II SAB/Kr 162/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Prądnik Biały w Krakowie w osobie M. P. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa decyzji stwierdzającej wykonanie obowiązku w postaci określonych czynności lub robót budowlanych I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie do rozpoznania odwołania skarżącego z dnia 16 lutego 2025 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki z dnia 6 lutego 2025 r. nr RPA.5141.4.2024.MMA, II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu odwołania, III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, r IV. w pozostałej części skargę oddala, V. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego' Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie na rzecz skarżącego K. K. kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia 6 lutego 2025 r. nr RPA.5141.4.2024.MMA Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził, że jego decyzja z dnia 21 grudnia 2021 r. nr 1386/2021 znak: ROiK.II.5160.193.2021.MOC została wydana z naruszeniem prawa, jednak jej uchylenie nie jest możliwe, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. 2) na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił uchylenia swojej ostatecznej decyzji z dnia 21 grudnia 2021 r. nr 1386/2021 znak: ROiK.II.5160.193.2021.MOC z powodu braku podstawy do jej uchylenia. Decyzja organu I instancji została doręczona K. K. (zwanemu dalej także skarżącym) drogą elektroniczną w dniu 8 lutego 2025 r. W dniu 17 lutego 2025 r. na elektroniczną skrzynkę podawczą (ePUAP) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki wpłynęło odwołanie skarżącego od decyzji z dnia 6 lutego 2025 r. Z kolei w dniu 2 marca 2025 r. skarżący przesłał swoje odwołanie także na elektroniczną skrzynkę podawczą (ePUAP) Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie, który w dniu 7 marca 2025 r. przekazał je drogą elektroniczną do organu I instancji. W dniu 18 marca 2025 r. do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie wpłynęło odwołanie skarżącego od decyzji z dnia 6 lutego 2025 r., przekazane drogą elektroniczną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki. Pismem z dnia 28 kwietnia 2025 r. nr WOB.7721.62.2025.KJAS Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie zawiadomił skarżącego o nowym terminie załatwienia sprawy jego odwołania od decyzji organu I instancji do dnia 30 czerwca 2025 r. Jako powód opóźnienia organ odwoławczy podał znaczną ilość postępowań będących w trakcie rozpatrywania przez ten organ oraz zwiększoną ilość spraw przypadających na jednego pracownika, spowodowaną fluktuacją kadry pracowniczej w Inspektoracie w tym w Wydziale Orzecznictwa Budowlanego. Pismem z dnia 16 czerwca 2025 r. nr WOB.7721.62.2025.KJAS Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki o przesłanie oryginałów lub uwierzytelnionych za zgodność z oryginałem kopii akt znak: ROiK.II.5160.200.2020.MOC i znak: ROiK.II.5160.193.2021.MOC wraz z ekspertyzami technicznymi. W dniu 17 czerwca 2025 r. do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie wpłynęło pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki, do którego dołączono akta, o które organ II instancji wnioskował w piśmie z dnia 16 czerwca 2025 r. Pismem z dnia 20 lipca 2025 r. K. K. wniósł ponaglenie na niezałatwienie przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie sprawy jego odwołania od decyzji organu I instancji z dnia 6 lutego 2025 r. Skarżący podniósł, że mimo wyznaczonego na dzień 30 czerwca 2025 r. terminu, sprawa w dalszym ciągu nie została załatwiona. Skarżący zauważył, że sprawa nie jest nowa, gdyż jak wynika z akt sprawy organ zajmuje się nią już kolejny raz. Pismem z dnia 25 lipca 2025 r. nr WOB.7721.62.2025.KJAS Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie zawiadomił skarżącego o nowym terminie załatwienia sprawy jego odwołania od decyzji organu I instancji do dnia 30 września 2025 r. Jako powód opóźnienia organ odwoławczy podał znaczną ilość postępowań będących w trakcie rozpatrywania przez ten organ oraz zwiększoną ilość spraw przypadających na jednego pracownika, spowodowaną fluktuacją kadry pracowniczej w Inspektoracie w tym w Wydziale Orzecznictwa Budowlanego. W dniu 26 lipca 2025 r. K. K. wniósł drogą elektroniczną skargę na bezczynność Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie polegającą na nierozpoznaniu jego odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki z dnia 6 lutego 2025 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że odwołanie zostało wniesione poczta elektroniczną w dniu 17 lutego 2025 r. Mimo to do chwili obecnej nie została wydana żadna decyzja, a jedynie dwa pisma informujące o wyznaczeniu nowego terminu na załatwienie sprawy. Zdaniem skarżącego, wyznaczony aktualnie na koniec września 2025 r. termin wykracza poza ustawowy termin dla spraw skomplikowanych, które wpłynęłyby do urzędu obecnie a co dopiero kiedy sprawa została wysłana do organu w lutym 2025 r. Ponadto skarżący uważa, że podane przez organ przyczyny opóźnienia nie są związane ze skomplikowanym charakterem sprawy, lecz z brakiem właściwej organizacji pracy w WINB w Krakowie. W związku z powyższym skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w określonym terminie i stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności. W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o oddalenie skargi, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku – stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, że późnienie w rozpatrzeniu sprawy znak: WOB.7721.62.2025 wynika ze znacznej liczby postępowań administracyjnych będących w trakcie rozpatrywania przed MWINB. Ponadto organ podniósł, że od kilku lat sytuacja kadrowa w Inspektoracie jest bardzo trudna, bowiem istnieje duża rotacja pracowników, wobec czego nie ma realnej możliwości takiej organizacji pracy, by nie zachodziły opóźnienia w załatwianiu spraw. Organ podkreślił, że postępowania administracyjne prowadzone przez niego są w większości skomplikowane i wymagają specjalistycznej wiedzy, której nabycie wymaga co najmniej kilkunastu miesięcy pracy w WINB. Powyższe uwarunkowania powodują spiętrzenie dużej liczby spraw oczekujących na rozpatrzenie. Organ wyjaśnił, że w niniejszym przypadku opóźnienie w załatwieniu sprawy nie wynika z jego złej woli, lecz wskazanych wyżej problemów związanych z funkcjonowaniem Inspektoratu, które powodują wydłużenie czasu rozpatrywania wszystkich spraw, a nie tylko sprawy skarżącego. W piśmie z dnia 19 września 2025 r. skarżący poinformował, że otrzymał postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 4 sierpnia 2025 r., wydane w związku z wniesionym przez niego ponagleniem, w którym organ ten wyznaczył Małopolskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Krakowie termin na załatwienie sprawy do 31 sierpnia 2025 r. oraz nakazał ustalenie przyczyny opóźnienia w załatwieniu sprawy. Mimo to skarżący w dalszym ciągu nie otrzymał żadnej decyzji w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącego, niezrozumiałe jest to, że sprawa nie została załatwiona przez ponad siedem miesięcy. W związku z tym skarżący wniósł o ukaranie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie karą finansową za bezczynność i lekceważenie zarządzeń organów zwierzchnich. Ponadto skarżący wniósł o przyznanie od organu na jego rzecz odszkodowania. W piśmie z dnia 28 października 2025 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku – o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu oraz stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu pełnomocnik organu powtórzył, że opóźnienie w załatwieniu sprawy nie wynikało ze złej woli organu, lecz z problemów związanych z funkcjonowaniem Inspektoratu. Pełnomocnik stwierdził, że organ nie unikał podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a w dniu 7 października 2025 r. sprawa została załatwiona decyzją MWINB nr 527/2025 znak: WOB.7721.62.2025.KJAS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Według art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 1b sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi wskazać należy, że sąd rozpatrując skargę wniesioną na bezczynność organu administracji publicznej ogranicza się wyłącznie do ustalenia, czy organowi można przypisać lub nie - stan bezczynności. Dodać przy tym należy, że w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność, nie jest możliwe badanie innych kwestii aniżeli obiektywny fakt pozostawania organu w zwłoce. Sąd administracyjny rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność bada czy podejmowane czynności zmierzały do należytego i szybkiego załatwienia sprawy, w jakich odstępach czasu były podejmowane, a także czy czynności podejmowane przez organ nie miały charakteru pozornego. Zgodnie z treścią art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W myśl § 2 tego przepisu niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei § 3 omawianego przepisu stanowi, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Podkreślenia wymaga, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności. Natomiast przewlekłe prowadzenie postępowania ma miejsce wówczas, gdy organ podejmuje wprawdzie działania, ale robi to opieszale lub skuteczność podejmowanych czynności jest wątpliwa. Dotyczy to także sytuacji, gdy organ podejmuje czynności nie zmierzając wprost i skutecznie do finalnego załatwienia sprawy. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją, bądź mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. W ocenie Sądu, organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu odwołania skarżącego. Jak wynika z akt sprawy w dniu 18 marca 2025 r. do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie wpłynęło odwołanie skarżącego od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki z dnia 6 lutego 2025 r., przekazane drogą elektroniczną przez organ I instancji. Pismem z dnia 28 kwietnia 2025 r. organ II instancji zawiadomił skarżącego o nowym terminie załatwienia sprawy jego odwołania do dnia 30 czerwca 2025 r. Pismem z dnia 16 czerwca 2025 r. organ odwoławczy zwrócił się do organu I instancji o przesłanie oryginałów lub uwierzytelnionych za zgodność z oryginałem kopii akt znak: ROiK.II.5160.200.2020.MOC i znak: ROiK.II.5160.193.2021.MOC wraz z ekspertyzami technicznymi. W dniu 17 czerwca 2025 r. do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie wpłynęło pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki, do którego dołączono akta, o które organ II instancji wnioskował w piśmie z dnia 16 czerwca 2025 r. Pismem z dnia 25 lipca 2025 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie zawiadomił skarżącego o nowym terminie załatwienia sprawy jego odwołania do dnia 30 września 2025 r. W dniu 7 października 2025 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wydał decyzję nr 527/2025 znak: WOB.7721.62.2025.KJAS, którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 6 lutego 2025 r. Z powyższego zestawienia podejmowanych w sprawie czynności wynika, że organ II instancji pozostawał w bezczynności, gdyż dopiero pismem z dnia 16 czerwca 2025 r. (a więc po trzech miesiącach od otrzymania odwołania) zwrócił się do organu I instancji o przesłanie oryginałów lub uwierzytelnionych za zgodność z oryginałem kopii akt wraz z ekspertyzami technicznymi. W dniu 17 czerwca 2025 r. do organu odwoławczego wpłynęły akta, o które wnioskował. Mimo to rozpoznanie odwołania nastąpiło dopiero 7 października 2025 r., czyli po niemal siedmiu miesiącach od jego otrzymania przez organ odwołaczy. Mając na względzie fakt, że organ II instancji rozpoznał odwołanie skarżącego przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie, Sąd w pkt I wyroku umorzył na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy. W dacie rozpoznawania niniejszej sprawy przez Sąd organ nie pozostawał już bowiem w bezczynności, co skutkować musiało umorzeniem postępowania w tej części. Zobowiązanie w tej sytuacji organu do rozpoznania odwołania, po tym jak już to zrobił, byłoby bezprzedmiotowe. Z uwagi jednak, że rozpoznanie odwołania przez organ II instancji nastąpiło po upływie wyznaczonego do tego w art. 35 § 3 k.p.a. terminu, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu odwołania skarżącego – jak w pkt II wyroku. Równocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa – jak w pkt III wyroku. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 1602/21, rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość działania organu administracji o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, co ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania wymaganych czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dokonując więc oceny czy naruszenie prawa ma charakter rażący, nie można poprzestać na prostym zestawieniu terminów, ale należy wziąć pod uwagę wszelkie uwarunkowania danej sprawy. Jak wynika z akt sprawy organ II instancji w toku postępowania podejmował czynności zmierzające do rozpoznania odwołania: zwrócił się do organu I instancji o nadesłanie oryginałów lub uwierzytelnionych za zgodność z oryginałem kopii akt wraz z ekspertyzami technicznymi, czy też informował skarżącego o braku możliwości rozpatrzenia odwołania w terminie i wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy. Wskazać również należy, że zwłoka organu II instancji była spowodowana dużą ilością spraw toczących się przed organem i jego problemami kadrowymi. Z całą stanowczością podkreślić należy, że powyższe okoliczności nie zmieniają oceny Sądu, że Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu odwołania skarżącego, niemniej jednak powodują one, że bezczynności tej nie można uznać za mającą miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd nie znalazł także podstaw do nałożenia na organ grzywny lub przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a., a w związku z tym skargę w tym zakresie oddalił – jak w pkt IV wyroku. Jak wskazał Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 15 września sygn. II OSK 1075/20, wybór pomiędzy grzywną a sumą pieniężną powinien być w pierwszym rzędzie uwarunkowany celem skargi na bezczynność bądź przewlekłość, którym jest zwalczenie bezczynności i doprowadzenie do zakończenia postępowania, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Cele powyższe realizuje wymierzenie organowi grzywny, jednak sąd może dojść do przekonania, że poza wymiarem represyjnym i prewencyjnym zasadne jest przyznanie stronie rekompensaty za niewłaściwe działanie organu. Nie chodzi tu jednak o rekompensatę wszelkich rzeczywiście poniesionych strat lub utraconych zysków. To, że przyznanie sumy pieniężnej ma charakter kompensacyjny, nie podważa stanowiska, że może być ona przyznana tylko w sytuacji, gdy to przyznanie jest potrzebne dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na bezczynność/przewlekłość: zwalczenia bezczynności/przewlekłości organu oraz zdyscyplinowania organu. Nałożenie grzywny lub przyznanie sumy pieniężnej byłoby uzasadnione w sytuacji, gdy jest to potrzebne dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na bezczynność czy przewlekłość, zwalczenia bezczynności organu oraz zdyscyplinowania organu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1506/16). Ponadto suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., ma charakter fakultatywny. Skoro organ odwoławczy wydał już decyzję w sprawie – to odpadła przesłanka konieczności dodatkowego dyscyplinowania organu. Taki środek represyjny powinien być stosowany jedynie w drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, przy tym gdy istnieje uzasadniona obawa, że bez tej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego. Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi. Organ, po wniesieniu skargi - ostatecznie rozpoznał odwołanie, nie lekceważył strony, próbował wyjaśnić nieprawidłowości, odwołując się do argumentów subiektywnie istotnych. Podkreślić należy, że sam fakt bezczynności nie stanowi dostatecznej przesłanki do przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, czy wymierzenia grzywny. Ustawodawca przewidział bowiem jedynie fakultatywne działanie sądu w tym zakresie, gdyż nie sprecyzował przesłanek przyznania sumy pieniężnej, czy wymierzenia grzywny. Oznacza to, że wybór co do zastosowania, któregoś z tych środków zależy od oceny sądu, a przesądzające są konkretne, szczególne okoliczności faktyczne danej sprawy. Przyznanie sumy pieniężnej lub wymierzenie grzywny jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w tego rodzaju sytuacjach, w których oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy przeciwko zastosowaniu powyższych środków przemawia również przedstawiona powyżej ocena braku rażącego naruszenia prawa przez organ, a także brak przedstawienia przez skarżącego konkretnej argumentacji, przemawiającej za przyznaniem mu wnioskowanej sumy pieniężnej, w kontekście ewentualnych dolegliwości jakie mogła wywołać bezczynność. O kosztach postępowania należnych skarżącemu od organu Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. – jak w punkcie V wyroku. Na zasądzone koszty składa się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł.