II SAB/Kr 157/12

Kraków, dnia 9 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.Z. na bezczynność Wojewody postanawia: skargę odrzucić Pismem z dnia 23 sierpnia 2012 r. J.Z. wniosła o wymierzenie grzywny Wojewodzie w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II SAB/Kr 167/11, wydanego w sprawie ze skargi J.S. na bezczynność Wojewody w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości. W wyroku tym sąd zobowiązał Wojewodę do wydania aktu administracyjnego w terminie 1 miesiąca. Równocześnie skarżąca wniosła o zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą [...] w terminie przewidzianym przez prawo, podnosząc iż organ ten pozostaje w bezczynności. Skarżąca wskazała, że stan prawny postepowania prowadzonego przez Wojewodę pod sygnaturą [...] jest identyczny jak w sprawie J.S. w której to sprawie zapadł już w/w wyrok sądu z dnia 29 lutego 2012 r. Skarżąca podniosła, że rozstrzyganie jej sprawy przez Wojewodę trwa od początku 2005 r. W otrzymanych od Wojewody pismach została poinformowana, że załatwienie przedmiotowej sprawy nastąpi w terminie do 31 marca 2013 r. W opinii skarżącej w sprawie zachodzi rażąca bezczynność i przewlekłość postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wskazał, że jeśli chodzi o wniosek o nałożenie grzywny w związku z niewykonaniem wyroku, to wniosek taki może złożyć tylko strona postępowania. Tymczasem skarżąca nie była stroną w postępowaniu zakończonym decyzją podlegającą kontroli sądu. Ponadto wyrok sądu jest nieprawomocny. Odnośnie skargi na bezczynność organ wskazał, że skarżąca przed wniesieniem skargi, nie wyczerpała przewidzianych ustawą środków zaskarżenia, a zatem skarga w tym zakresie powinna zostać odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 września 2012 r. rozłączono sprawę ze skargi J.Z. na niewykonanie wyroku w sprawie sygn. akt II SAB/Kr 167/11 w zakresie dotyczącym skargi na bezczynność Wojewody . Przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej jest skarga na bezczynność organu. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z powyższego przepisu wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W wypadku bezczynności organu administracji publicznej, dla wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu, niezbędne jest wykorzystanie możliwości przewidzianej w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarga, wniesiona bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu przez sąd, w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie zarządzeniem sędziego skarżąca została wezwana o wykazanie, iż przed wniesieniem skargi na bezczynność Wojewody wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. tj. wniosła zażalenie do organu wyższego stopnia (w tym przypadku właściwego w sprawie ministra) w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało odebrane w dniu 3 października 2012 r. i pomimo zakreślonego terminu skarżąca nie wykazała, iż wniosła stosowne zażalenie. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego przed wcześniejszym wykorzystaniem przez skarżącego środka odwoławczego w postaci zażalenia na bezczynność organu, czyni zatem przedmiotową skargę niedopuszczalną. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji