II SAB/Kr 105/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Tadeusz Woś Sędziowie WSA : Małgorzata Brachel-Ziają Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2005 r. sprawy ze skargi J.P. na bezczynność Starosty Powiatu O. postanawia skargę odrzucić. II SAB/Kr 105/03 Uzasadnienie Zgodnie z art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2000 r. Nr 10 poz. 968 ze zm.), na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1 (tj. czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych) służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 6 § 1a skarżący J.P. jest uprawniony do złożenia skargi na bezczynność Starosty Powiatu O. w przedmiocie wszczęcia postępowania egzekucyjnego w sprawie rozbiórki tymczasowego pawilonu handlowego, na budowę którego starosta wydał pozwolenie decyzją z dnia [...] czerwca 1999 r. Termin rozbiórki ww. pawilonu określony został do dnia 31 grudnia 2000 r. Decyzja starosty została utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] listopada 1999 r. Decyzją z dnia [...] maja 2001 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił zmiany wspomnianej decyzji ostatecznej Wojewody [...] w części dotyczącej terminu użytkowania pawilonu handlowego. Mimo uprawnienia skarżącego do wniesienia skargi wynikającego z powołanego art. 6 § 1a, merytoryczne jej rozpoznanie jest niedopuszczalne, z uwagi na to, iż skarżący nie wyczerpał szczególnego trybu kwestionowania bezczynności w postępowaniu egzekucyjnym, o którym mowa w tym przepisie. Skarżący złożył bowiem skargę na bezczynność organu I instancji, a nie na postanowienie organu wyższego stopnia, wydane w wyniku rozpoznania skargi na bezczynność w postępowaniu egzekucyjnym. W świetle art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2000 r. Nr 10 poz. 968 ze zm.) niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu egzekucyjnego I instancji, polegająca na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych (vide postanowienie NSA w Katowicach z dnia 30 czerwca 2003 r. II SAB/Ka 138/02 ONSA 2004/2/81). W konsekwencji powyższego nie mogło dojść do merytorycznego rozpoznania skargi. Orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2000 r. Nr 10 póz. 968 ze zm.)