II SAB/Kr 151/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Beata Łomnicka Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku skarżącej M. M. z dnia 18 czerwca 2015 r.; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej M. M. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. M. wniosła w dniu 6 sierpnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 13 maja 2015 roku oraz ponowny wniosek z dnia 18 czerwca 2015 roku o udostępnienie informacji publicznej. Jako podstawę skargi wskazała art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4, art. 50 § 1 i art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej "P.p.s.a.". Zarzuciła Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej "u.d.i.p.". Skarżąca wniosła o zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do rozpoznania wniosku o udostępnienie pełnej informacji publicznej żądanej dnia 13 maja 2015 roku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazała, że nieprawidłowo nie został skarżącej udostępniony projekt budowlany zatwierdzony decyzją PINB nr [...] z dnia 6 czerwca 2015 r. znak [...] oraz że nieprawidłowo w odpowiedzi na wniosek skarżącej tak z dnia 13 maja 2015 r., jak i z dnia 18 czerwca 2015 r., otrzymała odpowiedź w formie zwykłego pisma, a nie decyzji administracyjnej. Zaznaczyła, że w trybie dostępu do informacji publicznej otrzymała z PINB pismo z dnia 25 maja 2015 r. znak: [...] oraz decyzję PINB o zatwierdzeniu projektu zamiennego i protokoły kontroli inwestycji usytuowanej na działce nr [...] obr. [...] w K., a odmówiono pismem z dnia 2 lipca 2015r., znak [...], informacji w postaci załącznika do tej decyzji, który wraz z decyzją tworzy całość. Zdaniem skarżącej bez znaczenia jest fakt, że sprawa dotyczy projektu zatwierdzonego przez Starostę, skoro przy zatwierdzaniu projektu zamiennego PINB winien stosować analogicznie zasady, jak stosowane przy zatwierdzaniu projektu budowlanego przez organy administracji architektoniczno - budowlanej. Swoje stanowisko skarżąca oparła na przytoczonym w skardze orzecznictwie sądowym, m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2013 r. (sygn. II SAB/Kr 97/13), wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2013 r (sygn. II SAB/Kr 97/13), wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 stycznia 2013 r. (sygn. akt II SA/Kr 1393/12), wyrok WSA w Olsztynie (sygn. akt II SA/Ol 319/13). Skarżąca podkreśliła, że inwestycja, której dotyczą wnioski skarżącej to budowa przez dewelopera osiedla mieszkaniowego przeznaczonego na sprzedaż, realizowanego na działce sąsiadującej ze skarżącą. Wszelkie argumenty PINB dotyczące ochrony interesu prywatnego dewelopera skarżąca uważa za chybione. Skarżąca stwierdziła, że jej wniosek został przez PINB rozpatrzony nieprawidłowo, bowiem winien być też doręczony (w formie kserokopii przesłanej na adres skarżącej) projekt budowlany zatwierdzony w/w decyzją PINB. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podniósł, że dnia 18 czerwca 2015 r. skarżąca złożyła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniosek dotyczący udzielenia informacji publicznej w zakresie: "przesłania zatwierdzonego projektu budowlanego zamiennego dla inwestycji realizowanej pod nazwą zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej (trzy obiekty) wraz z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., gazowymi, centralnego ogrzewania, elektrycznymi wraz z przyłączami wodnymi, kanalizacyjnymi gazowymi i elektrycznymi oraz zjazdami na działkę na działkach nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. S. boczna w K.". Mając na uwadze treść ww. wniosku PINB pismem z dnia 2 lipca 2015 r. poinformował skarżącą, że wniosek z dnia 18 czerwca 2015 r. nie dotyczy informacji publicznej. Organ zauważył, że ustawa o dostępie do informacji publicznej konkretyzuje określone w art. 61 Konstytucji zasady korzystania z prawa do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, poprzez określenie ogólnych zasad, jak i trybu udostępnienia informacji publicznej oraz wskazanie właściwych w tym zakresie organów. Zdaniem organu żądanie skarżącej nie mieści się w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 z późn. zm.). Ustawodawca już w art. 1 ust. 1 określił definicję informacji publicznej wskazując, że jest to każda informacja, jednocześnie zawężając poprzez sformułowanie "o sprawach publicznych ", a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. W przepisie tym ustawodawca wskazuje przykładowe wyliczenie, co stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie zgodnie przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do szeroko rozumianych władz publicznych oraz wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. M. Jaśkowska: Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28 i nast). Organ zaznaczył, że przedmiotem żądania skarżącej jest dostęp do informacji w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem nie była sprawa publiczna, a prywatna i w żadnym razie nie dotycząca władz publicznych. Ustawodawca dopuścił udostępnienie informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu administracyjnym wyłącznie do sytuacji, gdy dotyczy ono władz publicznych, czy podmiotów wykonujących zadania publiczne, co w przedmiotowym przypadku nie miało miejsca. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostąp do wszelkich informacji. Zdaniem organu projekty budowlane, zgodnie art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz.U.2006, poz. 90, Nr 631, z późn. zm.), jako utrwalony przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze są przedmiotem praw autorskich tak osobistych, jak i majątkowych. Co więcej ww. ustawa w przepisie art. 61 wskazuje dodatkowo, że: "Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, nabycie od twórcy egzemplarza projektu architektonicznego lub architektoniczno-urbanistycznego obejmuje prawo zastosowania go tylko do jednej budowy. " Nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej informacja, która korzysta z ochrony przewidzianej w ustawie z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lipca 2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 58/07). Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, bowiem zakresem wniosku skarżącej jest udostępnienie projektu budowlanego, który korzysta z ochrony praw autorskich. Ponadto maksymalnie szeroka interpretacja pojęcia dostępu do informacji mogłaby doprowadzić do całkowitego paraliżu funkcjonowania organów administracji publicznej, byłaby bowiem jednoznaczna z nałożeniem na nie obowiązku umożliwienia przeprowadzania osobistych "prywatnych" działań kontrolnych przez właściwie nieograniczoną liczbę podmiotów. Prawo do uzyskania informacji nie może przeradzać się w kompetencję do przeprowadzenia przez dowolną osobę czynności o charakterze nieomal procesowym, tak jak oględziny przedmiotu (wyrok WSA w Krakowie z 28 lutego 2008 r., sygn. akt: II SA/Kr 1292/07). Podniesiono też, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego np. postanowieniem NSA z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2437/12, LEX nr 1269651: " W sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym u.d.i.p.. Tak więc decyzja administracyjna może być wydana jedynie wówczas, gdy w grę wchodzi zastosowanie przedmiotowej ustawy, czyli gdy sprawa bezspornie dotyczy informacji publicznej." W niniejszej sprawie kwalifikując, że wniosek skarżącej dotyczy udzielenia informacji, która nie jest informacją publiczną, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. udzielił odpowiedzi pismem z dnia 2 lipca 2015 r., znak: [...], w ustawowym terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku, tak więc nie pozostawał i nie pozostaje w stanie bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym – określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym – regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związane – w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a." – zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje podstawę i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. sąd administracyjny w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Z kolei art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 782 - zwana dalej w skrócie u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wnika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.. Skarga okazała się zasadna. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zostały spełnione warunki formalne do wystąpienia do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność. Zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05; publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Obowiązujące przepisy nie przewidują terminu do złożenia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Nie wprowadzają też obowiązku wskazania, a tym bardziej wykazania interesu prawnego. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku w zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Natomiast jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Z kolei zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2). Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z regulacją przyjętą w u.d.i.p., następuje w formie czynności materialno-technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, natomiast w razie odmowy udzielenia informacji publicznej – w formie decyzji. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., a podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 u.d.i.p. W świetle powołanych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Na gruncie przepisów ustawy, w doktrynie i orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji, jak również odpowiednio taka wiadomość, która odnoszona jest do wyżej wskazanych organów władzy publicznej, jednostek organizacyjnych i innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r. sygn. akt II SA 1956/02; publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p., a w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), do których niewątpliwie zaliczają się także organy nadzoru budowlanego, w tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K.. Należy jednakże zauważyć, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a nadto ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (ust. 2). Zatem, jeśli organ stanąłby na stanowisku, że wnioskowana informacja podlega tym ograniczeniom, to wówczas w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p., może w formie decyzji odmówić jej udzielenia. W niniejszej sprawie wnioskiem z dnia 18 czerwca 2015 r. skarżąca domagała się od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. udzielenia informacji publicznej poprzez przesłanie jej zatwierdzonego projektu budowlanego zamiennego dla inwestycji realizowanej pod nazwą zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej (trzy obiekty) wraz z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., gazowymi, centralnego ogrzewania, elektrycznymi wraz z przyłączami wodnymi, kanalizacyjnymi, gazowymi i elektrycznymi oraz zjazdami na działkę - na działkach nr [...] i [...] obręb [...] przy ul. S. w K., który to projekt budowlany stanowi załącznik do decyzji PINB w K. nr [...] z dnia 6 czerwca 2015 r. znak [...]. Mając na uwadze treść ww. wniosku PINB nie udostępnił skarżącej wnioskowanego projektu budowlanego, nie wydał też decyzji o odmowie jego udostępnienia, a jedynie pismem z dnia 2 lipca 2015 r. poinformował skarżącą, że jej wniosek z dnia 18 czerwca 2015 r. nie dotyczy informacji publicznej. W odpowiedzi na skargą organ szerzej uzasadnił to stanowisko wskazując, że zdaniem organu projekty budowlane, zgodnie art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz.U.2006, poz. 90, Nr 631, z późn. zm.), jako utrwalony przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze są przedmiotem praw autorskich tak osobistych, jak i majątkowych. Nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej informacja, która korzysta z ochrony przewidzianej w ustawie z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W ocenie Sądu prezentowany pogląd i postępowanie organu nie były właściwe. Sąd stoi na stanowisku, że informacja żądana we wniosku skarżącej z dnia 18 czerwca 2015 r. dotyczącym udostępnienia wskazanego w nim projektu budowlanego, ma charakter informacji publicznej. Podkreślić trzeba, że prawo do informacji zagwarantowane jest w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że jest to prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa do informacji może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Przykładowe wyliczenie informacji publicznych podlegających udostępnieniu zawiera art. 6 u.d.i.p., który to przepis w ust. 1 pkt 4 lit. "a" tiret pierwsze do informacji publicznej zalicza "treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć". Zwrócić też należy uwagę, że dokumentem urzędowym w rozumieniu u.d.i.p. jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.). W orzecznictwie i doktrynie wyrażony jest pogląd, że decyzja o pozwoleniu na budowę, wydawana przez organ architektoniczno - budowlany, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. oraz że decyzje rozstrzygają sprawy administracyjne i jako akty administracyjne indywidualne stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. (np. wyrok WSA w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r. sygn. akt II SAB/Lu 19/06). Stosownie do art. 34 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę lub w odrębnej decyzji, poprzedzającej wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie ulega zatem wątpliwości, że projekt ten stanowi integralną część rozstrzygnięcia administracyjnego. To zaś prowadzi do wniosku, że informacją publiczną jest nie tylko sama decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, lecz także zatwierdzony projekt budowlany, który podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie u.d.i.p.. Nietrafne jest więc stanowisko PINB, który błędnie odczytał pojęcie informacji publicznej w odniesieniu do projektu budowlanego, a ponadto nie dostrzegł, że stanowisko sądów administracyjnych zaliczające projekt budowlany do informacji publicznej jest obecnie ugruntowane i potwierdzone w licznych orzeczeniach. Jako przykłady należy powołać wyroki NSA z 18 września 2008 r. sygn. akt I OSK 315/08 i z 6 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 3073/12, a także wyroki WSA w Poznaniu z 29 listopada 2007 r. sygn. akt IV SA/Po 656/07, WSA w Rzeszowie z 17 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Rz 48/12, WSA w Gorzowie Wlkp z 21 listopada 2012 r. sygn. akt II SAB/Go 41/12, WSA w Olsztynie z 11 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 319/13, WSA w Krakowie z 8 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1393/12, WSA w Krakowie z 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 97/13 (wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Trzeba podkreślić, że stwierdzenie, iż projekt budowlany jest informacją publiczną było jedyną, konieczną i wystarczającą, przesłanką do jego udostępnienia w trybie u.d.i.p. i dlatego skarżąca nie musiała wykazywać swego interesu w tym zakresie, bowiem zgodnie z art. 2 ust. 2 u.d.i.p., od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazywania interesu prawnego lub faktycznego. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie PINB poprzez błędne odniesienie konstytucyjnej oraz ustawowej definicji informacji publicznej i powołując się ogólnikowo na ochronę wynikającą z prawa autorskiego, naruszył prawo skarżącej do uzyskania informacji publicznej przejawiające się w możliwości zapoznania się z treścią projektu budowlanego inwestycji usytuowanej na nieruchomości graniczącej z działką skarżącej. Sąd miał na uwadze wskazywane przez organ rozstrzygnięcie w sprawie o sygn. II SAB/Wa 58/07, w której tamtejszy Sąd wyraził pogląd, że nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej informacja, która korzysta z ochrony przewidzianej w ustawie z dnia 4 lutego 1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lipca 2007 r., sygn. j.w.). Orzeczenie to było jednak wydane w odmiennym stanie faktycznym (dotyczyło Komputerowej Mapy Podziału Hydrologicznego Polski) i jest dyskusyjne, bowiem inny skład WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 grudnia 2005 r., sygn. akt II SAB 154/05 (Lex nr 1898390) wyraził pogląd odmienny. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że PINB zajął w niniejszej sprawie błędne stanowisko, bowiem przy zatwierdzaniu projektu budowlanego zamiennego PINB winien stosować analogicznie zasady, jak stosowane przy zatwierdzaniu projektu budowlanego przez organy administracji architektoniczno - budowlanej. Zatem informacja żądana we wniosku skarżącej z dnia 18 czerwca 2015 r. ma charakter informacji publicznej, PINB niewątpliwie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia tej informacji, niewątpliwie również informację tę powinien posiadać i posiada. Organ powinien był więc załatwić wniosek skarżącej przez: udostępnienie żądanej informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej (np. pismem) albo przez wydanie decyzji odmownej, do której należy stosować przepisy K.p.a., jeśli stwierdziłby okoliczności wskazane w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. skutkujące zaistnieniem ustawowych przeszkód do udzielenia tej informacji w całości lub w części, bądź poinformować, że żądanych informacji nie posiada. Wniosek skarżącej z dnia 18 czerwca 2015 roku, dotyczący udostępnienia informacji publicznej w postaci wskazanego w nim projektu budowlanego, nie został do chwili obecnej rozpoznany we właściwej formie. Jedynie w odpowiedzi na ten wniosek skarżąca otrzymała od organu pismo z dnia 2 lipca 2015 r., w którym organ wyraził stanowisko, że jej wniosek z dnia 18 czerwca 2015 r. nie dotyczy informacji publicznej. Zatem organ pozostaje w bezczynności, bowiem informacja publiczna nie została skarżącej udzielona, ani nie wydano też żadnej decyzji o odmowie jej udzielenia. Uzasadniało to uwzględnienie skargi na bezczynność organu administracji i zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do wydania w terminie 14 dni aktu administracyjnego lub dokonania czynności w sprawie z wniosku M. M. z dnia 18 czerwca 2015 roku, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a.. Rozpoznając wniosek skarżącej organ udostępni skarżącej żądaną informację publiczną (projekt budowlany), albo odmówi – w drodze decyzji – jej udostępnienia, albo też poinformuje, że nie jest w jej posiadaniu. Bez względu na treść rozstrzygnięcia musi ono, we wskazanym w tej ustawie terminie 14 dni, przybrać formę przewidzianą w u.d.i.p.. Przy ponownym rozpatrywaniu wniosku skarżącej o udzielenie informacji publicznej PINB zobowiązany będzie do kierowania się interpretacją przepisów u.d.i.p. przedstawioną powyżej. Stwierdzając w pkt II sentencji wyroku, że bezczynność w niniejszej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa Sąd miał na uwadze fakt, że organ pismem z dnia 2 lipca 2015 r., przesłanym do wnioskodawczyni, odpowiedział na wniosek z dnia 18 czerwca 2015 r.. Wprawdzie sposób postępowania organu był wadliwy, jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że nierozpoznanie przez organ – we właściwej, prawem przewidzianej formie – wniosku skarżącej nie wynikało ze złych intencji organu, ale z błędnego uznania, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, co potwierdza też treść argumentacji podniesionej w odpowiedzi na skargę. Sąd nie orzekł o wymierzeniu organowi grzywny z tytułu stwierdzonej bezczynności. Grzywna jest środkiem dyscyplinującym i zarazem karą nakładaną na organ za naruszenie prawa. Wymierzenie przez Sąd grzywny jest w tego typu sprawach fakultatywne, a to oznacza, że to Sąd musi zważyć, w okolicznościach danej sprawy, czy naruszenie prawa powinno pociągnąć za sobą dodatkowo także wymierzenie organowi grzywny. Sąd uznał, że okoliczności sprawy uzasadniają odstąpienie od jej wymierzania. Nierozpoznanie we właściwy sposób przez organ – w przewidzianym prawem terminie – wniosku skarżącej z dnia 18 czerwca 2015 r. nie wynikało ze złych intencji organu, ale z błędnego rozumienia i interpretacji przepisów prawnych, co potwierdza treść argumentacji podniesionej w odpowiedzi na skargę. Ponadto organ, stosownie do pkt III wyroku, został zobowiązany do poniesienia kosztów postępowania, co - w ocenie Sądu - stanowi wystarczającą sankcję zapobiegającą naruszeniom prawa w przyszłości. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt III sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 zł, na którą składa się uiszczony przez skarżącą wpis od skargi.