II SAB/Kr 152/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rynczak Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi S. G. na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. postanawia I. skargę odrzucić, II. zwrócić skarżącemu wpis w wysokości 100 zł (słownie sto złotych). Pismem z dnia [...] 2010 r. S.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. w sprawie rozpoznania wniosku z dnia [...] 2010 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty L. z dnia 17 marca 2009 r., znak: [...] . Skarżący wniósł o zobowiązanie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. do rozpoznania odwołania w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Skarżący podał, że wystąpił do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. w dniu [...] 2010 r. z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty L. z dnia 17 marca 2009 r., znak: [...] oraz z odwołaniem. Pismem z dnia [...] 2010 r. organ poinformował skarżącego, że sprawa zostanie załatwiona do dnia 15 listopada 2011 r., tj. po upływie 4,5 miesiąca od złożenia wniosku. Skarżący wskazał, iż zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Dodatkowo skarżący podniósł, że organ wyznaczył zbyt odległy termin załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że skarga została błędnie skierowana przeciwko Regionalnego Zarządowi Gospodarki Wodnej w K. , a nie wobec organu jakim, jest Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Następnie podniesiono, iż skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał trybu o którym mowa w art. 37 k.p.a. Niezależnie od powyższego wskazano, odnosząc się do zarzutów skargi, że w przypadku oceny zasadności skargi na bezczynność bez znaczenia pozostają przyczyny, z powodu których organ administracyjny nie załatwił sprawy przez wydanie decyzji w przepisanym terminie (wyrok NSA z 5 listopada 1987 r.. IV SAB 23/87. ONSA 1988/1 poz. 13). Natomiast istotne jest to, czy organ administracji publicznej dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem organ administracji publicznej ma obowiązek zawiadomić stronę o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. wskazując przyczyny zwłoki oraz nowy termin załatwienia sprawy. Obowiązek ten spoczywa na organie również wówczas, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy powstała z przyczyn niezależnych od organu. W sprawie objętej skargą przy piśmie z dnia [...] 2010 r. Nr [...] , skarżący w trybie art. 36 k.p.a. został powiadomiony o nowym terminie załatwienia jego wniosku i rozpatrzenia odwołania oraz o przyczynach opóźnienia w ich załatwieniu. Nadto zaznaczono, że w przedmiotowej sprawie organ będzie musiał odnieść się także do kwestii posiadania przez skarżącego przymiotu strony w tym postępowaniu, a tym samym również w wątpliwość poddać należy istnienie po stronie skarżącego uprawnienia do skutecznego wnoszenia zarzutu bezczynności zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowo-administracyjnym. W dniu [...] 2010 r. do WSA w Krakowie wpłynęło pismo Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. , do którego załączono postanowienie tegoż organu z dnia 14 grudnia 2010 r., [...] wydane w związku z wnioskiem skarżącego z dnia [...] 2010 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty L. z dnia 17 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269)), a kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także podejmowania innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270). Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, czy też inny środek zaskarżenia przewidziany w ustawie. Skarżący nie zrealizował przed wniesieniem skargi do Sądu wyżej wskazanego ustawowego wymogu wniesienia skargi, tj. nie wystąpił w trybie art. 37 § 1 k.p.a. z zażaleniem na niezałatwienie sprawy do organu administracji publicznej wyższego stopnia, którym zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r., nr 239, poz. 2019 ze zm.) jest Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Tym samym nie wyczerpane zostały przez skarżącego środki zaskarżenia, co powoduje, że skarga z tej przyczyny podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1270), który stanowi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w art. 58 § 1 pkt 1- 5 cytowanej ustawy. Na marginesie należy dodać, że sprawa z niniejszej skargi nie mogłaby być merytorycznie rozpatrzona nawet w sytuacji, gdyba skarga była dopuszczalna. Zgodnie bowiem z ugruntowanym orzecznictwem sądowym w sprawach na bezczynność organu administracji publicznej sąd rozpoznaje skargę z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania orzeczenia. Kryterium ocennym zasadności skargi na bezczynność organu jest ustalenie, czy nakazanie organowi w trybie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270) wydania aktu administracyjnego lub podjęcia czynności będzie dopuszczalne, uzasadnione i celowe w świetle ewentualnych zmian stanu faktycznego i prawnego. Bezczynność organu administracji ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Należy zauważyć, iż skarżący w swoim wniosku z dnia 25 sierpnia 2010 r. domagał się przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty L. z dnia 17 marca 2009 r., znak: [...]. Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2010 r., [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. , wydanym już po wniesieniu przedmiotowej skargi na bezczynność, odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty L. z dnia 17 marca 2009 r., znak: [...] . W tym momencie ustała ewentualna bezczynność Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] 2010 r. o przywrócenie terminu. Skoro w chwili rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. nie pozostaje już w bezczynności, to postępowanie sądowe w sprawie bezczynności jako bezprzedmiotowe podlegałoby umorzeniu. Sąd bowiem, skoro organ w bezczynności już nie pozostawał, nie mógłby zastosować trybu przewidzianego w art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), tzn. nie mógłby zobowiązać organu do wydania w zakreślonym terminie aktu administracyjnego lub dokonania czynności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Określenie, iż umorzenie postępowania ma miejsce wówczas, gdy postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe wskazuje zarazem, że ujawnienie istnienia przyczyny umorzenia postępowania dotyczy okresu od wniesienia skargi, aż do rozstrzygania sprawy przez sąd. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, w której wyżej wskazana przyczyna umorzenia postępowania nie istniała w chwili wniesienia przez S.G. skargi, ale powstała w trakcie postępowania, przed datą wydania w tej sprawie orzeczenia sądowego. Również w orzecznictwie sądowym przyjęto pogląd, że w przypadku skargi na zwłokę w załatwieniu sprawy, gdy sprawa została merytorycznie rozpoznana przez organ po wniesieniu skargi, ale przed jej rozpatrzeniem przez sąd, postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (tak: postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2004 r., sygn. akt II SAB/Gd 46/03, LEX nr 203323; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt II SAB/Gd 153/02, LEX nr 220349, postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 31 sierpnia 2006 r., sygn. akt I SAB/0l 3/06, LEX nr 237485). Sąd z urzędu zwrócił skarżącemu S.G. uiszczony przez niego wpis od skargi w kwocie 100 zł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.