II SAB/Kr 190/23

Dnia 7 listopada 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź Asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków – Śródmieście Wschód T. W. sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 25 kwietnia 2023 r. I. zobowiązuje Prezydenta Miasta Krakowa do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku T. S. z dnia 25 kwietnia 2023 roku w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że Prezydent Miasta Krakowa dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. w pozostałej części skargę oddala; IV. zasądza od Prezydenta Miasta Krakowa na rzecz skarżącego T. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi T. S. (dalej: skarżący) jest bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 25 kwietnia 2023 r. W stanie faktycznym sprawy skarżący złożył 25 kwietnia 2023 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej o kontrolach wewnętrznych wymienionych w planie kontroli na rok 2022, których wyniki nie są udostępnione poprzez BIP w zakresie: 1) wystąpień pokontrolnych, 2) w razie udostępnienia wystąpień pokontrolnych, podania przyczyn nieudostępnienia tych dokumentów w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, 3) w przypadku nieudostępnienia wystąpień pokontrolnych, z powodu niesporządzenia I tych dokumentów, udostępnienia następujących dokumentów lub informacji: a) upoważnień dla kontrolerów, b) protokołów kontroli, c) zastrzeżeń do protokołów, d) informacji, czy przeprowadzono dodatkowe czynności kontrolne, a jeżeli tak, to jakie, e) załączników do protokołów, jeśli stwierdzono zasadność zastrzeżeń w całości lub części, f) stanowisk o nieuwzględnieniu zastrzeżeń w całości lub części, g) wyjaśnień o odmowie podpisania protokołów, h) informacji o naradach pokontrolnych. We wniosku skarżący wskazał, że za wystarczającą formę udostępniania informacji, o której mowa w pkt 3) lit. a)-h), może być uznany również spis dokumentów lub czynności wymienionych w pkt 3 lit. a)-h), i wraz z datami sporządzenia dokumentów lub dokonania czynności, a obejmujący informacje: a) czy i kiedy wydano upoważnienia dla kontrolerów, b) czy i kiedy sporządzono protokół kontroli, c) czy i kiedy wniesiono zastrzeżenia do protokołu, d) czy i kiedy przeprowadzono dodatkowe czynności kontrolne, a jeśli tak, to jakie, e) czy i kiedy sporządzono załącznik do protokołu kontroli, f) czy i kiedy sporządzono stanowisko o nieuwzględnieniu zastrzeżeń w całości lub części, g) czy i kiedy wpłynęły wyjaśnienia o odmowie podpisania protokołu, h) czy i kiedy odbyto o naradę pokontrolną. W odpowiedzi organ pismem z 5 maja 2023 r. wskazał, że przedmiotem wniosku jest realizacja indywidualnych interesów małżonki skarżącego, jako powódki występującej w sprawie sądowej o sygnaturze [...] przeciwko Urzędowi Miasta Krakowa, toczącej się przed Sądem Rejonowym dla [...] w K. [...] Wnioski nie wynikają z troski o sprawy publiczne, o czym świadczy fakt, iż otrzymane do tej pory informacje na temat kontroli wewnętrznych zostały wykorzystane we wskazanej sprawie sądowej przez powódkę. Organ dodał, że toku negocjacji ugodowych, do których sąd zobowiązał strony postępowania, skarżący występował, jako pełnomocnik powódki. Wedle organu, że uzyskane drogą dostępu do informacji publicznej dane wprost służą realizacji i obronie prywatnego interesu w sporze cywilnym. Mają udowodnieniu prezentowanego stanowiska procesowego małżonki skarżącego, która kwestionuje prawidłowość wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy oraz żąda wypłaty odszkodowania. To zaś uprawnia organ do stwierdzenia, że żądane informacje nie dotyczą sprawy publicznej. Organ poruszył również kwestię nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej i wskazał, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. W konsekwencji czego przyjmuje się, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej składany przez podmiot, którego interesu bezpośrednio dotyczy, nie jest wnioskiem o udzielenie informacji publicznej. W skardze z 15 maja 2023 r. skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 1, art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przez nieudzielenie informacji publicznej i nie wydanie decyzji administracyjnej. Wniósł o: 1) zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, 2) stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 3) orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości - dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zaznaczył, że złożył w sumie w dniach 21, 25, 26 i 28 kwietnia 2023 r. cztery wnioski dotyczące informacji o kontrolach wewnętrznych. Skarżący wskazał, że złożył już wcześniej dwa wnioski o problematyce podobnej, z 1 września 2022 r., na którą odpowiedzią było pismo z 15 września 2022 roku, oraz wniosek z 30 listopada 2022 roku, na którą odpowiedzią było pismo z 14 grudnia 2022 r. Z chwilą składania przedmiotowych 4 wniosków skarżący dysponował już zatem informacją publiczną w zakresie interesującej go problematyki według stanów na dzień 15 września 2022 roku i na dzień 14 grudnia 2022 roku. Celem 4 wniosków było poszerzenie wiedzy na temat stanu i terminowości załatwiania takich samych rodzajowo spraw w okresie następującym po ostatnim z 2 uprzednio złożonych wniosków, to jest w okresie po 14 grudnia 2022 roku. Według skarżącego w oczywisty sposób wnioski dotyczyły zatem spraw bieżących. Odnosząc się do pisma organu z 5 maja 2023 r. skarżący wskazał, że zakres przedmiotowy sprawy jego małżonki, ogranicza się do lat 2020-2021 i niecałych pierwszych czterech miesięcy roku 2022. Tymczasem obecne 4 wnioski o udostępnienie informacji publicznej w ogóle nie dotyczą tego okresu, lecz zdarzeń późniejszych. Obecne wniosku nie mogą być wykorzystane dla kwestionowania prawidłowości wypowiedzenia zmieniającego, ponieważ wypowiedzenie jest zdarzeniem uprzednim względem zdarzeń, których dotyczą obecne wnioski o udostępnienie. Skarżący zwrócił uwagę, że informacja publiczna objęta wnioskiem z 1 września 2022 r. została (w części) udostępniona i nie powoływano się w ogóle na rzekome "nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej". Skarżący zaznaczył, że organ pomija ponadto znany sobie fakt, że w listopadzie 2022 roku wnioskodawca złożył jeszcze jeden wniosek o udostępnienie informacji publicznej (wniosek z 30 listopada 2022 roku, odpowiedź z 14 grudnia 2022 r.) - o problematyce podobnej do pozostałych - i również informacja publiczna objęta tamtym wnioskiem została udostępniona. Jak podkreślił skarżący aktualna działalność Wydziału Kontroli Wewnętrznej i Ewidencji Mienia, to zarówno sprawa publiczna (art. 1 ust. 1 uoddip), jak dane publiczne (art. 6 ust. 1 pkt 4 uoddip). Efekty kontroli podlegają obowiązkowemu udostępnieniu w BIP UMK (art. 8 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie uoddip), a udostępnione nie są. Wnioskodawca, jak każdy inny, ma prawo do zapoznania się z tymi danymi na wniosek i działa w interesie publicznym, jakim jest jawność działania administracji publicznej. Nie jest winą wnioskodawcy, że, z winy pracodawcy, jego żona pozostaje w sporze sądowym z UMK. Spór nie dotyczy aktualnej działalności Wydziału, lecz zdarzeń z przeszłości i nie ma pomiędzy tymi sprawami koniecznego związku. Skarżący zaakcentował, że złożył zaledwie kilka wniosków o udostępnienie informacji publicznej, nieprzetworzonej, która powinna być obowiązkowo udostępniona w BIP. Nie sposób mówić tu o "nadużyciu prawa do informacji" w znaczeniu nadawanym przez orzecznictwo i doktrynę. Zdaniem skarżącego organ wykazuje dużą dozę złej woli, a motywuje nim chęć ukrycia przed opinią publiczną przewlekłego i biurokratycznego załatwiania spraw przez wydział. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Organ podtrzymał wyrażone w piśmie z 5 maja 2023 r. stanowisko. Dodał, że jeszcze w okresie sprawowania funkcji [...] małżonka skarżącego wskazywała swojego małżonka jako jej pełnomocnika i doradcę, z którym konsultowała sprawy służbowe. Świadczy o tym również okoliczność wysyłania na e-mail skarżącego fotokopii notatek służbowych z akt spraw dotyczących załatwiania wpływających do Prezydenta Miasta Krakowa wniosków o udostępnienie informacji publicznej. W 2022 roku skarżący występował do Prezydenta Miasta Krakowa z wnioskami o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wyników kontroli wewnętrznych, wykonywanych przez pracowników Referatu i taką informację otrzymał. Jednak sytuacja uległa diametralnej zmianie wskutek wykorzystania otrzymanej informacji publicznej w toku postępowania sądowego przed sądem pracy. Organ wskazał, że obowiązek publikacji wyników kontroli wynika wprost z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy i jest on przez organ prawidłowo realizowany - wszystkie wyniki kontroli wytworzone przez organ, to jest dokumenty w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy obrazujące przebieg i efekty przeprowadzonych kontroli wewnętrznych zostały przez organ opublikowane w BIP. Skarżący we wszystkich swoich wnioskach składanych w trybie dostępu do informacji publicznej nie domaga się udostępnienia informacji - dokumentów podlegających obowiązkowej publikacji w BIP i w związku z tym nieudostępnianych na wniosek, a żąda informacji, które nie posiadają przymiotu dokumentów, dotyczą wewnętrznej organizacji pracy Urzędu i są wykorzystywane w indywidulanej sprawie, a nie w interesie publicznym. Skarżący nie składał żadnych innych wniosków w sprawach dotyczących spraw publicznych. Cel i intencja Skarżącego wnioskującego o udzielenie informacji (żądanie informacji w indywidualnej sprawie) w żadnym wypadku nie koresponduje z podstawowymi celami i założeniami ustawy o dostępie i nie stanowi informacji publicznej. O tym, że wnioski skierowane do Prezydenta Miasta Krakowa w dniach 21 kwietnia 2023 r., 25 kwietnia 2023 r., 26 kwietnia 2023 r., 28 kwietnia 2023 r. są wyłącznie pochodną indywidualnych roszczeń kierowanych wobec Pracodawcy małżonki świadczy również nieprzypadkowa koincydencja czasowa z zaplanowaną na dzień 16 maja 2023 r. rozprawą przed sądem pracy. Organ przyznał, że wnioski o informacje na temat wyników kontroli wewnętrznych dotyczą również okresu po zmianie stanowiska pracy małżonki skarżącego, to jest roku 2023, jednak informacje w tym zakresie wpisują się w przyjętą przez skarżącego i jego małżonkę strategię procesową, polegającą na kwestionowaniu prawidłowego funkcjonowania Wydziału Kontroli Wewnętrznej i Ewidencji Mienia - również po zmianie na stanowisku [...]. W piśmie z 3 października 2023 r. prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków-Śródmieście Wschód wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do dokonania czynności i stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W piśmie z 30 października 2023 r. skarżący wskazał, że w związku z rozłączeniem jego skargi w zakresie jego czterech poszczególnych wniosków zwiększa się waga naruszenia prawa. Organ potraktował z góry sumarycznie skarżącego w sposób dyskryminujący. Skarżący zaakcentował, że w sprawie II SAB/Kr 122/23 uwzględniono jego skargę i odwołał się do argumentacji przedstawionej na gruncie tamtej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a., kontrola sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tych przypadkach przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Celem skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a). W myśl art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. W niniejszej sprawie wskazany w skardze organ jest w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, co nie budziło wątpliwości stron. Również z treści wniosku wynika, iż żądana informacja wytworzona została w ramach sfery działalności publicznej skarżonego organu, gdyż dotyczy jego Wydziału Kontroli Wewnętrznej i Ewidencji Mienia. A zatem w ocenie Sądu dotyczy sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i danych publicznych, o których stanowi art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Efekty kontroli podlegają obowiązkowemu udostępnieniu w BIP organu (art. 8 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p.). Spełnione są zatem w ocenie Sądu przesłanki w zakresie wytworzenia żądanej informacji przez organ władzy publicznej i jako mającej przymiot tj. odnoszącej się do organu władzy publicznej. Sąd nie podziela przy tym stanowiska skarżonego organu, iż sporna informacja nie miała waloru "informacji o sprawach publicznych" z racji odnoszenia się li tylko do interesu indywidulanego – prywatnego interesu wnioskodawcy, wobec starania się uzyskania informacji w swojej własnej indywidualnej sprawie, jak szeroko argumentował skarżony organ. Żądana przez skarżącego informacja dotyczy sfery faktów, jest wytwarzana w ramach działalności organu władzy publicznej i zawiera informację o sposobie realizowania przez ten organ nałożonych nań zadań publicznych. Stanowi zatem informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto Sąd w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, iż z treści u.d.i.p. nie wynika, aby cel prywatny stanowił przesłankę ograniczającą dostęp do informacji publicznej. Nie wynika to w szczególności z treści art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Odmowa zastosowania wymienionych przepisów wyłącznie w oparciu o ustalenie, iż zamiarem wnioskodawcy jest ich wykorzystanie w celu prywatnym, byłaby odmową ich stosowania w oparciu o nieznane kryterium ustawowe. Podkreślić należy, że rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej właściwy podmiot nie jest upoważniony do badania interesu prawnego, ani nawet faktycznego wnioskodawcy (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.). Ocena, czy określona informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy nie może być odmienna w zależności od tego, jaki wnioskodawca ubiegać się będzie o jej udostępnienie. Jeżeli zatem konkretny dokument ma charakter informacji publicznej, to nie może być on tej cechy pozbawiony wówczas, gdy jego udostępnienie, zdaniem podmiotu zobowiązanego, mogłoby służyć dla celu prywatnego (por. np. wyroki NSA z 18 października 2013 r. I OSK 1482/13, z 15 listopada 2013 r., I OSK 1585/13, z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1987/13). Zatem podnoszona przez organ okoliczność, iż wnioskodawca chce wykorzystać żądaną informację publiczną w celach prywatnych, nie oznacza, iż informacja publiczna przestaje posiadać walor informacji publicznej i nie może być w związku z tym udzielona. Natomiast tylko udostępnienie informacji publicznej przetworzonej uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a w stosunku do żądanej we wniosku z dnia 25 kwietnia 2023 r. informacji organ nie podnosił takich okoliczności. Jak wyżej wskazano, w świetle przepisów u.d.i.p. podmiot, do którego kieruje się wniosek, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, udostępnia informację. Powyższe wymogi zostały naruszone i skarżony organ nie zakończył postępowania ani wydaniem w terminie decyzji lub też innego aktu, ani nie podjął stosownej czynności. Stąd, skoro – jak wyżej wskazano – żądana informacja stanowi informację publiczną, a organ jest w jej posiadaniu, to winien udzielić takiej informacji. Jeśli natomiast uważa, iż nie może udostępnić informacji, to winna zostać wydana decyzja administracyjna w tym względzie – organ winien zatem albo udostępnić informację, albo wydać decyzję odmowną, jeśli uważa, że są jakieś przesłanki, aby taką decyzję wydać. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej nie podejmuje takiej czynności ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Wobec nieuczynienia zadość temu obowiązkowi, w pkt I sentencji wyroku Sąd uznając, iż skarżony organ dopuścił się bezczynności zobowiązał go na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. do wydania aktu lub dokonania czynności, w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku. Okres ten Sąd uznał za odpowiedni, bowiem wprost nawiązuje on do terminu wskazanego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie należało stwierdzić, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Trzeba przypomnieć, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, a także w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dla dokonanej przez Sąd oceny charakteru bezczynności organu znaczenie miał fakt niezwłocznego udzielenia odpowiedzi po wniesieniu wniosku z 25 kwietnia 2023 r. (pismem z 5 maja 2023 r, tj., dziesiątego dnia od złożenia wniosku). Ponadto Sąd przyjął, że niezgodny z prawem sposób rozpoznania wniosku wynikał nie tyle z intencjonalnego lekceważenia skarżącego, ile raczej z błędnej oceny przesłanek informacji publicznej. Wobec tego orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku. Odnosząc się do wniosku o wymierzenie organowi grzywny, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może z urzędu lub na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Z powyższego wynika, że orzekając w przedmiocie wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej Sąd nie jest związany ani wnioskiem, ani zakresem żądania strony. Stosowanie środków określonych w art. 149 § 2 P.p.s.a. jest zatem uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu. Ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się sąd, przyznając określoną sumę pieniężną lub wymierzając grzywnę. W orzecznictwie zaznacza się, że Sąd korzysta z tych uprawnień, jeżeli realia sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony, bierze się zaś pod uwagę indywidualne okoliczności sprawy leżące zarówno po stronie organu, jak i samej strony, takie jak np. okres bezczynności czy przewlekłości postępowania, czy dolegliwości, jakich w związku z tym mogła doświadczyć strona. Na gruncie niniejszej sprawy Sąd nie dostrzegł podstaw do uznania zasadności żądania skarżącego. Jak wspomniano powyżej, organ nie dopuścił się jawnego lekceważenia wniosku skarżącego, zaś skarżący nie wykazał, że w związku z bezczynnością organu doświadczył szczególnych uciążliwości. Sąd zatem orzekł jak w punkcie III sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 zł, na którą złożył się koszt uiszczonego wpisu sądowego, o czym orzeczono w pkt IV sentencji wyroku.