II SAB/Kr 148/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi B.K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zasądzić od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. na rzecz B.K. zwrot kwoty 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. M.K. złożyła w dniu 11 grudnia 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. , w związku z brakiem wszczęcia postępowania w sprawie samowoli budowlanej polegającej na wykonaniu budowli (słup betonowy) na działkach 1, 2, 3, położonych w M. , zarzucając organowi naruszenie art. 12, art. 35 i art. 36 k.p.a. Skarga ta została następnie podtrzymana przez następcę prawnego M.K. – B.K. . W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 5 czerwca 2009r. M.K. otrzymała pismo, w którym została poinformowana, iż wykonane przez inwestora przyłącze energetyczne na działkach nr 1 , 2, 3 położonych w M. , zostało wykonane w sposób prawidłowy, a co za tym idzie przepisy prawa budowlanego nie zostały naruszone. W odpowiedzi na stanowisko PINB, skarżąca na podstawie art. 37 k.p.a. złożyła do Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego w K. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Skarżąca nie zgadza się z poglądem wyrażonym przez organy, iż wybudowany na w/w nieruchomości słup betonowy stanowi jedynie element przyłącza energetycznego. W ocenie skarżącej słup ten stanowi budowlę, na której wykonanie konieczne jest pozwolenie na budowę. Następstwem braku decyzji zezwalającej na budowę winno być wszczęcie przez organ postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane, czego w przedmiotowej sprawie do chwili obecnej nie uczyniono. Dalej wskazano na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2008 r. II SA/Kr 912/07, zgodnie z którym: "postawienie słupa betonowego na płycie betonowej, ustawienie transformatora oraz skrzyni rozdzielczo-pomiarowej nie może być rozumiane jako jedynie instalowanie czegoś, które to pojęcie nie dotyczy wykonywania nowego obiektu, lecz prac związanych już z istniejącymi obiektami budowlanymi, czy też jako budowa przyłączy elektroenergetycznych. Nie jest to także przebudowa sieci elektroenergetycznej. Jest to montaż, tj. taki rodzaj robót budowlanych (art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego), który polega na wytworzeniu obiektu z gotowych, połączonych (montowanych) w jedną funkcjonalną całość elementów. Realizacja tego rodzaju robót budowlanych wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę." W aktach sprawy znajduje się dokumentacja fotograficzna, która obrazuje rodzaj wykonanych robót budowlanych. Reasumując skarżąca zarzucił organowi bezczynność, polegającą na odmowie wszczęcia postępowania w sprawie samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu słupa betonowego. W odpowiedzi na skargę skarżony organ pismem z dnia 10 maja 2010r. wniósł o oddalenie skargi. Uzasadniając powyższe podał, że przedmiotowy przyłącz energetyczny wybudowany został przez inwestora: [...]S.A. na podstawie zgłoszenia zarejestrowanego pod nr [...] w dniu 29.04.2008r przez służby administracji architektoniczne Starosty C. zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt. 1a w zw. z art. 29 ust 1 pkt. 20) ustawy Prawo budowlane. Przeprowadzona kontrola przedmiotowego przyłącza przez inspektorów Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w C. w dniu 04.06.2009r wykazała, że przyłącz wykonany został zgodnie z zakresem robót budowlanych przyjętego zgłoszenia. Po zakończeniu robót budowlanych przyłącze zostało odebrane protokołem nr [...] z odbioru technicznego dnia 15.10. 2008r przez [...] Grupa TAURON S.A Oddział w B. co również jest zgodnie z art. 29a ustawy Prawo budowlane - dlatego organ nie stwierdził naruszenia przepisów ustawy i nie znalazł podstaw do podjęcia działań. Wyczerpujących odpowiedzi i wyjaśnień udzielił w piśmie z dnia 05.06.2009r oraz 27.08.2009r. Reasumując podał, że przyłącze energetyczne nie jest samowolą budowlaną, na każde pismo udzielono wyjaśnienia i nie można uznać winnego pracownika PINB w C. na niezałatwienia sprawy w terminie. Następnie w piśmie z dnia 9 stycznia 2012r. skarżony organ podał, że w sprawie wykonanego przyłącza energetycznego na działce nr 1 w M. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w C. wydał decyzję nr [...] znak: [...] z dnia 29.10.2010r. o odmowie wydania decyzji administracyjnej nakazującej Inwestorowi [...] S.A. Oddział B. ,[...]Zakład Elektroenergetyczny Rejon Dystrybucji T. ul. [...], dokonania rozbiórki napowietrznego przyłącza energetycznego ze słupem energetycznym na działce nr 1. w M. przy ul. [...]. B.K. nie został uznany za stronę tegoż postępowania i o wydanej decyzji został jedynie poinformowany. W związku z tym B.K. złożył wniosek o wznowienie postępowania i PINB w C. wznowił postępowanie, w/którego wyniku wydał decyzję nr [...] z dnia 24.01.2011 o odmowie uchylenia decyzji nr [...] z dnia 29.10.2010r. Przedmiotową decyzję B.K. zaskarżył do organu II instancji i odwołanie wraz z w/w aktami administracyjnymi zostało przesłane za pismem z dnia 21.02.2011 r. do WINB w K. . WINB w K. decyzją znak: [...] z dnia 23.12.2011r uchylił i umorzył postępowanie wznowieniowe przed organem l instancji, ale akta na dzień dzisiejszy nie zostały przekazane. Następcą prawnym M.K. jest B.K. , który podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 póz. 1270 ze zm.), oznaczanej w skrócie "p.p.s.a." wniesienie skargi na bezczynność organów jest możliwe w wypadkach przewidzianych w pkt 1-4a. Z przedstawionego wyżej stanu faktycznego wynika, że skarżący B.K. podtrzymując skargę M.K. , żądał wszczęcia przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w C. postępowania w sprawie wykonanego przyłącza energetycznego na działce nr 1 w M. Należało zatem uznać, że skarżony organ w dniu wniesienia skargi pozostawał w bezczynności. Stosownie zaś jednak do poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 listopada 2008r. sygn. akt l, OPS 6/08 "przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności". Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że skarżony organ wydał decyzję z dnia [...] października 2010r. nr 57/2010 znak: [...] o odmowie wydania decyzji administracyjnej nakazującej Inwestorowi [...] S.A. Oddział B. , Zakład Elektroenergetyczny Rejon Dystrybucji T. ul. [...], dokonania rozbiórki napowietrznego przyłącza energetycznego ze słupem energetycznym na działce nr 1 w M. przy ul. [...]. Zatem, mimo tego że w niniejszej sprawie Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w C. SKO w N. pozostawał w bezczynności, postępowanie sądowe ulega umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez sąd trybu przewidzianego w art. 149 p.p.s.a., gdyż Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność nie mógłby zobowiązać organu do wydania w określonym terminie aktu, który został wydany już po wniesieniu skargi, lecz przed jej rozpoznaniem przez sąd. W związku z powyższym należało orzec jak w punkcie l sentencji i umorzyć postępowanie sądowe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a., który przewiduje zwrot kosztów na rzecz skarżącego od organu w razie umorzenia postępowania, w sytuacji uwzględnienia przez organ skargi w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Skoro w niniejszej sprawie skarżony organ rozpoznał wniosek, co do którego pozostawał w bezczynności, przed dniem, w którym Sąd rozpoznał skargę na bezczynność, należy to traktować jako równoznaczne z uwzględnieniem skargi. Dlatego też zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w wysokości odpowiadającej kosztom zastępstwa radcowskiego było uzasadnione w świetle art. 201 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163 poz. 1349).