II SAB/Kr 165/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. w W. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Brzesku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Brzesku dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Brzesku do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. zasądza od Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Brzesku na rzecz P. w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem PFZ/W/146/2022 z dnia 26 kwietnia 2022 r. Polska Federacja Związkowa [...], zwróciła się do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. o udostępnienie następującej informacji: 1. Czy w miesiącu grudniu 2020 r. oraz grudniu 2021 r. w budżecie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. znajdowały się oszczędności? Jeśli tak, to zwrócono się o podanie wysokości oszczędności w podziale na w/w lata ze wskazaniem paragrafu budżetu wraz z jego nazwą (opisem). 2. Czy w latach 2020, 2021 Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w B. dokonywał zwrotu/przekazał środki Urzędowi Miasta Brzesko? Jeśli tak to zwrócono się o podanie wysokości, wskazanie z jakiego tytułu ten zwrot/przekazanie środków nastąpiło w podziale na wskazane wyżej lata wraz ze wskazaniem daty. 3. Czy w planowanym na 2022 r. projekcie budżetu MOPS w B. zostały zaplanowane środki na zwiększenie wynagrodzenia pracowników jednostki inne niż związane ze wzrostem płacy minimalnej? Jeśli tak, to zwrócono się o wskazanie kwot ewentualnych regulacji w podziale na poszczególne i wszystkie stanowiska. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 5 maja 2022 r. organ wezwał wnioskującą o podanie pełnej podstawy prawnej żądanych informacji wraz z Dziennikiem Ustaw. Dodał, że przesłane zapytania są bardzo szczegółowe i rozbudowane, w związku z powyższym wymaga to dużego zaangażowania kadry księgowo - finansowej i innych pracowników, a jak wiadomo Ośrodki Pomocy Społecznej w obecnym czasie są obciążone wieloma zadaniami, związanymi nie tylko z pomocą społeczną dla obywateli polskich ale również dla obywateli innych państw wymagających opieki. W związku z powyższym zwrócono się do Skarżącej o sprecyzowanie pytań, tak aby Federacja sama w swoim rozeznaniu określiła i zweryfikowała jakie informacje są jej rzeczywiście potrzebne do konkretnego celu Federacji realizowanego dla związku zawodowego Ośrodka. Pismem z dnia 16 maja 2022 r. Polska Federacja Związkowa wezwała organ do niezwłocznego udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia 26 kwietnia 2022 r. Pismem z dnia 19 maja 2022 r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. wskazał, że wezwanie do udostępnienia informacji wskazanych w pismach 26 kwietnia 2022 r. oraz 16 maja 2022 r. przesłane drogą elektroniczną nie zostało podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym według wymagań ustawowych ani nie zostało przesłane w innej wymaganej formie np. poprzez e-PUAP. Niezależnie od powyższego organ podał, że nie pozostaje w bezczynności w stosunku do wniosków Federacji ponieważ w dniu 5 maja 2022 roku została wysłana do odpowiedź na wniosek z dnia 26 kwietnia 2022 roku z prośbą o doprecyzowanie wniosku i wskazanie jego podstawy prawnej. W dniu 25 maja 2022 roku do wnioskującej wysłano kolejne pismo, w którym organ po raz drugi zwrócił się o sprecyzowanie pytań tak, aby Federacja sama określiła jakie informacje są jej potrzebne do konkretnego celu Federacji realizowanego dla związku zawodowego tutejszego Ośrodka. Pismem z dnia 2 czerwca 2022 r. Polska Federacja Związkowa [...], zwana dalej stroną skarżącą, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., wnosząc o stwierdzenie, że doszło do bezczynności w zakresie odpowiedzi organu na pytania zawarte we wniosku PFZPSiPS nr PFZ/W/146/2022. Zdaniem strony skarżącej treść wniosku jednoznacznie obejmuje żądanie informacji w sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak podała, istotą sporu w niniejszej sprawie jest uznanie wnioskowanej informacji za informację publiczną, a w konsekwencji wskazanie, że ze strony organu doszło do bezczynności w jej udostępnieniu. Podała, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera zamkniętej definicji informacji publicznej. Zgodnie z nią informacją publiczną jest "każda informacja o sprawach publicznych". Wskazówką przy definiowaniu pojęcia informacji publicznej jest art. 6 oraz art. 7 ustawy. Zgodnie z nim informacją publiczną są m.in. zasady funkcjonowania podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych oraz sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych (por. art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a i c udip). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej "Każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5. prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej prawem do informacji publicznej". Strona skarżąca podniosła, że organ nie udzielił informacji na zapytanie w trybie udip, a pismami z dnia 19 oraz 25 maja 2022 r. skierowanymi do strony skarżącej powołał się na brak podania przez stronę skarżącą podstawy prawnej do żądania takiej informacji oraz na rzekomy brak odpowiedzi Federacji. Wskazała, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zawierają żadnych wymogów, które powinien spełnić wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w szczególności w zakresie powołania się w jego treści na udip. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2014 r. II SAB/Gd 50/14 stwierdził, że pisemny wniosek składany w trybie w/w ustawy nie musi odpowiadać żadnym formalnym wymogom. Niemniej minimalne wymogi takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej. Zatem w opinii strony skarżącej, wniosek złożony przez nią został złożony prawidłowo. Nadto, w świetle art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy o odstępie do informacji publicznej, organ w przewidzianym ustawowym terminie nie wydał również w powyższej sprawie decyzji administracyjnej, czym naruszył przewidziany tryb rozstrzygnięcia. Tymczasem z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika bezsprzecznie, że skutecznie złożony wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie informacji (w formie czynności materialno-technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2, gdy wnioskodawca wycofa uprzednio złożony wniosek. Przy czym, jak stanowi art. 13 powołanej ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1), a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powinien powiadomić w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Z kolei, jak wskazała strona skarżąca z bezczynnością podmiotu obowiązanego na gruncie u.d.i.p mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot ten "milczy" w sprawie wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej, w szczególności nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej. tj. nie udostępnia żądanej informacji w ustawowym terminie, nie wydaje decyzji w sytuacji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 u.d.i.p. bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów ww. ustawy. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz stwierdził, że nie pozostaje w bezczynności i nie naruszył przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej . Organ wyjaśnił, że nie kwestionuje, że jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej zgodnie z przepisem art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie kwestionuje też tego, że żądane informacje są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak podał, jedynie z uwagi na bardzo duże obciążenie pracowników pracą w terenie w związku z wydawanymi decyzjami i innymi czynnościami związanymi z realizacją obowiązków zwrócił się o sprecyzowanie wniosku i określenie informacji rzeczywiście potrzebnych stronie skarżącej do realizacji jej celów statutowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r. poz. 329, dalej: P.p.s.a.) sprawa niniejsza ze skargi na bezczynność została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd kontroluje co do zasady, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 P.p.s.a.). Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a. Skarga w przedmiotowej sprawie okazała się zasadna. Prawo dostępu do informacji publicznej wyrażone zostało w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Stosownie do art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa ww. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Stanowi ona m.in., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie (art. 1 ust. 1), a nadto określa podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej (art. 4), jak też katalog informacji (otwarty) mieszczących się w zakresie przedmiotowym prawa do informacji publicznej (art. 6). Rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga ustalenia następujących kwestii: czy organ (podmiot zobowiązany) jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, czy przedmiot wniosku dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (informacja o sprawach publicznych), czy żądana informacja publiczna znajduje się lub może się znajdować w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy jest informacja prosta czy przetworzona, czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na wartości prawnie chronione, czy organ posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę. Jeśli zatem, przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a organ będący adresatem wniosku, taką informację posiada, udostępnia ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast udostępnienie informacji publicznej jest niedopuszczalne z przyczyn określonych w ustawie, organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej, co wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podstawy do wydania takiej decyzji zachodzą na przykład w sytuacji, gdy żądana informacja, pomimo posiadania walorów informacji publicznej, jest informacją chronioną na zasadach przewidzianych w art. 5 ust. 1 lub ust. 2 u.d.i.p. Nie wydaje się natomiast decyzji odmownej w sytuacji, w której żądana informacja nie posiada waloru informacji publicznej lub gdy adresat wniosku nie posiada żądanej informacji publicznej, a także gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których dostęp odbywa się na odrębnych zasadach. Obowiązkiem organu jest wówczas zawiadomić wnioskodawcę o przyczynie, która uniemożliwia zrealizowanie wniosku. Niesporne pozostawało w okolicznościach sprawy, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w B., reprezentowany przez jego dyrektora, jest – jako gminna jednostka organizacyjna – podmiotem zobowiązanym, co do zasady, do udostępniania informacji publicznej. Podmioty zobowiązane zostały w ww. ustawie określone bardzo szeroko. W art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wskazano mianowicie, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zdaniem Sądu wniosek skarżącej także w aspekcie przedmiotowym dotyczył informacji publicznej. Jak wskazano wyżej, pojęcie informacji publicznej określono w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informacją publiczną jest informacja o działalności organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne (odpowiednio - informacja o sprawach publicznych). W szczególności informacją publiczną jest informacja o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p., przy czym wskazany w tym przepisie katalog spraw nie jest zamknięty. Jego funkcją jest wskazanie najbardziej typowych kategorii informacji publicznych. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów, nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, a więc treść i charakter informacji (wyrok NSA z 19 kwietnia 2021 r. sygn. akt III OSK 317/21, LEX nr 3184899 oraz postanowienie NSA z 1 marca 2022 r., III OSK 359/22, orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie niesporna pozostaje okoliczność, że pismem z 26 kwietnia 2022 r. skarżąca Federacja zwróciła się do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. o udostępnienie informacji w zakresie trzech pytań: 1. Czy w miesiącu grudniu 2020 r. oraz grudniu 2021 r. w budżecie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. znajdowały się oszczędności? Jeśli tak, to zwrócono się o podanie wysokości oszczędności w podziale na w/w lata ze wskazaniem paragrafu budżetu wraz z jego nazwą (opisem). 2. Czy w latach 2020, 2021 Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w B. dokonywał zwrotu/przekazał środki Urzędowi Miasta B.? Jeśli tak to zwrócono się o podanie wysokości, wskazanie z jakiego tytułu ten zwrot/przekazanie środków nastąpiło w podziale na wskazane wyżej lata wraz ze wskazaniem daty. 3. Czy w planowanym na 2022 r. projekcie budżetu MOPS w B. zostały zaplanowane środki na zwiększenie wynagrodzenia pracowników jednostki inne niż związane ze wzrostem płacy minimalnej? Jeśli tak, to zwrócono się o wskazanie kwot ewentualnych regulacji w podziale na poszczególne i wszystkie stanowiska. Zdaniem Sądu żądane informacje mieszczą się w zakresie pojęcia informacja publiczna, w szczególności jako informacje o majątku, którym dysponuje podmiot zobowiązany (vide: art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.) oraz o trybie działania podmiotu zobowiązanego (vide: art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.). W konsekwencji, należało skarżącej udzielić informacji w terminie 14 dni od dnia wniesienia wniosku, po myśli art. 13 ust. 1 u.d.i.p., chyba że zachodziły okoliczności uzasadniające wydanie decyzji odmownej (np. ze względu na ochronę wartości określonych w przepisach art. 5 u.d.i.p., czy ze względu na przetworzony charakter informacji publicznej, w przypadku gdy za jej udzieleniem nie przemawia szczególnie istotny interes publiczny – vide art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ, nie kwestionując charakteru żądanej informacji – jako informacji publicznej, informacji tej nie udzielił, ani nie wydał decyzji, co oznacza, że dopuścił się bezczynności. Zauważyć należy, że bezskuteczne było wezwanie skarżącej przez organ do ograniczenia zakresu żądanej informacji. Wezwanie to nie przerwało biegu terminu wyznaczonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. do udzielenia informacji publicznej, ani tego terminu nie przedłużyło. Organ mógł, nawiązując do okoliczności podanych w piśmie z 5 maja 2022 r., w tym znacznych obciążeń związanych z realizowanymi zadaniami, w tym zadaniami wynikającymi z ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. powiadomić o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Nie uczynił tego jednak, co sprawiło, że zarzut bezczynności okazał się uzasadniony. Wobec powyższego należało stwierdzić, że Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. dopuścił się bezczynności, o czym Sąd orzekł w punkcie I sentencji wyroku. Oceniając charakter zaistniałej bezczynności – jak tego wymaga art. 149 § 1a P.p.s.a. – Sąd, po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II GSK 1619/18). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła. Ponieważ do dnia wyrokowania żądana informacja publiczna nie została skarżącej udzielona, należało zobowiązać organ do wydania aktu lub dokonania czynności w zakreślonym terminie, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., co też Sąd uczynił w punkcie II sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.