II SAB/Kr 148/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Z.N. na bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta R. w terminie 14 dni do dokonania czynności w sprawie z wniosku Z.N. z dnia 4 maja 2012 r.; II. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta R. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierza Burmistrzowi Miasta R. grzywnę w wysokości 10 000 ( dziesięć tysięcy ) złotych; IV. zasądza od Burmistrza Miasta R. na rzecz skarżącej Z.N. kwotę 100 ( sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Z. N. w dniu 4 maja 2012 roku złożyła do Burmistrza [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej zawartej w prowadzonym przez Burmistrza [...] rejestrze decyzji o warunkach zabudowy wydanych w latach 2006-2011 roku (tj. od 1 stycznia 2006 roku do 31 grudnia 2011 roku) poprzez wykonanie kopii rejestru. Decyzją z 14 czerwca 2012 roku Burmistrz [...] odmówił udostępnienia części żądanej informacji publicznej objętej wnioskiem z 4 maja 2012 roku w części dotyczącej udostępnienia informacji o oznaczeniu nieruchomości objętych w/w decyzjami o warunkach zabudowy zawartych w kolumnie nr 5 prowadzonego rejestru, jak również w części dotyczącej udostępnienia całego rejestru za okres od 1 stycznia 2006 roku do 31 grudnia 2009 roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] z 26 lipca 2012 r., znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1404/12 uchylił ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wyrokiem z 26 czerwca 2013 r., sygn. I OSK 605/13. Decyzją z 18 października 2013 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza [...] z 14 czerwca 2012 r. w części dotyczącej punktu 1 i w tym zakresie orzekło o odmowie udostępnienia informacji publicznej zawartej w prowadzonym przez Burmistrza [...] rejestrze decyzji o warunkach zabudowy wydanych w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2009 r. - w części dotyczącej udostępnienia informacji o oznaczeniu nieruchomości objętych w/w decyzjami o warunkach zabudowy zawartych w kolumnie nr 5 prowadzonego rejestru oraz utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie pkt. 2 decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 14 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 126/14 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 18 października 2013 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji. Sąd stwierdził, że żądane informacje obejmujące numery ewidencyjne działek, dla których wydano decyzje o warunkach zabudowy nie są informacjami dotyczącymi zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej lub prawnej. Informacji nie uważa się, bowiem za umożliwiającą określenie tożsamości osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu lub działań. W dniu 18 września 2014 r. Z. N. złożyła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza [...] po wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Kr 126/14. Decyzją z 3 października 2014 roku, znak: [...] Burmistrz [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej zawartej w zawartej w prowadzonym przez Burmistrza [...] rejestrze decyzji o warunkach zabudowy wydanych od 1 stycznia 2006 roku do 4 sierpnia 2010 roku w części dotyczącej udostępnienia informacji o oznaczeniu nieruchomości objętych w/w decyzjami o warunkach zabudowy zawartych w kolumnie nr 5 prowadzonego rejestru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 6 lutego 2015 roku, sygn. II SA/Kr 1471/14 stwierdził, że postępowanie prowadzone było przewlekle i miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzył Burmistrzowi [...] grzywnę w wysokości 500 zł. Przedstawiony stan faktyczny jest znany sądowi z urzędu, na podstawie prowadzonych postępowań sądowoadministracyjnych i wydanych rozstrzygnięć. Przedłożone akta sprawy pozwalały na dokonanie następujących ustaleń: W dniu 21 października 2014 r. Z. N. złożyła wniosek do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o stwierdzenie nieważności decyzji z 3 października 2015 r. Decyzją z 15 czerwca 2015 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza [...] z 3 października 2014 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej zawartej w prowadzonym rejestrze decyzji o warunkach zabudowy wydanych w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 4 sierpnia 2010 r. w części dotyczącej udostępnienia informacji o oznaczeniu nieruchomości objętych w/w decyzjami o warunkach zabudowy zawartych w kolumnie nr 5 prowadzonego rejestru. Decyzja wpłynęła do organu w dniu 22 czerwca 2015 r. W piśmie z 6 lipca 2015 r. Burmistrz [...] wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z pytaniem, czy decyzja z 15 czerwca 2015 r. znak: [...] jest ostateczna. W dniach 29 czerwca 2015 r. i 16 lipca 2015 r. Z. N. wezwała Burmistrza [...] do niezwłocznego załatwienia sprawy. W piśmie z 20 lipca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] poinformowało Burmistrza [...], że całość akt sprawy znak: [...] została przesłana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 19 czerwca 2015 r. w związku ze skargą Z. N. na bezczynność Kolegium w rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności. Ponadto organ wyższego stopnia poinformował, że nie został złożony wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, natomiast z racji przesłania akt sprawy nie jest w stanie ustalić daty w której decyzja ta stała się ostateczna. W piśmie z 27 lipca 2015 r. Burmistrz [...] ponownie wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o potwierdzenie, czy decyzja z 15 czerwca 2015 r. znak: [...] jest ostateczna. Z. N. w dniu 30 lipca 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z 4 maja 2012 roku. Wniosła o równocześnie o zobowiązanie Burmistrza Miasta [...] w określonym terminie do załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej, jak również o stwierdzenie że bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie udostępnienia mi informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, oraz o zasądzenie na moją rzecz kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zgodnie z normami przepisanymi. W skardze skarżąca przedstawiła przebieg postępowania akcentując wydane w sprawie wyroki (w szczególności z 14 maja 2014 roku sygn. akt II SA/Kr 126/14) zawierające wiążące zalecenia co do załatwienia sprawy. Zarzuciła, że Burmistrz Miasta [...] w sposób uporczywy i rażący ignoruje obowiązek załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej. W tej sytuacji skarżąca wniosła o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej przewidzianej prawem wysokości, jako sankcji za jawne i celowe bojkotowanie przez organ obowiązku załatwienia sprawy udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca nadmieniła, że na każdym funkcjonariuszu publicznym, w tym również na każdej osobie zajmującej stanowisko sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ciąży prawny obowiązek zawiadomienia organu prokuratorskiego lub Policji o każdym przestępstwie ściganym z oskarżenia publicznego dostrzeżonym w związku ze sprawowaniem funkcji sędziego. W ocenie skarżącej, w świetle wykładni normy prawnej zakodowanej w art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego dokonanej przez Sąd Najwyższy w uchwale z 23 sierpnia 2007 roku sygn. akt SNO 42/07 praktyczna realizacja tego prawnego obowiązku powinna polegać na powiadomieniu Prezesa WSA w Krakowie o dostrzeżonym przestępstwie przez sędziego sprawozdawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, co umożliwi z kolei Prezesowi WSA w Krakowie wniesienie do organu prokuratorskiego lub Policji zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta [...] wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem organu oczywistym jest, że podjęcie jakichkolwiek dalszych działań w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji Burmistrza [...] z 3 października 2015 r. jest uzależnione od uzyskania informacji o ostateczności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 15 czerwca 2015 r. znak: [...]. Ewentualne wydanie kolejnej decyzji lub podjęcie innych czynności w sytuacji braku informacji o ostateczności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 15 czerwca 2015 r. mogłoby narazić Burmistrza [...] na zarzut określony w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Burmistrz [...] podjął wszelkie kroki, które pozwoliłby mu na uzyskanie oficjalnego potwierdzenia ostateczności ww. decyzji, w szczególności udał się w dniu 24 lipca 2015 r. osobiście na rozprawę w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie do sygn. akt II SAB/Kr 110/15 (bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z 3 października 2014 r.) w której znajdowały się akta sprawy, by uzyskać stosowną informację. Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Krakowie poinformował Burmistrza [...], że nie może mu udzielić informacji w tym zakresie i nakazał cierpliwe oczekiwanie na żądaną informację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniesiona skarga jest zasadna, co wynika jednoznacznie z przedstawionego przebiegu postępowania. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Wyrokiem z 14 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 126/14 WSA w Krakowie uchylając decyzje obydwu instancji przesądził, że żądane informacje obejmujące numery ewidencyjne działek, dla których wydano decyzje o warunkach zabudowy nie są informacjami dotyczącymi zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej lub prawnej. Wydaje się, że powyższe rozstrzygniecie winno rozwiać wątpliwości Burmistrza [...] co do sposobu załatwienia wniosku. Tak się jednak nie stało, albowiem decyzją z 3 października 2014 r. Burmistrz Miasta [...] po raz ponowny odmówił udostępnienia informacji publicznej w spornym zakresie. Jakkolwiek orzekając w sprawie bezczynności sąd nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli wydanych w trakcie postępowania decyzji, to jednak trudno pozbyć się wrażenia, że organ wydając decyzję z 3 października 2014 r. działał celowo, uchylając się od załatwienia sprawy zgodnie z wiążącymi wytycznymi sądu. Do takich wniosków doszło również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdzając nieważność tej decyzji w dniu 15 czerwca 2015 r. Zasadnicze znaczenie dla dokonania przez sąd oceny działania Burmistrza Miasta [...] miało jednak ostatecznie jego postępowanie po otrzymaniu decyzji stwierdzającej nieważność opisanego wyżej rozstrzygnięcia. Należy bowiem zwrócić uwagę (czego zdaje się nie dostrzegać organ), że postępowanie nieważnościowe toczyło się z udziałem tylko jednej strony – Z. N. i wydane rozstrzygnięcie w pełni pokrywało się z jej żądaniem. Co więcej Z. N. dwukrotnie w pismach z 29 czerwca 2015 r. i 16 lipca 2015 r. wzywała Burmistrza Miasta [...] do niezwłocznego załatwienia sprawy, dając w ten sposób wyraz swojej akceptacji dla wydanego orzeczenia Kolegium. Wreszcie wypada również wskazać, że zgodnie z art. 130 § 4 kpa decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy), gdy jest zgodna z żądaniem wszystkich stron. W tej sytuacji uporczywe wystąpienia Burmistrza Miasta [...] do Kolegium zmierzające do ustalenia daty w której decyzja stała się ostateczna, nie można traktować inaczej jak zamierzonego przedłużania załatwienia sprawy. Taki wniosek znajduje dodatkowe uzasadnienie w fakcie, że Kolegium w piśmie z 20 lipca 2015 r., chociaż nie wskazało daty w którym decyzja z 15 czerwca 2015 r. stała się ostateczna, to jednak podało, że od decyzji tej nie został złożony środek zaskarżenia. Taka informacja powinna rozwiać w sposób dostateczny sygnalizowane w odpowiedzi na skargę obiekcje organu co do wiążącego charakteru decyzji. Stało się jednak inaczej, albowiem Burmistrz ponownie wystąpił w piśmie z 27 lipca 2015 r. o potwierdzenie czy decyzja stała się ostateczna. Mając zatem na uwadze, że do dnia orzekania przez WSA w Krakowie wniosek nie został ponownie rozpoznany, na podstawie art.149 § 1 pkt 1) ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd zobowiązał Burmistrza Miasta [...] do dokonania czynności w sprawie z wniosku z 4 maja 2012 r. Zgodnie z art. 149 § 1a ww. ustawy, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustawa nie reguluje przesłanek takiego orzeczenia. Stwierdzenie zatem, czy bezczynność organu miała charakter rażący, stanowić musi wynik oceny sądowej, nawiązującej do okoliczności sprawy. W kontekście przedstawionych rozważań, zdaniem sądu, postępowanie burmistrza uzasadnia stwierdzenie, że bezczynność w sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na ocenę tę miała wpływ również i ta okoliczność, że jeżeli nawet organ miał wątpliwości, czy decyzja stwierdzająca nieważność decyzji z 3 października 2014 r. jest ostateczna, to upływ 5 miesięcy od jej wydania i dalsza bierność organu jednoznacznie wskazuje, że jego zaniechanie jest wynikiem złej woli w załatwieniu wniosku. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Zdaniem Sądu za odpowiednią do całokształtu okoliczności sprawy, należy uznać grzywnę w wysokości 10 000,00 zł. Wymierzając grzywnę w orzeczonej wysokości sąd wziął pod uwagę sformułowane wyżej okoliczności. Grzywna we wskazanej wysokości w ocenie sądu, spełnia zarówno funkcję represyjną, jak i prewencyjną. O kosztach sąd orzekł pkt. IV wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.