II SAB/Kr 18/14

Dnia 9 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.F. i innych , na bezczynność Wojewody [....] w przedmiocie stwierdzenia nabycia prawa własności postanawia: umorzyć postępowanie sądowe Skarżące D.F. i inni.... , reprezentowane przez pełnomocnika- stronę D.F. pismem z dnia 14 października 2013 r. wniosły skargę na bezczynność w załatwieniu sprawy związane z ustaleniem i wypłatą odszkodowania. W związku z nieprecyzyjnym zakreśleniu w skardze przedmiotu zaskarżenia oraz w związku ze złożeniem analogicznej skargi w dniu 2 grudnia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny zarządzeniem z dnia 28 marca 2014 r. zwrócił się do D.F. z pytaniem o przedmiot i zakres zaskarżenia w skardze z daty 14 października 2013 r. i z daty 2 grudnia 2013 r. Na to zarządzenie D.F. nie udzieliła jednoznacznej odpowiedzi, w związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny kolejnym zarządzeniem z dnia 17 kwietnia 2014 r. zwrócił się do pełnomocnika skarżących D.F. o wyjaśnienie, co jest przedmiotem obu skarg z podaniem, jaki może być przypuszczalny zakres zaskarżenia oraz ze wskazaniem, że w razie braku podania przez skarżące przedmiotu obu skarg, Sąd będzie uprawniony do uznania, że skarga z daty 14 października 2013 r. zarejestrowana do sprawy o sygn. akt II SAB/Kr 18/14 dotyczy bezczynności Wojewody [....] w zakresie braku stwierdzenia nabycia przez Gminę Miasto K. z mocy prawa - na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.) - prawa własności nieruchomości stanowiącej działkę nr 319/1 i zajętą pod drogę publiczną ul. [....] w K. , a skarga z daty 2 grudnia 2013 r. (zarejestrowana do sygnatury akt II SAB/Kr 6/14) dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta K. w zakresie braku ustalenia i wypłaty odszkodowania na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.) za nieruchomość stanowiącą działkę nr [....] , zajętą pod drogę publiczną ul. [....] w K. Na tak sformułowany wniosek D.F. w piśmie z dnia 27 kwietnia 2014 r. wyjaśniła, że nie podtrzymuje skargi z dnia 14 października 2013 r., ponieważ Wojewoda [....] wydał już decyzję w sprawie stwierdzenia nabycia przez Gminę K. prawa własności obejmującej działkę nr [....] , ale podtrzymuje rozpoznanie skargi z dnia 2 grudnia 2013 r. W ocenie Sądu takie oświadczenie D.F. stanowi cofnięcie skargi w sprawie ze skargi z daty 14 października 2013 r. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), strona skarżąca może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. W niniejszej spawie żadna z wyżej wymienionych negatywnych przesłanek uniemożliwiających uznanie cofnięcia skargi D.F. za niedopuszczalne nie zachodzi. Cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa, ani też nie prowadzi do pozostawania w obrocie prawnych aktu dotkniętego wadą nieważności. Zatem cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne i skuteczne. W związku z powyższym biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało postępowanie sądowe w tej sprawie umorzyć.