II SAB/Kr 154/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.O. na bezczynność Burmistrza T. postanawia: odrzucić wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej sygn. akt II SAB/Kr 154/12 POSTANOWIENIE Dnia 29 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.O. na bezczynność Burmistrza T. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną sporządzoną osobiście przez A.O. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A.O. na bezczynność Burmistrza T. Odpis postanowienia z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 18 stycznia 2013 r. W dniu 29 stycznia 2013 r. skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2013 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, oddalając jednocześnie wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Na mocy powyższego postanowienia Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w K. zarządzeniem z dnia 21 lutego 2013 r. wyznaczył pełnomocnika z urzędu w osobie A.W. . W dniu 21 marca 2013 r. adw. J.L. , działając na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego, przedłożyła skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu wniosku podano, że pełnomocnik wnioskodawcy otrzymał zarządzenie o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu w dniu 28 lutego 2013 r. Z uwagi na urlop i inne czynności procesowe pełnomocnik zbadał przedmiotowe akta sprawy w dniu 7 marca'2013 r. i wysłał list polecony do skarżącego. Skarżący przybył do Kancelarii w dniu 18 marca 2013 r. Zdaniem pełnomocnika, stawiennictwo skarżącego przed sporządzeniem skargi kasacyjnej było konieczne z uwagi na określenie kierunku skargi kasacyjnej i jej opłacenie. Zatem 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu został dochowany, albowiem dopiero w dniu spotkania ze skarżącym pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu należało odrzucić. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r, póz. 270 ze zm.) - dalej Ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie art. 87 § 2 i § 4 Pppsa nakłada na stronę obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oraz równoczesnego z wnioskiem dokonania czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 88 Ppsa spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W pierwszej kolejności należało zatem zbadać kwestię terminowości wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, od tego bowiem zależy możliwość jego merytorycznego rozpoznania przez Sąd. Przepis art. 175 § 1 Ppsa wprowadza wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego. Zgodnie z art. 177 § 1 Ppsa termin do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 30 dni od doręczenia stronie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. W związku z doręczeniem stronie wyroku wraz z uzasadnieniem w dniu 18 stycznia 2013 r., termin do złożenia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 18 lutego 2013 r. r. (z uwagi na fakt, że ostatni dzień terminu przypadał w niedzielę, stosownie do treści art. 83 § 2 p.p.s.a., został on przedłużony do poniedziałku). Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie stanowiskiem, przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika ustanowionego przez sąd ustaje w dniu, w którym miał on rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik adw. A.W. - co wynika z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu - powziął wiadomość o wyznaczeniu go do reprezentowania skarżącego przed tut. Sądem w dniu 28 lutego 2013 r., przyjąć zatem należy, że ten dzień jest dniem, od którego należy liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Powyższe stanowisko jest również prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2010 r. sygn. akt II OZ 724/10, postanowienie NSA z dnia 14.03.2013 r., sygn. akt II OZ 165/13). Termin ten upłynął w dniu 7 marca 2013 r. Skoro wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 21 marca 2013 r., nastąpiło to już po upływie terminu. Sąd nie podziela poglądu zaprezentowanego w uzasadnieniu wniosku, że pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej dopiero od momentu spotkania z klientem. Przedstawiony pogląd nie znajduje żadnego uzasadnienia w przepisach. Należy w tym miejscu zauważyć, że zgodnie z art. 244 § 2 Ppsa w brzmieniu obowiązującym od dnia 10 kwietnia 2010 r. (zmienionego art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 36, póz. 196), ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem mu pełnomocnictwa. Również brak opłacenia skargi kasacyjnej nie może stanowić podstawy do "przedłużenia" terminu do dokonania tej czynności. Nic nie stoi bowiem na przeszkodzie wniesieniu skargi kasacyjnej, a następnie uzupełnieniu wpisu na wezwanie sądu. Sąd podkreśla, że adw. A.W. powziął informację o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego w dniu 28 lutego 2013 r., tymczasem pierwsze czynności w sprawie - tj. udzielenie pełnomocnictwa substytucyjnego zostały podjęte dopiero w dniu 6 marca 2013 r. Skoro ustanie przyczyny uchybienia terminu to taki stan w którym istnieje realna możliwość dokonania czynności procesowej, to nie ulega wątpliwości, że z chwilą doręczenia zarządzenia o wyznaczeniu pełnomocnikiem z urzędu wraz z odpisem postanowienia Sądu w tym zakresie, pełnomocnik był zobligowany do zapoznania się ze sprawą i w razie stwierdzenia do tego podstaw - sporządzenia skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 88 Ppsa należało orzec jak w sentencji. sygn. akt II SAB/Kr 154/12 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A.O. na bezczynność Burmistrza T . Odpis postanowienia z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 18 stycznia 2013 r. W dniu 29 stycznia 2013 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga kasacyjna sporządzona przez skarżącego osobiście. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r, póz. 270 ze zm.) dalej Ppsa, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, przy czym przepisu tego nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza osoba posiadająca kwalifikacje określone w art. 175 § 2 Ppsa, jak również w art. 175 § 3 Ppsa w odniesieniu do określonej kategorii spraw. Zachowanie tzw. przymusu adwokackiego stanowi dodatkowy wymóg, jaki musi spełniać skarga kasacyjna, aby mogła zostać skutecznie wniesiona. W przeciwieństwie bowiem do wymogów formalnych przewidzianych dla pisma procesowego, którego braki mogą zostać usunięte w trybie art. 49 Ppsa, sporządzenie skargi kasacyjnej przez osobę do tego nieuprawnioną należy do braków nieusuwalnych. W konsekwencji, podlega ona odrzuceniu bez wzywania strony o jej uzupełnienie. Skarżący A.O. nie jest osobą uprawnioną do sporządzenia skargi kasacyjnej i mimo stosownego pouczenia w tym zakresie, wniósł skargę kasacyjną sporządzoną osobiście. Skutkuje to stwierdzeniem niedopuszczalności skargi kasacyjnej i jej odrzuceniem na podstawie art. 178 Ppsa. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.