II SAB/Kr 126/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 10 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.K. etc.... na bezczynność Burmistrza Miasta B. w przedmiocie rozpoznania wniosku dotyczącego zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego postanawia skargę odrzucić. L.K. etc...., reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego D.D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność Burmistrza Miasta B. w przedmiocie braku rozpoznania wniosku dotyczącego zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wnieśli również o zobowiązanie Burmistrza Miasta B. do ustosunkowania się do wniosku o zmianę zapisów w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasto B. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że dla obszaru Gminy Miasto B. zostało uchwalone uchwałą z dnia 27 sierpnia 2009 r. Nr XXXVI/349/09 Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W dniu 30 stycznia 2012 r. skarżący skierowani do Burmistrza Miasta B. wniosek o zmianę zapisów w Studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasto B. (dalej w skrócie jako "studium"). Wniosek ten dotyczył przeprowadzenia zbiorczej drogi poza terenami zamieszkałymi, a nie po trasie przebiegu ulicy [....] . Lokalizacja drogi po trasie ul. [....] spowodowałaby wzmożony ruch pojazdów, większe natężenie hałasu, a ponadto spadek wartości nieruchomości przy tej ulicy. Skarżący zarzucili, że mimo upływu 2 miesięcy nie otrzymali żadnej odpowiedzi Burmistrza, czym organ ten naruszył także art. 35 § 3 K.p.a. Studium jako zbiór dyrektyw określających zamierzenia dotyczące ładu przestrzennego na terenie gminy, nie powinno być sprzeczne z interesem mieszkańców gminy. W skardze zarzucono także naruszenie przez Burmistrza Miasta B. art. 8 i 11 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta B. wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że Burmistrz Miasta B. nie ma obowiązku zawiadamiania skarżących o sposobie załatwiania ich wniosku złożonego na etapie procedury zmiany zapisów studium. Nie mają do takich wniosków zastosowanie ani art. 35 K.p.a., ani art. 237 lub 241 K.p.a. Wskazał również, że Rada Miasta B. podjęła w dniu 27 października 2011 r. uchwałę Nr XII/131/11 o przystąpieniu do zmian punktowych w studium. Na tej podstawie podjęte zostały czynności określone w art. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i dnia 23 stycznia 2012 r. ogłoszono w prasie lokalnej o możliwości składania wniosków dotyczących projektowanych zmian w studium. Taki właśnie wniosek złożyli także skarżący. Wniosek skarżących, tak jak i inne wnioski, został rozpatrzony w toku procedury zmiany studium. W dniu 9 maja 2012 r. wniosek skarżących został częściowo uwzględniony, ale ostateczny przebieg drogi będzie zależny od stanowiska organów uzgadniających i opiniujących. Po wniesieniu skargi pismem z dnia 24 lipca 2012 r. radca prawny D.D. został wezwany do złożenia pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżących L.K. etc...., przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a." w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 27 lipca 2012r., zatem termin do przedłożenia stosownego pełnomocnictwa dla skarżących upływał w dniu 3 sierpnia 2012 r. W dniu 3 sierpnia 2012 r. radca prawny D.D. przedłożył pełnomocnictwo do reprezentowania skarżących L.K. , R.N , M.Z. przed sądami administracyjnymi. Jednakże nie przedstawił stosownego pełnomocnictwa dla A.P. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga skarżących podlega odrzuceniu. Nie ulega wątpliwości, że skarga została wniesiona na, jak podnoszą to skarżący, bezczynność Burmistrza Miasta B. w przedmiocie braku rozpoznania ich wniosku złożonego na podstawie art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647), dalej w skrócie "u.p.z.p.". Zgodnie z powołanym przepisem burmistrz, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium, kolejno ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium, określając formę, miejsce i termin składania wniosków dotyczących studium, nie krótszy jednak niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Składanie wniosków w procedurze uchwalania lub zmiany studium jest jednym z pierwszych etapów procedowania w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Ustosunkowanie się przez organ wykonawczy gminy do wniosków składanych na tym etapie nie następuje w drodze zaskarżalnego aktu administracyjnego. Wyraźnie przesądza tą kwestię art. 7 u.p.z.p., zgodnie z którym rozstrzygnięcia burmistrza o nieuwzględnieniu wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Tym samym skoro rozstrzygnięcie w sprawie nieuwzględnienia wniosków składanych w toku procedury zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, to także i zarzucana bezczynność w tym zakresie nie może być odrębnie zaskarżona. Rację ma Burmistrz Miasta B. wskazując, że w tej sprawie nie mają zastosowania art. 35 K.p.a. ani inne przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpoznanie wniosku w sprawie uwzględnienia uwag wnoszonych przez zainteresowanych w procedurze uchwalenia (zmiany) studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie następuje w drodze decyzji administracyjnej, ani w drodze postanowienia, ani też nie jest to inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie jest to także akt prawa miejscowego. Wprawdzie rozstrzygnięcie w sprawie nieuwzględnienia wniosków składanych w toku procedury zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego winno być dokonane w drodze zarządzenia organu wykonawczego gminy, a takie zarządzenia jako akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.), ale z mocy art. 7 u.p.z.p. została wyłączona możliwość skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na takie rozstrzygnięcie. Wniesienie skargi na bezczynność organu wykonawczego gminy w zakresie podjęcia rozstrzygnięcia co do uwzględnienia wniosków zgłaszanych w procedurze uchwalania (zmiany) studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Tym samym stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd ma obowiązek odrzucić skargę w przypadku, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd również zauważa, że Burmistrz Miasta B. w istocie nie jest bezczynny, skoro w dniu 9 maja 2012 r. wydał zarządzenie nazwane rozstrzygnięciem w sprawie rozpatrzenia wniosków złożonych do projektu zmiany studium. W stosunku do skargi wniesionej przez radcę prawnego D.D. na rzecz skarżącej A.P. istnieje dodatkowa podstawa do jej odrzucenia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu, gdy w wyznaczonym terminie strona nie uzupełniła jej braków formalnych. Brakiem formalnym skargi niewątpliwie jest brak pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej przez sądami administracyjnymi, bowiem zgodnie z art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma (skargi - art. 57 § 1 P.p.s.a.) należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który nie złożył przedtem pełnomocnictwa. Gdy wnoszącym skargę jest pełnomocnik, który nie złożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego, należy skierować do wnoszącego pismo pełnomocnika (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 1377/10, opub. w LEX nr 663257). Odrzucenie skargi uniemożliwia Sądowi odniesienie się do merytorycznych zarzutów w nie zawartych. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji na podstawie powołanych w uzasadnieniu przepisów.