II SAB/Kr 161/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie : WSA Waldemar Michaldo WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. sprawy ze skargi B.G. i J.G. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w sprawie wniosku o wznowienie postępowania I. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. na rzecz skarżących B.G. i J.G. kwotę 340 zł ( słownie: trzysta czterdzieści złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 22 lutego 2008 roku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T . Od powyższej decyzji wniesiono odwołanie do organu II instancji. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 31 lipca 2009 roku utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Po ponownym rozpatrzeniu skargi złożonej na ww. decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2012 roku, sygn. akt. II SA/Kr 1666/11 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji. W dniu 10 maja 2012 roku przekazano do PINB w T. pismo z dnia 8 maja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. przesyłające w załączeniu wyrok z dnia 12 stycznia 2012 roku sygn. akt. II SA/Kr 1666/11 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wraz z aktami przedmiotowej sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. , po ponownym rozpatrzeniu wniosku B.G. i J.G z dnia 12"czerwca 2008 roku, postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2013 roku odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 22 lutego 2008 roku, umarzającą postępowanie w sprawie wstrzymania robót budowlanych prowadzonych przez M.K .-B. przy budowie budynku mieszkalnego na działce nr [...] w W. w oparciu o decyzję Nr [...] z dnia 18 sierpnia 2000 roku zatwierdzającą projekt budowlany i wydającą pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przydomowym krytym basenem na działce nr [...] , zmienioną decyzją nr [...] 19 kwietnia 2001 roku. Pismem z dnia 25 czerwca 2013 roku B.G. J.G reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego A.T złożyli skargę do Wojewódzkiego Administracyjnego w Krakowie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 7,8,12§1,35K.p.a. W uzasadnieniu swojej skargi, skarżący podnieśli, że i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. pismem z dnia 8 maja 2012 roku przekazał wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 stycznia 2012 roku sygn. akt II SA Kr 1666/11 wraz z aktami sprawy do w PINB w T, a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T do dnia 19 marca 2013 roku, tj. do dnia złożenia zażalenia przez skarżących w trybie art. 37 § 1 Kpa do WINB w K na niezałatwienie w terminie sprawy w przedmiocie odmowy wznowienia postęp w sprawie wstrzymania robót budowlanych, a po wydaniu wyroku WSA w Krakowie z stycznia 2012 roku sygn. akt II SA Kr 1666/11, nie wydał żadnego postanowienia w tym (tj. wznowienia postępowania). Ponieważ PINB w T. rozpatrzył wniosek o wznowienie postępowania postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2013 roku, to w ocenie skarżących załatwienie sprawy nastąpiło z naruszeniem art.35 § 1 i § 3 K.p.a. w związku z przepisem art. 7, 8 i 12 § 1 K.p.a. W odpowiedzi na skargę PINB wniósł o oddalenie skargi, bowiem wobec wydania postanowienia z dnia 2 kwietnia 2013r. uznał, że nie pozostaje w bezczynności Zwłokę w załatwieniu sprawy organ uzasadnił m.in. niedofinsowaniem organów nadzoru budowlanego, długotrwałą nieobecnością pracowników inspektoratu w pracy oraz dużą ilością toczących się spraw. Na rozprawie w dniu 22.10.2013r. WSA w Krakowie postanowił rozdzielić skargę i wyłączyć do odrębnego rozpoznania i załatwienia skargę na przewlekłość postępowania, która będzie prowadzona pod sygnaturą II SA/Kr 268/13, a pod dotychczasową sygnaturą będzie prowadzona skarga na bezczynność postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. póz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. warunkiem wniesienia skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie na bezczynność, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Skarżący spełnili ten warunek, składając zażalenie na niezałatwienie przez PINB sprawy w terminie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z 30 kwietnia 2013r. uznał zażalenie za nieuzasadnione. Podkreślić przy tym należy, że wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. jest jedynie warunkiem formalnym rozpoznania skargi przez sąd. Stanowisko organu wyższego stopnia zajęte w tym trybie (a więc uznanie zażalenia za uzasadnione bądź nieuzasadnione) nie ma znaczenia w świetle art. 52 § 1 p.p.s.a. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego należy wskazać, że jest ona uzasadniona. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przewiduje wniesienie skargi na bezczynność organów w wypadkach przewidzianych w pkt 1-4. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. W celu zapewnienia ochrony tej zasadzie ustawodawca ustanowił wymogi proceduralne, które należy dochować w przypadku, gdy dana sprawa nie może być załatwiona w ustawowym terminie. Należy tu wskazać przede wszystkim art. 35-38 k.p.a. zawierające reguły postępowania w zakresie terminowości załatwiania spraw. Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Natomiast według art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczynę zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Tymczasem z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że PINB w T pozostawał w bezczynności przez okres kilkunastu miesięcy, bowiem nie podjął żadnych czynności w sprawie z wniosku B. i J.R.12 czerwca 2008r., licząc od dnia 10 maja 2012 roku (data przekazania przez WINB w K. akt sprawy do PINBU w T. ) do dnia wydania postanowienia z 4 kwietnia 2013r. Sąd dopatrzył się w bezczynności organu administracyjnego rażącego naruszenia prawa, bowiem wniosek skarżących o wznowienie postępowania rozpoznano po ok. 11 miesiącach oczekiwania i to bez jakiegokolwiek powiadomienia stron o ewentualnych powodach takiej zwłoki oraz przewidywanym terminie załatwienia sprawy i to mimo składanych przez nich "ponagleń", na które w żaden sposób nie reagowano. Takie działanie PINB w T. świadczy z jednej strony o braku należytej rzetelności, z drugiej zaś o lekceważącym podejściu do samych skarżących. Podsumowując, taka pasywna i niczym niewytłumaczalna postawa uzasadnia -zdaniem Sądu - uznanie, iż owa bezczynność ma charakter kwalifikowany, a zatem nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa . Odnosząc się do wyjaśnień organu zawartych w odpowiedzi na skargę należy wskazać, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Argumentem niweczącym zaistniałą bezczynność nie mogła więc być absencja pracowników czy też duża ilość spraw będących w toku. Jednocześnie należy wskazać, że wydanie przez organ administracji rozstrzygnięcia w sprawie, w której złożono skargę na bezczynność, przed dniem wyznaczonym na rozprawę wyłącza możliwość uwzględniania tej skargi nawet wówczas, gdy rozstrzygniecie podjęte zostało z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania. W tej sytuacji, jeżeli do dnia orzekania przez sąd organ administracji, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wydał akt lub podjął czynność, których domagała się strona, to - pomimo pozostawania w zwłoce - przestał on tkwić w bezczynności. Biorąc jednak pod uwagę pełną treść art. 149 p.p.s.a., wydanie w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi, przez organ administracyjny decyzji lub postanowienia nie zwalniało sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt. 8 p.p.s.a. w zakresie orzeczenia w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a.). Z opisanych powyżej względów, w punkcie l wyroku Sąd działając na podstawie art. 149 §1 p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność, której dopuścił się PINB w T. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O kosztach orzeczono w pkt II na mocy art. 200 p.p.s.a.