II SAB/Kr 155/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Fundacji L. na bezczynność Zarządu Województwa Małopolskiego w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1/ zobowiązuje Zarząd Województwa Małopolskiego do załatwienia wniosku Fundacji L. z dnia 23 maja 2023 r. w części dotyczącej treści ofert dofinansowanych i złożonych w ramach konkursu ofert na realizację zadań publicznych Województwa Małopolskiego w obszarze nauki, szkolnictwa wyższego, edukacji, oświaty i wychowania w latach 2023 i 2024 pn. "P. i ja- edukacja międzypokoleniowa" w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2/ stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3/ zasądza od Zarządu Województwa Małopolskiego na rzecz Fundacji L. kwotę 100 (sto) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania Pismem z dnia 23 czerwca 2023 r. Fundacja L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Zarządu Województwa Małopolskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w postaci udostępnienia karty oceny merytorycznej projektu Fundacji oraz innych organizacji, które otrzymały dotację w ramach konkursu ofert na realizację zadań publicznych Województwa Małopolskiego w obszarze nauki, szkolnictwa wyższego, edukacji, oświaty i wychowania latach 2023 i 2024 pn. "P. i ja - edukacja międzypokoleniowa" oraz udostępnienia ofert złożonych w ramach konkursu ofert na realizację zadań publicznych Województwa Małopolskiego w obszarze nauki, szkolnictwa wyższego, edukacji, oświaty i wychowania latach 2023 i 2024 pn. "P. i ja - edukacja międzypokoleniowa". Zarządowi Województwa Małopolskiego zarzucono naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. W uzasadnieniu skarżąca fundacja podniosła, że uchwałą nr 319/23 z dnia 28 lutego 2023 roku Zarząd Województwa Małopolskiego ogłosił otwarty konkurs ofert na realizację zadania publicznego Województwa Małopolskiego w obszarze nauki, szkolnictwa wyższego, edukacji, oświaty i wychowania latach 2023 i 2024 r. pn. "P. i ja - edukacja międzypokoleniowa". Na mocy przedmiotowej uchwały ogłoszono konkurs ofert na realizację zadań publicznych na łączną kwotę 560 000 zł. Po przeprowadzeniu procedury konkursowej komisja konkursowa stworzyła wykaz ofert rekomendowanych do dofinansowania (wybrała zadania i zaproponowała wysokość dotacji na ich realizację), a także wskazała na oferty, które dofinansowania nie powinny uzyskać. Uchwałą nr [...] Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 16 marca 2023 roku zarząd rozstrzygnął m.in. otwarty konkurs ofert na realizację zadań publicznych Województwa Małopolskiego pn. Prawo i ja - edukacja międzypokoleniowa" na rok 2023 i 2024 i zatwierdził wykaz podmiotów i zleconych im do realizacji zadań publicznych. Fundacja L. , złożyła w niniejszym konkursie ofertę realizacji zadania pn. Małopolska Kampania Edukacji Prawnej, która zgodnie z decyzją komisji konkursowej zatwierdzonej przez Zarząd Województwa Małopolskiego nie została wyłoniona do realizacji. W dniu powzięcia informacji o wynikach konkursu tj. 23.05.2023 r. prezes fundacji drogą mailową zwrócił się do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego m.in. o udostępnienie karty oceny złożonej w ramach konkursu oferty, a tym samym m.in. o wskazanie jej liczby punktów otrzymanych w ramach konkursu, a także o opisowe uzasadnienie odrzucenia oferty W dniu następnym tj. 24.05.2023 r. skarżący otrzymał drogą mailową niekonkretną informację dotyczącą wyników konkursu. Bez odpowiedzi pozostawiona została w tej wiadomości prośba o udostępnienie karty oceny merytorycznej oferty Fundacja L. . W dniu 24 maja 2023 r. fundacja wniosła o udostępnienie kart oceny merytorycznej (Fundacja L. oraz innych organizacji) oraz treści ofert złożonych w ramach konkursu. Dopiero w dniu 15.06.2023 r. skarżący odebrał przesyłkę w której powinna znajdować się m.in. odpowiedź na wniosek o dostęp do informacji publicznej. Skarżący wskazał, że do odpowiedzi załączono wydruki z generatora e-nGO, najprawdopodobniej dotyczące konkursu "P. i ja - edukacja międzypokoleniowa", jednakże dokumenty te zostały do tego stopnia zmodyfikowane/zanonimizowane, że nie sposób stwierdzić m.in. jakiego oferenta karta oceny dotyczy, jaka była proponowana kwota dofinansowania, jakie było uzasadnienie przyznania oceny. Ponadto odmówiono dostępu do treści ofert złożonych w ramach konkursu, uzasadniając że dokumenty te stanowią autorski projekt organizacji [...] oraz nie służą do oceny prawidłowości i celowości wydatkowania publicznych środków lub realizacji zadań publicznych. W dalszej części uzasadnienia skarżący podniósł, że zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sprawa udostępniania ofert na realizację zadań publicznych nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Zgodnie z wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 22 lutego 2023 r. oferta złożona w konkursie na realizację zadania publicznego nie jest dokumentem wytworzonym przez organ administracji, jednak z uwagi na to, że jej treść wprost odnosi się do projektowanego sposobu wykonania zadania publicznego finansowanego ze środków publicznych, a ponadto została złożona w konkursie, którego wynik decydował o powierzeniu wykonania tego zadania podmiotom zewnętrznym wobec powiatu, to zawiera ona informacje o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konkluzji wniesiono o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem skarżącej fundacji. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Małopolskiego wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że w dniu 24 maja 2023 r. skarżącej fundacji zostały przekazane załączniki w postaci zanonimizowanych (zgodnie z art.14 ust. 1-2 RODO) wydruków kart ocen merytorycznych z generatora ngo, w którym odbywa się nabór i ocena ofert składanych do otwartych konkursów ofert. Były to dokumenty wydrukowane z generatora ngo, które zostały w nim już zatwierdzone. Wbrew twierdzeniu skarżącego nie były to więc materiały robocze tych kart. Bez ich wcześniejszego zatwierdzenia w systemie nie byłoby możliwości ich wydruku. Były to finalne karty oceny oferentów. Raz przyznana i zatwierdzona w systemie punktacja jest punktacją wiążącą, ostateczną i niezmienną, a zatem zarzut, że skarżący otrzymał zmodyfikowane robocze materiały jest nieprawdziwy. Co więcej, realizacja otwartych konkursów ofert w elektronicznym generatorze ngo gwarantuje pełną transparentność działań. Z tego też względu uznano, że nie będzie mieć znaczenia czy skarżący otrzyma zanonimizowane ksera podpisanych kart ocen czy wydrukowane z generatora, zanonimizowane i niepodpisane karty ocen, ponieważ zawierają one takie same, istotne dla skarżącego dane. To, czy taka karta jest podpisana, czy nie, w tym przypadku nie wpływa na stan faktyczny. Wbrew twierdzeniu skarżącego dokumenty te nie były też zmodyfikowane lecz zanonimizowane. Powyższy sposób postępowania i anonimizacja kart ocen podyktowane były (w oparciu o zapisy regulaminu konkursu rozdział XVIII, klauzula informacyjna, pkt 4 i 7) przestrzeganiem obowiązującego prawa w zakresie danych osobowych oraz celowości ich przetwarzania. Wbrew twierdzeniu skarżącego na kartach oceny merytorycznej znajdują się dane pozwalające na ustalenie danych osób choćby po nazwie organizacji pożytku publicznego lub po wysokości kwot dofinansowania. W piśmie poinformowano skarżącego, że oferty, złożone do konkursu "Prawo i ja - edukacja międzypokoleniowa" przez organizacje pożytku publicznego, stanowią autorski projekt tych organizacji, dotyczący realizacji określonego zadania, który wskazuje cel, jaki organizacja chce osiągnąć. Wnioski podmiotów aplikujących są zatem dokumentami prywatnymi tych organizacji i są chronione zgodnie z ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych (art. 1 ust. 1,4, art. 2 ust. 2, art. 8 ust. 2,4, art. 16, art. 79). Udostępnienie takich ofert wiązać się może z ryzykiem ich późniejszego skopiowania i tym samym z naruszeniem interesu danej organizacji w myśl ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji art. 3 ust. 1,2 art. 18. Fakt, że dana oferta konkursowa musi spełniać konkretne warunki wskazane w regulaminie konkursu w oparciu o ustawę o działalności pożytku publicznego i wolontariacie, nie pozbawia jej cech utworu. Nie jest więc tak, że ze względu na ustawowe wymagania, sama oferta pozbawiona jest możliwości twórczych. W kontekście ustawy o dostępie do informacji publicznej należy zaznaczyć, że nie może ona być i nie jest środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji i załatwienia indywidualnej sprawy, zgodnie z oczekiwaniem strony, niezależnie od trybu postępowania, w jakim konkretna sprawa winna być rozpatrzona. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji. Wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej może być objęte jedynie pytanie o określone fakty, wiedzę, stan zjawisk czy wiadomości wytworzonych lub odnoszących się do władz publicznych i spraw publicznych. Dokumenty, o które skarżący wniósł nie służą do oceny prawidłowości i celowości wydatkowania publicznych środków lub realizacji zadań publicznych. Nie istnieje związek między charakterem żądanych danych, a możliwością ich wykorzystania dla oceny szeroko pojętej legalności czy celowości działań w obszarze gospodarowania mieniem publicznym lub realizacji zadań publicznych. W badanej sprawie żądanie udostępnienia opisanej wyżej informacji jest de facto żądaniem wyjaśnienia dlaczego organ nie udzielił dofinansowania skarżącemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W świetle przepisów art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie, Sąd zastosował wspomniany wyżej tryb. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 2176), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, a także wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie prawa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b P.p.s.a.). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Należy zauważyć, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. T. Woś /w:/ T. Woś [red.], H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011, s. 109). Jednocześnie, podnosi się w doktrynie, że stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ" różni się tym, że o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, iż organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia (por. m.in. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017). Takie rozumienie pojęcia bezczynności potwierdza również orzecznictwo, w którym stwierdza się, że jeżeli w toku postępowania administracyjnego organ podejmuje czynności mające na celu dokładne rozpoznanie sprawy w niezbędnym zakresie, to, choć nie wydał w przewidzianym terminie decyzji administracyjnej, nie można mu zarzuć bezczynności (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 711/11). W tym drugim przypadku (stan przewlekłości postępowania), czynności organu można również uważać za "pozorowane", w tym sensie, iż organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostając w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. Przy kwalifikowaniu "przewlekłości postępowania" powstaje, więc sytuacja, w której działa opieszale lub tylko pozoruje działania (formalnie nie będąc bezczynnym). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej może przybrać jedną z czterech postaci: 1) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08); 2) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p., a więc nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 cyt. ustawy stosownych czynności (tak również: m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 485/12); 3) podmiot zobowiązany udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku; 4) podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12). Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej, a także, że żądana przez stronę skarżącą informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. W rozpatrywanej sprawie skarżąca Fundacja wnioskiem z dnia 23 maja 2023 r. zwróciła się do Zarządu Województwa Małopolskiego z pismem, w którym wniosła o udostępnienie informacji publicznej, poprzez udostępnienie karty oceny merytorycznej projektu Fundacji oraz innych organizacji, które otrzymały dotację w ramach konkursu ofert na realizację zadań publicznych Województwa Małopolskiego w obszarze nauki, szkolnictwa wyższego, edukacji, oświaty i wychowania latach 2023 i 2024 pn. "P. i ja - edukacja międzypokoleniowa" oraz udostępnienia ofert złożonych w ramach konkursu ofert na realizację zadań publicznych Województwa Małopolskiego w obszarze nauki, szkolnictwa wyższego, edukacji, oświaty i wychowania latach 2023 i 2024 pn. "P. i ja - edukacja międzypokoleniowa". W sprawie bezsporne jest, że Zarząd Województwa Małopolskiego jako organ administracji publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 15 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tj.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2094 ze zm.), zarząd województwa jest organem samorządu województwa. Oczywistym jest również to, że podmioty zobowiązane - co do zasady - do udostępniania informacji publicznej nie muszą udostępniać informacji, która - w rozumieniu art. 1 u.d.i.p. w związku z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. - nie stanowi informacji publicznej. Z powyższego przepisu wynika ogólna zasada, że obowiązek informacyjny określonych podmiotów nie musi być adekwatny do ustalonego zakresu ich działania, ale jest tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania przez organ daną informacją (tak również m.in. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2005 r., sygn. akt OSK 1931/04, Legalis). Ponadto, wskazać należy, że brak cech informacji publicznej powoduje, że nie ma podstaw do wydania decyzji w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ma wówczas także obowiązku udostępnienia informacji. Organ, do którego wniesiono żądanie, powinien natomiast wystosować do wnioskodawcy pismo informacyjne o nienależeniu żądanej informacji do zakresu przedmiotowego ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, w rozumieniu cyt. ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez niedokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi, więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się jednocześnie, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; podobnie: /w:/ wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14). Należy uznać, że informacją publiczną będzie całość dokumentacji posiadanej przez dany organ władzy publicznej, której organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań nawet wtedy, gdy prawa autorskie należą do innego podmiotu. Bez znaczenia wówczas jest to, w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie organu (zob. szerzej wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 111/08). W literaturze również podkreśla się, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Podkreślić przy tym należy, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych, nie zaś niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli dotyczy "sprawy publicznej", w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto, wskazuje się, że w pojęciu informacji publicznej mieści się zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (por. Prof. M. Chmaj /w:/ M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i powołane tam orzecznictwo). Należy podkreślić jednocześnie, że o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu, w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Z kolei, kryterium przesądzającym o obowiązku udzielenia informacji publicznej jest nie charakter prawny organu, czy też zakwalifikowanie podmiotu do podmiotu publicznoprawnego, lecz kryterium przedmiotowe - wykonywanie zadań publicznych (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1897/15). Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że oferty złożone do konkursu na realizację zadania publicznego pn. "P. i ja – edukacja międzypokoleniowa" są informacją publiczną i podlegają udostępnieniu w oparciu o przepisy u.d.i.p. Mając na uwadze powyższe, jak i to, że w myśl art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega informacja o majątku publicznym, w tym o udzielanej ze środków tego majątku pomocy publicznej, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym, z art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji nie wynika, by prawo dostępu do informacji publicznej ograniczone było do wglądu wyłącznie do dokumentów urzędowych, lecz jedynie, iż wgląd do tego rodzaju dokumentów (to jest dokumentów urzędowych) każdorazowo i niezależnie od ich treści stanowić będzie sposób realizowania obywatelskiego prawa podmiotowego, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej, zaś w przypadku dokumentów prywatnych, możliwość zapoznania się z ich zawartością na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej uzależniona będzie od tego, czy w swojej treści zawierają one informację o charakterze publicznym, czyli informację dotyczącą między innymi majątku publicznego, w tym pomocy publicznej i odnoszącą się do działalności organów władzy publicznej, względnie wykorzystywana przez te organy przy dysponowaniu majątkiem publicznym (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 31 maja 2011 r., sygn. akt II SAB/Po 25/11). Podkreślić przy tym należy, że w doktrynie przyjęte zostało, że wnioski i załączone do nich dokumenty, co do których postępowanie zostało zakończone przyznaniem pomocy finansowej zawierają informację publiczną, albowiem dotyczą "sprawy publicznej", jaką jest gospodarowanie mieniem publicznym i udzielanie pomocy indywidualnym podmiotom przez dysponowanie tym mieniem (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 21). W świetle powyższego, to, że dokument w postaci ofert konkursowych pochodzi od beneficjenta mogącego być osobą fizyczną, osobą prawną lub jednostką organizacyjną niemającą osobowości prawnej, nie ma znaczenia prawnego, albowiem w momencie złożenia go w instytucji zarządzającej (pośredniczącej, wdrażającej) staje się on podstawą rozstrzygnięcia konkursu przez tą instytucję, a więc dokumentem dotyczącym działania tego podmiotu (organu) i stanowiącym niezbędną przesłankę wydatkowania środków publicznych. Zdaniem Sądu, treść dokumentu prywatnego pochodzącego od beneficjenta, jakim niewątpliwie jest oferta, obejmuje informacje niezbędne dla oceny prawidłowości dysponowania przez podmioty uprawnione majątkiem publicznym. Nie ulega przy tym wątpliwości, że gdyby organ uznał, że jakaś informacja jest informacją publiczną, lecz jej udostępnienie groziłoby jednak interesom przedsiębiorcy, czy też naruszeniem prywatności możliwa jest w takim wypadku odmowa udostępnienia przez wydanie decyzji w trybie art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd podkreśla przy tym, że na organie spoczywają obowiązki, wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej, m.in. zachowania odpowiedniej formy działania, tj. w przypadku odmowy udostępnienia - wydania decyzji administracyjnej, zawierającej m. in. wskazanie podstawy prawnej, uzasadnienie prawne i uzasadnienie faktyczne. W świetle powyższego, Sąd uznał, iż nie może budzić wątpliwości to, że oferty złożone do konkursu stanowią informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zważywszy, zatem, że w sprawie spełniony został warunek odnoszący się zarówno do zakresu podmiotowego, jak i przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej, uznać należy, że organ niewłaściwie w zakresie dotyczącym złożonych ofert poinformował jedynie skarżącą Fundację pismem, że dokument ten nie ma waloru informacji publicznej, a stanowi dokument prywatny. Analiza przebiegu postępowania w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że Zarząd Województwa Małopolskiego jako organ, pozostawał w zakresie udzielenia informacji dotyczącej treści ofert złożonych we konkursie, w stanie bezczynności na dzień złożenia skargi do Sądu, jak też na dzień wydania orzeczenia w niniejszej sprawie. Organ naruszył art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem nie udostępnił wnioskowanej przez stronę skarżącą informacji w zakreślonym w tym przepisie terminie ani nie dochował innych proceduralnych czynności wskazanych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, świadczących o wykonaniu obowiązku informacyjnego. To powodowało konieczność zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia 23 maja 2023 r. w części dotyczącej treści ofert dofinansowanych i złożonych w ramach konkursu ofert na realizację zadań publicznych Województwa Małopolskiego w obszarze nauki, szkolnictwa wyższego, edukacji, oświaty i wychowania w latach 2023 i 2024 pn. "P. i ja- edukacja międzypokoleniowa" w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Odnosząc się z kolei do kwestii udostępnienia zanonimizowanych kart oceny merytorycznej wniosków złożonych w ramach projektu przychylić się należy do stanowiska organu. Z akt sprawy i załączonych dokumentów jednoznacznie wynika, że w dniu 24 maja 2023 r. skarżącej fundacji zostały przekazane załączniki w postaci zanonimizowanych wydruków kart ocen merytorycznych z generatora ngo, w którym odbywa się nabór i ocena ofert składanych do otwartych konkursów ofert. Były to dokumenty wydrukowane z generatora ngo, które zostały w nim już zatwierdzone. W ocenie Sądu, stwierdzona bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd uznał bowiem, że w sprawie nie zachodzi jednak przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Jednocześnie, zasądzając od organu na rzecz skarżącej Fundacji kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w postaci uiszczonego wpisu od skargi, Sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 P.p.s.a.