącego z [...] r. została udzielona [...] r., co niewątpliwie nie może być uznane za bezczynność organu. Uznając, że informacja, której żądał skarżący nie należy do zakresu informacji publicznej objętej ustawą o dostępie do informacji publicznej oraz że Prezydent Miasta [...] nie pozostawał w niniejszej sprawie w bezczynności, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.