II SAB/Kr 2/17

Kraków, dnia 10 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.F. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy M. w przedmiocie zamknięcia przepustu postanawia: 1/ odrzucić skargę; 2/ zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego Pismem z dnia 12 grudnia 2016 r. M.F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy M. w przedmiocie zamknięcia przepustu usytuowanego pod drogą powiatową nr [....] w miejscowości G. , który dochodzi do działek nr [....] i [....] . Zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez wykazanie, że przed wniesieniem skargi na bezczynność Wójta Gminy M. wyczerpał tryb określony w art. 37 § 1 K.p.a. tj. wniósł do organu wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony w dniu 24 stycznia 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k- 18 akt sądowych). W dniu 26 stycznia 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżący nadesłał zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatu ziemskiego [....] skierowane do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. W treści wyżej opisanego zażalenia wskazano, że postępowanie prowadzone jest przez Wójta Gminy M. na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Merytoryczne badanie przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności administracyjnej jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna. Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi, czyli warunkiem prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności, jest wyczerpanie środków zaskarżenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego - art. 52 § 1, § 3 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.). Postępowanie sądowoadministracyjne nie zastępuje bowiem postępowania administracyjnego i nie może być uruchomione, jeżeli nie zostały uruchomione środki weryfikacji kwestionowanego aktu lub bezczynności organu dostępne stronie skarżącej w postępowaniu administracyjnym. Wykluczone jest natomiast skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu administracji z pominięciem trybu instancyjnego. Wskazać należy, że właściwość sądu administracyjnego w zakresie bezczynności organu administracji wynika z przepisu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego paragrafu. Zatem sąd rozpatruje skargi na bezczynność organu w sprawach dotyczących wydania decyzji administracyjnej, postanowienia wydawanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ustawodawca umożliwił stronom postępowania administracyjnego uruchomienie czynności nadzorczych organów wyższego stopnia nad opieszałymi organami poprzez złożenie przez stronę zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 K.p.a.). Tylko jeżeli strona złoży takie zażalenie do organu wyższego stopnia, będzie mogła złożyć skargę na bezczynność organu do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Do środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. należy zaliczyć również zażalenie do organu wyższego stopnia uregulowane w art. 37 § 1 K.p.a. Takie też stanowisko prezentowane jest w doktrynie (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2008, 9 wydanie, str. 835), jak i w orzecznictwie (wyrok WSA w Opolu z dnia 7.11.2005 r., sygn. II SAB/Op 13/05, publ. ONSAiWSA 2006, Nr 4, poz. 104). Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga na bezczynność Wójta Gminy M. w polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Zgodnie z tym przepisem jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Z akt sprawy wynika, że skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu, nie skorzystał z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. i nie złożył zażalenia do organu wyższego stopnia czyli Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na bezczynność Wójta Gminy M. Za takie zażalenie nie możne być bowiem uznane złożone zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatu ziemskiego [....] , gdyż to nie organ nadzoru budowlanego prowadził niniejsze postępowanie tylko Wójt Gminy M. Skarga wniesiona bez wyczerpania środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.