II SAB/Kr 191/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z wniosku z dnia 18 lutego 2015r. I. zobowiązuje Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w K. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Stowarzyszenie [...] w W. wniosło w dniu 18 lutego 2015 r. drogą elektroniczną wniosek do Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w K. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii lub skanów orzeczeń Okręgowego Sądu Lekarskiego wydanych w latach 2011 – 2014. W dniu 12 października 2015 r. ww. stowarzyszenie złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w K., domagając się zobowiązania tego podmiotu do prawidłowego rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej – z uwzględnieniem okoliczności, że wnioskowane dane mają charakter informacji publicznych - w terminie 14 dni, dopuszczenia dowodu uzupełniającego z załączonych dokumentów (wniosek o udostępnienie informacji publicznej oraz dowód jego przesłania) oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zawarto argumentację zmierzającą do wykazania, że Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w K. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a wnioskowane informacje (w postaci kserokopii lub skanów orzeczeń Okręgowego Sądu Lekarskiego wydanych w latach 2011 – 2014) mają charakter informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w K. wniósł o oddalenie skargi wskazując, że wniosek został złożony na adres e-mailowy pracownika Okręgowego Sądu Lekarskiego, a nie na adres Okręgowej Izby Lekarskiej w K.. Oznacza to, że wniosek nie został skutecznie złożony. Stosownie bowiem do art. 21 pkt 4 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich okręgowy sąd lekarski jest organem izby lekarskiej. Natomiast stosownie do art. 34 tej ustawy, obsługę organizacyjno-administracyjną, finansową i prawną organów okręgowej izby lekarskiej zapewnia biuro Okręgowej Izby Lekarskiej. Informacja o właściwych do kontaktu adresach mailowych biura widnieje na stronie internetowej http://izbalekarska.pl/kontakt/telefony-i-dane-teleadresowe, jak również http://izbalekarska.pl/kontakt. Skoro wniosek o udostępnienie informacji publicznej został wysłany na niewłaściwy adres poczty elektronicznej, nie ma potrzeby przeprowadzenia rozważań w zakresie terminowości rozpatrzenia wniosku. Gdyby wniosek wpłynął na adres biura, zostałby stosowanie zadekretowany, a odpowiedź udzielona niezwłocznie. Strona przeciwna do skarżącej podkreśliła, że strona skarżąca nie ponowiła w żaden sposób swojego wniosku. Z ostrożności Okręgowy Sąd Lekarski wskazał, że dla uznania bezczynności organu konieczne jest uprzednie ustalenie, czy wniosek strony dotyczy informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz czy dany podmiot był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności, a mimo to nie podjął działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Zdaniem Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w K. dostęp do informacji, których żądał wnioskodawca, reguluje dyspozycja art. 156 K.p.k., stosowanego do postępowań przed Okręgowym Sądem Lekarskim na mocy art. 112 pkt 1 ustawy o izbach lekarskich. Jest to przepis szczególny, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto poinformowano stronę skarżącą, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym – określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym – regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związane – w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a." – zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje podstawę i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. sąd administracyjny w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Z kolei art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 782 - zwana dalej w skrócie u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wnika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. U.d.i.p. w art. 1 ust. 1 stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02 za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s.28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. Niewątpliwie jest to definicja szeroka. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku w zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Natomiast jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Z kolei zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2). Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z regulacją przyjętą w u.d.i.p., następuje w formie czynności materialno-technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, natomiast w razie odmowy udzielenia informacji publicznej – w formie decyzji. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., a podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 u.d.i.p. W świetle powołanych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p., a w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), do których niewątpliwie zaliczają się także organy samorządu zawodowego. Należy także wskazać, że w niniejszej sprawie nie występował wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, określony w art. 52 § 1 P.p.s.a. Powszechnie w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że w przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej w przedmiocie dostępu do informacji publicznej stronie nie przysługuje na drodze administracyjnej żaden środek zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2006 r. sygn. akt II SAB/Wa 1/06, dostępny w internetowej bazie orzeczniczej NSA). Przedmiotem skargi jest bezczynność Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w K. polegająca na nieudostępnieniu stronie skarżącej informacji publicznej w postaci wnioskowanych kserokopii lub skanów orzeczeń Okręgowego Sądu Lekarskiego wydanych w latach 2011 – 2014. Kwestią sporną w niniejszej sprawie była skuteczność złożonego wniosku, bowiem Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w K. stanął na stanowisku, że wniesienie żądania udostępnienia informacji publicznej drogą elektroniczną na adres: [...]- który nie jest podany na stronie internetowej jako adres kontaktowy biura - oznacza, że wniosek nie został skutecznie wniesiony. W ocenie Sądu pogląd zaprezentowany w odpowiedzi na skargę jest błędny. Złożenie wniosku wszczyna postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, które jest szczególnym postępowaniem administracyjnym o częściowo tylko sformalizowanym charakterze. Co do zasady nie toczy się ono w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie wskazuje na to ani u.d.i.p., ani też nie są spełnione przesłanki z art. 1 § 1 k.p.a., a ustawa o dostępie do informacji publicznej normuje je tylko fragmentarycznie (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 59). Ustawa ta w szczególności nie określa wymogów co do formy i treści wniosku o udzielenie informacji publicznej. Nie zawiera również odesłania do innych przepisów w tym zakresie, np. do kodeksu postępowania administracyjnego. Wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej winien zatem spełniać minimalne wymogi, tj. jasne sformułowanie, z którego będzie wynikać, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej. Z przepisów art. 10 ust. 2 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że adresat wniosku jest zobligowany do, w miarę możliwości, niezwłocznego udostępnienia żądanej informacji publicznej. W myśl art. 10 ust. 2 u.d.i.p. informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku – co wskazuje na zasadniczą możliwość obrania dowolnej formy wniosku, w tym i ustnej albo elektronicznej za pośrednictwem poczty e-mail. Cytowana regulacja zmierza do odformalizowania, uproszczenia i przyspieszenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Ustawodawca w tym względzie założył, że wnioskodawca będzie zainteresowany jak najszybszym rozpoznaniem jego wniosku. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniesienie wniosku za pomocą poczty elektronicznej było dopuszczalne. Co istotniejsze, wbrew twierdzeniu Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w K., wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony skutecznie, bowiem wysłano go na adres poczty elektronicznej podany na stronie http://izbalekarska.pl/info-prawne/okregowy-sad-lekarski/ jako "kontakt" do okręgowego sądu lekarskiego. Należy podkreślić, że Okręgowy Sąd Lekarski nie kwestionował faktu, że wniosek z dnia 18 lutego 2015 r. wpłynął na podaną wyżej skrzynkę e-mailową [...]. Ponadto, co należy szczególnie podkreślić, już następnego dnia, tj. 19 lutego 2015 r., z adresu internetowego [...] (dokładnie tego samego, na jaki skierowano wniosek z dnia 18 lutego 2015r. o udostępnienie informacji publicznej) została do wnioskodawcy wystosowana odpowiedź "...na wiadomość przesłaną drogą elektroniczną na adres Okręgowego Sądu Lekarskiego...", podpisana "E. K. Okręgowy Sąd Lekarski w K." (k. 15 akt sądowych). W tej sytuacji, w ocenie Sądu, należy stwierdzić, że wniosek został skierowany na właściwy adres i brak jego rozpoznania w terminie określonym przez ustawę o dostępie do informacji publicznej przesądza o bezczynności organu, bowiem nie dochowano wymogu regulacji przyjętej w u.d.i.p., iż rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, natomiast w razie odmowy udzielenia informacji publicznej – w formie decyzji. Zdaniem Okręgowego Sądu Lekarskiego żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, bowiem na mocy art. 112 pkt 1 ustawy o izbach lekarskich dostęp do tych informacji reguluje art. 156 K.p.a., który stanowi przepis szczególny o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Również w tym zakresie strona przeciwna do skarżącej nie ma racji. Przede wszystkim Sąd zwraca uwagę, że art. 156 K.p.a., na który powołał się skarżony podmiot, reguluje zagadnienie udostępniania akt osobom uprawnionym, a więc jego postanowienia nie dotyczą materii objętej przedmiotowym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Na marginesie można wskazać, że prawo wglądu do akt danej sprawy, na które powołuje się Okręgowy Sąd Lekarski, przysługuje stronom konkretnego postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej. W tym przypadku, zgodnie z art. 56 ustawy o izbach lekarskich, stronami postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy są pokrzywdzony oraz lekarz, którego dotyczy postępowanie, lub obwiniony, a także rzecznik odpowiedzialności zawodowej. Stronie postępowania udostępnia się zatem akta sprawy na zasadach procesowych. Natomiast dostęp osoby trzeciej do dokumentów urzędowych, będących częścią akt indywidualnego postępowania, odbywa się wyłącznie w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie jest oczywiste, iż żądana wnioskiem z dnia 18 lutego 2015r. informacja, stanowi informację publiczną, co wynika wprost z treści art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej zaś Okręgowy Sąd Lekarski należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania żądanej informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy i nadto Okręgowy Sąd Lekarski jest podmiotem posiadającym tę informację. Zgodnie z ustawą z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. z 2015 r. poz. 651) lekarze i dentyści zorganizowani są na zasadach samorządu zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy, samorząd reprezentuje osoby wykonujące zawody zaufania publicznego – lekarza i lekarza dentysty oraz sprawuje pieczę nad należytym wykonywaniem obowiązków zawodowych w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Jednostkami organizacyjnymi samorządu są między innymi okręgowe izby lekarskie, które działają przez swoje organy określone w ustawie (art. 3). Zgodnie z art. 21 ustawy o izbach lekarskich, organem okręgowej izby lekarskiej jest m.in. okręgowy sąd lekarski, który rozpatruje sprawy z zakresu odpowiedzialności zawodowej lekarzy (art. 30 ustawy o izbach lekarskich). Okręgowy sąd lekarski jest zatem jednym z organów okręgowej izby lekarskiej, przy pomocy którego samorząd zawodu lekarskiego wykonuje zadania publiczne z zakresu ochrony interesu publicznego, wobec czego, na mocy art. 4 u.d.i.p., jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Jak wyżej wskazano, informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p.), w szczególności dotycząca treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Z żądaniem udostępnienia dokumentu urzędowego mamy zatem do czynienia również w przypadku podejmowania przez samorząd zawodowy rozstrzygnięć dotyczących postępowań dyscyplinarnych, przy czym udostępnienie wydanych w ramach tych postępowań orzeczeń gwarantować musi ochronę dóbr zagwarantowanych w innych ustawach, np. danych osobowych. Rozstrzygnięcia sądów dyscyplinarnych samorządów zawodowych odnoszą się do spraw publicznych, gdyż służą realizacji zadań publicznych, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji i w ustawach regulujących działanie samorządu zawodowego. Stanowisko, że orzeczenia sądów dyscyplinarnych różnych grup zawodowych stanowią informację publiczną jest akceptowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyroki NSA z dnia 2.06.2015 r. sygn. I OSK 2/057/14, WSA w Warszawie z dnia 3.12.2014 sygn. II SAB/Wa 570/14, WSA w Kielcach z dnia 12.11.2015 sygn. II SAB/Ke 58/15). Podejmowane na posiedzeniach rozstrzygnięcia sądów dyscyplinarnych samorządów zawodowych odnoszą się bowiem do spraw publicznych, gdyż służą realizacji zadań publicznych, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji i w ustawach regulujących działanie samorządu zawodowego. Podmiot, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, powinien udostępnić tę informację w formie czynności materialnotechnicznej (art. 10 u.d.i.p.), albo odmówić jej udostępnienia decyzją (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Pozostawanie w bezczynności przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, we wskazanym w art. 13 ww. ustawy terminie, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545). Jak wynika z akt sprawy Okręgowy Sąd Lekarski Izby Lekarskiej w K. w sprawie z wniosku strony skarżącej nie podjął żadnej z omówionych powyżej czynności. Pismo z dnia 19 lutego 2015 r. nie stanowi w tym przypadku załatwienia wniosku strony skarżącej zgodnie z wymogami ustawy. Powyższe prowadzi do wniosku, że organ pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu żądania udostępnienia informacji publicznej. Z tego też względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w pkt I sentencji wyroku zobowiązał Okręgowy Sąd Lekarski Izby Lekarskiej w K. do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni (art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Jednocześnie w pkt II sentencji wyroku Sąd orzekł, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność w rozpoznaniu wniosku wynikała z błędnego przekonania organu, że wniosek nie został wniesiony skutecznie, a ponadto że nie dotyczył informacji publicznej. Organ reprezentował bowiem stanowisko o innym charakterze żądanej informacji, odsyłając stronę do przepisów szczególnych. Nie zaistniały zatem podstawy do przypisania bezczynności organu rażącego charakteru. Z tych też powodów nie orzeczono o nałożeniu na organ grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a.. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt III wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 357 zł, na którą składa się koszt zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł, kwota uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Zgodnie z art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Koszty związane z prowadzeniem korespondencji, w tym koszty przesłania skargi do organu administracji publicznej nie mieszczą się w powyższym katalogu.